บทที่ 8 พี่ฮอตกับน้องเนิร์ด (1/2)
คำว่าผัวถูกเน้นข้างใบหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินที่ลำคอจนรู้สึกขนลุกชัน ส้มหวานไม่ชอบใจดันอกเขาออกแล้วเอามือปิดหูตัวเอง
“อื้อ... ไอ้พี่เสือคนบ้า”
“อยากติดเชื้อเสือบ้ามั้ยล่ะ”
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเริ่มจะตีกัน เสียงหวานของหญิงสาวก็ดังแทรกเข้ามา ส้มหวานเลยหยุดทำหน้าดุเสือที่ไม่สลด แล้วหันไปทางต้นเสียงที่เรียกชื่อเธอแทน
“ส้มหวาน”
“เจ้าหญิง...”
เจ้าหญิงก็คือเจ้าหญิงสมชื่อเลยล่ะ รูปร่างเธอเพรียวบางแต่ดูเซ็กซี่มากเพราะเนินอกและสะโพกผาย รอยยิ้มหวานล้ำดุจเจ้าหญิงผู้สง่างามดูเข้าถึงยากแต่กลับเฟรนด์ลี่สุดๆ เลย
“สวัสดีค่ะพี่เสือ” เจ้าหญิงทักเสือแล้วเอียงคอยิ้มยียวน
“เสียบรรยากาศหมด” เสือถอนหายใจกวนประสาทกลับ
จะมีก็แต่ส้มหวานที่หันรีหันขวามองทั้งคู่ เธอไม่รู้เลยว่าเสือกับเจ้าหญิงไปรู้จักกันตอนไหน หรือบางทีเธออาจจะเอาแต่อ่านหนังสือ ไม่ได้สนใจเรื่องราวข่าวสารอย่างที่แตงโมบอก
“หยอกน้องแรงอีกแล้วนะคะ” สรรพนามที่เจ้าหญิงใช้ดูสนิทกันมาก แปลว่าทั้งสองคนอาจจะสนิทกันก็ได้
“แล้วมาทำอะไรแถวนี้ ถ้านัดผู้ชายไว้จะฟ้องพี่จ้าวขา”
“ไม่ได้นัดผู้ชายจ้า มาทำสวยเฉยๆ แล้วสองคนนี้นี่ยังไง”
เสือจะเล่นมุกจับผิดเจ้าหญิง แต่ไหงโดนรุ่นน้องหันมาจับพิรุธความสัมพันธ์ของเขาแทน เขายังไม่ทันได้อ้าปากตอบกลับไป ส้มหวานก็ดันลนลานแทรกขึ้นมาแทนซะงั้น
“เอ่อ... คือพี่เสือพาเรามาตัดแว่นเฉยๆ เหมือนกัน” เธอยิ้มเจื่อนแล้วหัวเราะแห้งๆ กลัวเจ้าหญิงจะเข้าใจผิดอีกคน
เจ้าหญิงพยักหน้ารับช้าๆ แล้วลากเสียงขานรับในลำคอตอนหันไปมองเสือ
“สาวเนิร์ดกับหนุ่มฮอตมันเป็นของคู่กันอ่ะเนอะ”
“เรา... เราไม่ได้เนิร์ดสักหน่อยเจ้าหญิง”
ส้มหวานเริ่มทำหน้ามู่ทู่อีกแล้ว พลางใช้มือดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย แต่เจ้าหญิงที่กอดอกมองเธอขยับเท้าเข้าใกล้ ก่อนจะป้องปากกระซิบข้างหูส้มหวานไม่ให้เสือได้ยิน
“ส้มหวานอ่ะเนิร์ดจะตาย... ถ้าไม่เนิร์ดก็ต้องคั่วหนุ่มฮอตอย่างพี่เสือติดไปแล้ว”
คั่วหนุ่มฮอต...
คำพูดของเจ้าหญิงตีวนอยู่ในหัวเธอ ถ้าไม่เนิร์ดก็ต้องคั่วหนุ่มฮอตให้ได้อย่างงั้นเหรอ แล้วหนุ่มฮอตที่เจ้าหญิงพูดถึงอยู่ตอนนี้ก็คือพี่เสือใช่ไหม
“ใครได้ควงตัวท็อประดับนี้โคตรน่าอิจฉาจะตาย” เจ้าหญิงเป่าหูเหมือนพรายกระซิบ ก่อนจะขยิบตาให้เสือที่มองมา จนได้ยินเสียงกระแอมไอกลบเกลื่อนดังจากคนข้างๆ
“ระ- เรากับพี่เสือไม่ได้...” เธอกำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่อีกฝ่ายกลับหันไปโบกมือให้คนอื่นแทน
“โอะ ผู้ชายมารับแล้ว ขอตัวก่อนน้าไอ้ต้าวจ้มจ้ม”
“เจ้าหญิงดะ... เดี๋ยวก่อนสิคือเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
ส้มหวานอ้าปากพะงาบพยายามจะอธิบาย แต่ก็ไม่ทันแล้วเมื่อเจ้าหญิงวิ่งสับเท้าไปที่หนุ่มเสื้อคลุมสีเขียว เธอยกมือขึ้นเกาหัวแล้วเอียงคอมองอีกฝ่ายที่ขึ้นมอเตอร์ไซค์ไป
ผู้ชายที่เธอพูดถึงคือพนักงานชายจากแอปขับรถ...
“เมื่อกี้ยัยนั่นพูดกับเธอว่าอะไร” เสือเค้นถาม พลางยกมือขึ้นถูปลายจมูกแก้อาการประหม่า
“ปะ- เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
“อย่าโกหกพี่ไอ้หมวยจิ๋ว”
“เราไม่ได้โกหก...”
เธอโกหกแบบไม่เต็มเสียง ก่อนจะงุดหน้าจนคางชิดอก รีบคิดหาทางหนีจากการถูกจับผิดนี้ทันที
“เราอยากกลับห้องแล้ว... พี่ไปส่งเราด้วยนะคะ”
“ก็บริการส่งถึงที่มาเกือบ 6 ปีมั้ยแล้ววะหมวยจิ๋ว”
