บทที่ 145 ท่านพ่อตื่นมาตบมุกกัน

ใต้เท้าหลินซือหานนอนนิ่งอยู่บนแท่นพัก แม้ยังไม่ได้สติ แต่สีหน้าของเขาดูดีขึ้นกว่าวันก่อนมากสีเลือดเริ่มกลับมาบนใบหน้าลมหายใจสม่ำเสมอขึ้น

บาดแผลตามร่างกายถูกพันไว้เรียบร้อย และดูเหมือนร่างกายกำลังค่อยๆ ฟื้นตัว

จือจื่อนั่งอยู่ข้างแท่นนอน มองใบหน้าของบิดาเงียบๆ

ส่วนหยงชิงยืนอยู่ข้างหลังนาง ไม่พูดอะไ...