บทที่ 159 ให้โอกาส.. ๑๐๐%

นานาวพ่นถอนหายใจออกมาเบาๆ เอ่ยเสียงนิ่งกับคนตัวโตที่ยืนก้มหน้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตา ยอมรับว่าตัวเองโกรธเขามากที่เอาความผิดของคนอื่นมาโยนให้เธอ มาทำร้ายเธอ ไหนยังจะจิตใจเธอที่ถูกเขากระทำซ้ำๆ ด้วยท่าทีและคำพูดร้ายๆ นั้นอีก

เธอไม่อยากจะให้อภัยหรือยกโทษให้โอกาสเลยด้วยซ้ำ แต่พอถูกการกระทำอ่อนโยนและหลา...