บทที่ 70 หวั่นไหว

“รอเดี๋ยวค่ะ”

อชิรวิศได้ยินเสียงบอกออกมาแว่วๆ แปลกว่าแค่เสียงสดใสที่ได้ยินก็ทำเอาความรู้สึกของเขาอ่อนโยนลงได้อย่างประหลาด

ประมาณนาทีเศษ ประตูห้องหมายเลข 412 ก็เปิดออก

ชายหนุ่มมองร่างโปร่งอรชรในชุดกระผ้าพลิ้วลายดอกสดใส ตัวเสื้อเข้ารูป ขณะกระโปรงบานออกน้อยๆ ยาวปิดเข่าพอดี คอเสื้อเป็นแบบคอกลม กว้างแ...