บทที่ 6 6.บทบาทใหม่

เขาปล่อยเวลาผ่านไปหลายอึดใจ เป็นความเงียบที่ยาวนานสำหรับคนรอ ก่อนท่อนแขนแกร่งจะค่อย ๆ ยกขึ้นพับเข้าหาตัวช้า ๆ ไม่ใช่ด้วยความเต็มใจ แต่เป็นหน้าที่ที่เลี่ยงไม่ได้

พรพิเศษมองท่อนแขนนั้นอย่างลังเล ก่อนค่อย ๆ วางมือทาบลงไป ทันทีที่ปลายนิ้วแตะเนื้อผ้า กล้ามเนื้อใต้แขนเสื้อของตฤณก็เกร็งขืน มันแข็งกระด้างจนเธอสัมผัสได้ถึงการต่อต้าน

“ไปกันเถอะ หน้าที่ของคุณยังไม่จบ” เขาเอ่ยเสียงลอดผ่านไรฟันให้ได้ยินกันแค่สองคน

พรพิเศษเม้มปาก ไม่ตอบโต้ เพียงกระชับมือที่คล้องแขนเขาให้แน่นขึ้นแล้วก้าวเดิน แสงแฟลชสว่างวาบ เสียงปรบมือและโห่ร้องยินดีดังกระหึ่ม แขกทุกคนต่างมองคู่บ่าวสาวที่กำลังเดินลอดซุ้มกระบี่อย่างชื่นชมเมื่อผ่านซุ้มเกียรติยศ ทั้งสองเดินทักทายแขกจนมาหยุดที่โต๊ะวีไอพีมุมห้องจัดเลี้ยง เสียงหัวเราะครื้นเครงของกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวหยุดชะงักลง

“ยินดีด้วยเว้ยไอ้ตฤณ” นาวาอากาศโทณัฐ รุ่นพี่คนสนิททักทาย ก่อนหันมายิ้มให้เธอ “น้องพริกแกงสวยมาก ขอบคุณจริง ๆ ที่มาช่วยกู้สถานการณ์ ฝากดูแลไอ้เสือยิ้มยากนี่ด้วยนะ”

พรพิเศษยิ้มรับ แต่ยังไม่ทันอ้าปาก เสียงของคนข้างกายก็แทรกขึ้น

“ไม่ต้องรบกวนเธอหรอกครับพี่”

ตฤณไม่ได้ขึ้นเสียง ใบหน้ายังประดับรอยยิ้มตามมารยาท แต่เมื่อปรายตามองเธอ แววตากลับเย็นเยียบ เขายกแก้วแชมเปญขึ้นระดับอก เลื่อนสายตากลับไปยังกลุ่มเพื่อน

“ดื่มให้เจ้าสาวสำรองของผมดีกว่าครับ”

รอยยิ้มทุกคนค้างเติ่ง ทั้งโต๊ะเงียบกริบ พรพิเศษยืนนิ่ง ปลายนิ้วที่ประคองก้านแก้วแชมเปญเกร็งแน่น เธอช้อนตามองเสี้ยวหน้าสามีจำเป็น เห็นเส้นเลือดปูดนูนตรงสันกราม เธอรู้ เขาเพียงต้องการประกาศต่อหน้าทุกคนว่า ผู้หญิงที่เขายอมรับมีแค่นับดาว หญิงสาวไม่หลบตา เธอสูดลมหายใจลึก คลี่ยิ้มกว้างกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนยื่นแก้วแชมเปญออกไปแตะกับแก้วของตฤณ

กริ๊ง...

“ค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ “พริกรู้หน้าที่ของตัวเองดี”

พูดจบเธอยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด รสขมปร่าบาดลึกลงไปถึงกลางอกก่อนวางแก้วลง ซ่อนปลายนิ้วที่สั่นจนชาไว้แนบตัว หน้าที่เจ้าสาวยังดำเนินต่อ หญิงสาวฝืนยิ้มเป็นทางการขณะยืนเคียงข้างตฤณบนเวที รับไหว้และทักทายแขกแต่ละกลุ่มอย่างไม่ขาดตกบกพร่องกระทั่งแขกกลุ่มหนึ่งก้าวขึ้นมา รอยยิ้มไร้อารมณ์ของพรพิเศษก็ค่อย ๆ จางลง

“พริก...” ลักษมีรีบเดินเข้ามาคว้ามือเพื่อนไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำ “เกิดอะไรขึ้น”

พรพิเศษบีบมือตอบ แววตาเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่เธอพยายามข่มกลั้นแล้วฝืนยิ้มให้เพื่อน “ไว้ค่อยเล่า”

ลักษมีกัดริมฝีปากพยักหน้า ด้านหลังเธอ ตรีสูญก้าวเข้ามา เขาไม่มองชุดเจ้าสาวราคาแพง ไม่ออกปากชมเหมือนคนอื่นแต่เลื่อนสายตามองสบตาพรพิเศษนิ่งอย่างสังเกตและครู่เดียวเขาก็รู้ว่าเธอกำลังฝืนสะกดกั้นอารมณ์

“ไหวไหม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบา

รอยยิ้มของพรพิเศษแทบพังทลาย แต่สุดท้ายเธอเพียงพยักหน้า“ไหวค่ะ”

ตรีสูญเม้มปากแน่น แววตาเจ็บปวดแทนคนตรงหน้าฉายชัดก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

“แกไม่ควรยอมแบกรับเรื่องพวกนี้” ลักษมีพูดซ้ำ น้ำตาคลอเบ้า

พรพิเศษส่ายหน้าพลางแตะหลังมือเพื่อนเบา ๆ “ไว้คุยกันทีหลังนะ”

ตฤณได้ยินทุกคำ สมองประติดประต่อเรื่องราว...เพื่อนสนิท รู้เห็น ปกปิด ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เพิ่งถูกดึงเข้ามาวันนี้ แต่เธอเตรียมตัวมานานแล้ว ทุกคนรอบตัวเธอรู้เรื่องการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว และเธอพร้อมสวมสิทธิ์แทนโดยไม่สนใจสวัสดิภาพของนับดาว

“วันไหนที่ทนไม่ไหว” ตรีสูญมองตรงมาที่พรพิเศษ “โทรหาพี่”

ประโยคนั้นทำให้ตฤณเหลือบมองตรีสูญเป็นครั้งแรก สายตาสองคู่ปะทะกัน ไม่มีใครยิ้ม ไม่มีใครหลบตา ตฤณอ่านสายตานั้นออกทันที มันคือสายตาของผู้ชายที่พร้อมปกป้องผู้หญิงคนหนึ่ง

สนิทกันขนาดนั้นเลย?

มันไม่ใช้อารมณ์หึงหวง แต่คือความรู้สึกขัดเคืองเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เพิ่งถูกเขาตราหน้าว่าเป็นเจ้าสาวสำรอง มีที่พักพิงอื่นซุกซ่อนอยู่ ซ้ำผู้ชายคนนั้นยังกล้าแสดงความห่วงใยเธอต่อหน้าเขาที่เป็นสามี กลางงานแต่ง

“เชิญมองกล้องเลยครับ บ่าวสาว” เสียงช่างภาพดังขัดจังหวะ

ลักษมีถอนหายใจก่อนฝืนยิ้ม ตรีสูญขยับมายืนข้างเธอ เขารักษาระยะห่างจากเจ้าสาว ทุกคนปั้นยิ้มให้กล้อง แสงแฟลชสว่างวาบ เมื่อถ่ายรูปเสร็จ ลักษมีก็โผเข้ากอดพรพิเศษ

“ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ โทรหาฉันทันทีนะพริกแกง” ลักษมีกระซิบก่อนผละออก

ตรีสูญก้าวเข้ามา เขายื่นกล่องของขวัญให้ตฤณ “ยินดีด้วยครับ”

ตฤณรับมาถือไว้พลางค้อมศีรษะ “ขอบคุณครับ”

ตรีสูญสบตาพรพิเศษ เขาไม่แตะต้องตัวเธอ มีเพียงแววตาหนักแน่นและคำพูดที่ดังพอให้ได้ยินแค่สามคน “ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ”

ตฤณยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ คำถามหนึ่งผุดขึ้นมา โลกของผู้หญิงคนนี้มีคนรายล้อมมากแค่ไหน การกอดปลอบของเพื่อนสนิทและแววตาของผู้ชายคนนั้นคือหลักฐาน ว่านอกบ้านที่เธอเป็นเพียงลูกนอกสมรส ยังมีคนที่พร้อมยืนหยัดข้างเธอ ความเงียบโรยตัวคั่นกลาง เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยถูกปลูกลงในใจตฤณ รอวันเติบโตขึ้นมาสั่นคลอนความเชื่อที่เขามีต่อผู้หญิงข้างกาย

งานเลี้ยงฉลองสิ้นสุดลง พรพิเศษลากชายกระโปรงเจ้าสาวมาหยุดหน้าห้องหอ ญาติผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าบ่าวและบิดาของเธอเดินนำมา พิธีส่งตัวไม่มีขั้นตอนยืดยาว เพราะตฤณอ้างเรื่องความเหนื่อยล้า