บทที่ 87 ขอบใจที่ดีกับข้า

พูดจบถานถานก็หมุนตัวเดินอ้อมไปทางตรอกด้านข้างแทนที่จะมุ่งออกประตูใหญ่ นางก้มตัวต่ำ เลาะเงากำแพงอย่างคนคุ้นทาง ฝีเท้าเบาจนแทบไร้เสียง

ไม่นานร่างเพรียวก็ปีนขึ้นหลังคาเตี้ยอย่างคล่องแคล่ว นางนั่งยองๆอยู่บนนั้น สายตากวาดมองรอบเมืองอี้ที่ยามค่ำยังมีแสงไฟประปราย

"โกดังพ่อค้าหลี่อยู่ฝั่งตะวันออก…"

ถานถา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ