บทที่ 13 รสสัมผัสที่ยังติดค้าง

ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไป แต่สำหรับพริมรตาแล้ว... เวลาคล้ายจะเดินไปอย่างเชื่องช้าจนแทบหยุดหมุน

ร่างบางขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาภายในห้องนอนเล็กๆ ของเธอ ดวงตาที่ยังคงเบิกกว้าง ภายใต้เงามืดจ้องมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ พลางสูดหายใจเข้าลึก ความรู้สึกอบอุ่น นุ่มนวล ...