บทที่ 14 14.ร่องรอยมันฟ้อง

เมื่อหันกลับมา พรพิเศษก็ชะงัก กลุ่มเพื่อนผู้ชายร่วมสาขานับสิบคนยืนรวมตัวกันตรงบันไดอาคารเรียน ทุกคนจ้องเธอเป็นตาเดียว ไร้เสียงโวยวายทักทายเหมือนทุกเช้า บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ พวกเขาสลับมองท้ายรถยุโรปที่เพิ่งแล่นออกไป แล้วหันกลับมามองหน้าเธอสลับกับมองหน้ากันเอง ความเงียบทิ้งช่วงอยู่อึดใจ ก่อนเตชินทร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ