บทที่ 30 30 เริ่มใหม่

ตฤณก้มมองคนหลับ ลมหายใจสม่ำเสมอเป่ารดผ่านเนื้อผ้า ฝ่ามือหนาค่อย ๆ ผ่อนแรงจากพวงมาลัย ชายหนุ่มเปลี่ยนมาขับรถด้วยมือข้างเดียวอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับแขนซ้ายเพราะกลัวรบกวนคนข้างกาย

ในความเงียบของห้องโดยสาร คนที่ซบไหล่เขาอยู่ก็ละเมอเสียงแผ่ว

“พี่ตฤณดุ...”

คำละเมอสั้น ๆ ทำเอานักบินหนุ่มระบายลม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ