บทที่ 20 20 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว

ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตฤณขบกรามแน่นจนเป็นสัน ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะตั้งคำถามถึงความบกพร่องของตัวเอง แล้วเลือกโยนความหงุดหงิดนั้นไปที่สภาพแวดล้อมตรงหน้าแทน

ทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นไปทั่ว...ในเวลางานเนี่ยนะ?

ตฤณล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง แค่นลมหายใจ ก่อนสะบัดหน้าหันหลังให้ภาพนั้น เข...