บทที่ 150 หลงเกอ+ถานถาน

ถานถานหลับตาลงชั่วครู่

ก่อนจะรีบลืมขึ้นแล้วดันมือเขาเบาๆ

"พอแล้ว"แต่แรงดันกลับเบาจนแทบไม่จริงจัง

หลงเกอยิ้มบางๆ ก่อนยอมคลายอ้อมแขนออกช้าๆ

แต่ยังยืนอยู่ใกล้ไม่ไปไหน

"ข้าจะรอ"ถานถานหันมามอง

"รออะไร"

หลงเกอมองนางนิ่งๆ

"รอให้เจ้าหันมามองข้าก่อน ไม่ใช่มองแต่หม้อ"ถานถานถึงกับหลุดหัวเราะเบาๆ

"ท่าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ