บทที่ 600

ไอวานน่าควรจะเดินตรงไปที่นั่งของตัวเอง

ควรจะเป็นอย่างนั้น

แต่เธอกลับกำลังเดินลัดเลาะผ่านหนึ่งในระเบียงทางเดินด้านข้าง กึ่งตั้งใจ กึ่งเหม่อลอย ในหัวยังคงหนักอึ้งไปด้วยน้ำเสียงของพ่อ

ทว่ามือหนึ่งกลับคว้าข้อมือเธอไว้

รวดเร็ว

แม่นยำ

เธอไม่มีแม้แต่เวลาจะตั้งตัวก่อนจะถูกดึงเข้าไปในช่องแคบๆ ระหว่างเสาสองต้...