บทที่ 24 บทที่ 22

บทที่ 22

เช้าวันใหม่

ศรุจน์ลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาจับโฟกัสแสงแดดสีทองอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีขาว ตกกระทบบนปลายเตียง เขายังไม่รีบขยับไปไหน เพียงแค่ทอดสายตามองร่างในอ้อมแขนที่ยังหลับสนิทอยู่

เพลงเพลินนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาอกเขา เสื้อเชิ้ตของเขาถูกอีกฝ่ายยืมใส่คลุมไว้หลวม ๆ กระดุมเม็ดบนหลุดลุ่ยไปบ้าง ส่วนชายเส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ