บทที่ 584

ห้องนั่งเล่นเงียบสงบในยามบ่ายคล้อย เป็นความเงียบที่ทำให้ทุกสิ่งดูเชื่องช้ากว่าความเป็นจริง เจสเอนกายลงบนเก้าอี้นวมริมหน้าต่างอีกครั้ง หนังสือเปิดกางอยู่ในมือ และมีถ้วยชาตั้งอยู่ใกล้มือ

เธอไม่ได้กำลังอ่านมันจริงๆ หรอก

สายตาของเธอไล่ไปตามหน้ากระดาษ แต่ความคิดกลับไม่อยู่กับร่องกับรอยพอที่จะจดจ่อกับเรื่...