บทที่ 12 พี่ปาล์ม

ตอน พี่ปาล์ม

คุณหญิงมณีเดินทางกลับบ้านในช่วงเย็นๆ เพราะต้องกลับไปดูแลสามีและปองกานต์ก็จะมาช่วยคุณพยาบาลนิดดูแลญาดาในช่วงเย็น เขาอยากจะมาหาเธอทั้งๆ ที่ก็ยังไม่แน่ใจว่าหญิงสาวจะยอมพูดด้วยไหม

"ฮัลโหล ปาล์มจะมาหานุ่นตอนเย็นใช่มั้ย"

'ใช่ครับ' สองแม่ลูกโทร.คุยกัน ในขณะที่คุณหญิงกำลังเดินไปยังที่จอดรถ

"แม่มีเรื่องดีๆ จะบอกด้วยแหละ ตอนนี้นุ่นดีขึ้นแล้วนะกินข้าวได้เยอะขึ้นเลย ยอมคุยกับแม่แล้วด้วย"

'ดีีจังเลยครับ ถ้าเขายอมคุยกับผมด้วยก็ดีสิ' ปองกานต์ก็ปรารถนาให้ญาดายอมคุยกับเขาสักคำ เพราะสามวันที่่ผ่านมานอกจากพยาบาลนิดหล่อนก็ไม่คุยกับใครเลย

"อันนั้นปาล์มก็ต้องให้เวลานุ่นหน่อยนะลูก ที่นุ่นยอมคุยกับแม่ก้เพราะแม่ดันพูดเรื่องที่บัวมันขายนุ่นให้แม่ นุ่นไม่พอใจก็เลยพูดขึ้นมาแล้วก็ร้องไห้ด้วย ตอนแรกแม่ก็ใจไม่ดีแล้วแหละ ไม่อยากเห็นมันร้องไห้เลย แต่แม่ก็ร้องไห้ไปกับมันด้วยเพราะแม่สงสารแล้วก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำไว้กับนุ่นมาก แล้วจากนั้นแม่ก็กอดนุ่นด้วย พอหยุดร้องไห้แล้วนุ่นก็ทานข้าวได้เยอะเลย ทานเสร็จแล้วก็นอนหลับไปนาน พยาบาลนิดบอกว่ามันเป็นเพราะความอบอุ่นที่แม่ถ่ายทอดให้นุ่นผ่านทางอ้อมกออาการทางจิตนุ่นก็เลยดีขึ้นน่ะลูก"

'ผมก็คิดเหมือนพยาบาลนิดครับ ผมไปหาข้อมูลมาจากอินเตอร์เน็ต เขาบอกว่ายาที่ดีที่สุดสำหรับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าก็คือ ความรัก ความเอาใจใส่ แล้วก็ความเข้าใจจากคนรอบข้างน่ะครับ'

"ถ้าแบบนั้น ในฐานะที่ตอนนี้ปาล์มกับนุ่นเป็นสามีภรรยากันแล้ว ปาล์มก็ลองกอดปลอบใจนุ่นเขาสักครั้งบสิลูกเผื่อเขาจะดีขึ้นมาบ้าง"

'กลัวเขาจะไม่ชอบน่ะสิครับ ปกติเวลาผมไปหาเขายังไม่เหลียวมองเลยด้วยซ้ำ' เป็นคำแนะนำที่ปองกานต์ไม่กล้าทำเป็นที่สุด

"นุ่นอาจจะกลัวก็ได้ เพราะปาล์มก็เคยทำร้ายเขาด้วย เอาเป็นว่าให้เขาดีขึ้นกว่านี้ก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้แม่กำลังจะกลับบ้านแล้ว ปาล์มกำลังขับรถมาที่นี่ใช่มั้ย"

'ครับ อีกไม่นานก็น่าจะถึงแล้ว'

"ถ้าอย่างนั้นขับรถดีๆ นะลูก"

'ครับ แค่นี้นะครับคุณแม่'

"จ้ะๆ" คุณแม่กดวางสายหลังจากพูดจบ ก่อนที่ท่านจะเดินทางกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี เพราะอย่างน้อยๆ เรื่องที่ญาดาทานข้าวได้เยอะ ก็ทำให้ทานดีใจมาก ตอนนี้ก็กำลังคิดเมนูอาหารที่จะทำให้เธอทานในวันพรุ่งนี้

@ห้องพักฟื้นของญาดา

ญาดากำลังนั่งดูสารคดีอยู่ เธอเบื่อๆ เซ็งๆ อย่างน้อยถ้ายังตายไม่ได้ เธอก็อยากจะลุกขึ้นเดินและทำอะไรมากกว่ามานั่งๆ นอนๆ ดูหนังทั้งวันแบบนี้

ก๊อกๆ "เข้ามาได้เลยค่ะ" พยาบาลนิดพูดขึ้นหลังจากมีคนมาเคาะประตูห้อง

"สวัสดีครับคุณนิด"

"สวัสดีค่ะ คุณปาล์ม" ญาดาหันไปมองหน้าผู้มาเยือน แต่ก็ไม่ได้กล่าวทักทายอะไรเพราะไม่ได้อยากสนทนากับผู้ชายคนนี้เลย พลันก็คิดถึงเรื่องที่คุณหญิงบอกว่าตอนนี้เธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว

'ใครจะอยากเป็นเมียของคนที่เคยข่มขืนตัวเองกัน' เรื่องความโหดร้ายของปองกานต์ในคืนนั้นเธอยังคงจดจำได้ดี แต่ต้นเหตุของเรื่องนี้มันก็ไม่ใช่เขานี่ จะโทษว่าปองกานต์จิตใจอำมหิตก็ไม่ได้ เพราะคนที่อำมหิตที่สุดก็คือแม่ที่ลากผู้ชายเมาจนขาดสติให้มาข่มขื่นลูกตัวเอง พอคิดถึงเรื่องนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ความซึมเศร้า แต่ทว่า...ปองกานต์เป็นคนฉุดหญิงสาวขึ้นมาซะก่อน

"นี่นุ่น นุ่นชอบอ่านกาตูนมั้ย เรื่องนี้เจ้าของร้านบอกว่าสนุกมากเลยนะ" เพราะตอนสมัยเป็นวัยรุ่นชายหนุ่มชอบอ่านหนังสือกาตูนแนวตลกๆ และเขาก็คิดว่าอะไรที่ตลกๆ มันอาจจะทำให้เธอร่าเริงขึ้นมาได้บ้างจึงเลือกซื้อมาซะหลายเล่ม แต่สิ่งที่หญิงสาวตอบโต้เขาก็คือ 'ความเงียบ' อีกเหมือนทุกครั้ง ถึงกระนั้นปองกานต์ยังไม่ยอมแพ้เขาพยายามจะคุยกับเธออีก แต่ญาดารำคาญหล่อนจึงนอนลงแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมโปง

ปองกานต์รู้สึกจุกในอกทันทีเพราะตั้งแต่เกิดมาก็เป็นที่รักและที่ต้องการมาโดยตลอด ไม่เคยโดนเมินแบบนี้เลยสักครั้ง

'ไม่เป็นไร' เขาให้กำลังใจตัวเอง โดยมีพยาบาลนิดยิ้มเจื่อนๆ และชู้นิ้วนิ้วขึ้นมาให้กำลังใจเขาอย่าเงียบๆ เธอก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าคนไข้ในความดูแลจะเมินสามีสุดหล่อของตัวเองได้ขนาดนี้

"พี่ ซื้อขนมมาด้วยนะ นุ่นอยากทานมั้ย" อาจจะดูเป็นเรื่องน่าแปลกใจที่อยู่ๆ เขาก็แทนตัวเองว่าพี่ แต่เพราะญาดาไม่ต้องการเขาเธอจึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไร

"นุ่นลุกมาทานขนมกันดีกว่านะ" ความพยายามของชายหนุ่มยังไม่หมดเขาดึงผ้าห่มออกจากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่เขาเคยรังเกียจแต่พอไม่ได้รังเกียจปองกานต์จึงกล้าที่จะเข้าใกล้ยิ่งขึ้น หน้าเธอซีด ขอบตาดำ มีสิวเป็นบางจุด ปากก็แห้งจนแตก ผมหน้าม้าก็ยาวมากจนจะปิดตาได้อยู่แล้ว เธอดูละเลยเรื่องการดูแลตัวเองมากๆ ผิดจากวันแรกที่รู้จักกัน ญาดาในวัย 16 ปี ดูน่ารักสดใสมากกว่าตอนนี้เยอะเลย

"ออกไป อย่ามายุ่ง" เธอปัดมือไล่เขา ก่อนจะหวานขาผ้าห่มมาคลุมโปงอีก แต่ปองกานต์ไวกว่าเขาโยนผ้าห่มทิ้งลงพื้นไปแล้ว

"อย่าดื้อจะได้มั้ยเนี่ย" ทำทีเป็นดุเธอ ญาดาดูหงุดหงิดขึ้นมาทันทีพอเห็นว่าวันนี้เขาสู้ไม่ยอมหยุด ทั้งที่สามวันก่อนยอมแพ้ไปง่ายๆ

"นี่ขนมมาการองร้านนี้อร่อยมาก นุ่นชอบกินมั้ย" พูดกับเธอในขณะที่กำลังแกะถุงขนม ส่วนหญิงสาวนั้นเธอได้แต่นั่งหน้าบึ้งหันหน้าไปอีกทาง

"กินซะ" หล่อนเชิ่ดหน้าหนี

'เฮ้อ...ฉันล่ะสงสารผู้ชายหน้าหล่อกับขนมอร่อยๆ จริงๆ' คุณพยาบาลนิดคิดในใจ ได้แต่เอาใจช่วยสามีที่อยากจะทำให้ภรรยาร่าเริง

"กินดีๆ ไม่ได้ใช่มั้ย" ในเมื่อป้อนดีๆ เธอยังไม่ยอมกินก็ต้องใช้ท่าไม่ตาย ปองกานต์จับขนมมาการองเข้าปากเขางับที่ขอบขนมก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหาญาดาและจับแขนเธอไว้ทั้งสองข้างไม่ให้หญิงสาวปฏิเสธตนเองได้ เขากำลังจะใช้ปากป้อนเธอ

"นะ...นี่ น่าเกลียดทำอะไรของคุณเนี่ย นุ่นบอกว่าไม่กินก็ไม่กินไง" หญิงสาวเบือนหน้าหนีปากก็โวยวายว่าไม่กิน จนชายหนุ่มต้องยอมแพ้เพราะดูท่าแล้วมันจะทำให้เธออารมณ์เสียยิ่งขึ้น บทจะดื้อขึ้นมาหญิงสาวก็ดื้อได้มากจริงๆ

'หน้าหล่อๆ ของฉันมันไม่ได้ทำให้เะธอใจอ่อนหรือหายซึมเศร้าขึ้นมาได้บ้างเลยหรือไง’ เขาคิดในใจ

ทำเอาคนที่มั่นใจในความหล่อมาตลอดชีวิตหมดความมั่นใจไปเลย ญาดายังคงดื้อเธอนอนหันหน้าหนีเขาด้วยท่าทางหงุดหงิด ต่างจากพยาบาลนิดที่เธอเขินกับภาพการป้อนขนมเมื่อกี้จนหน้าแดง ราวกับว่าตอนนี้ตัวเองกำลังดูฉากพระเอกง้อนางเอกในละคร แต่ก็ดูท่าว่าละครเรื่องนี้กว่านางเอกจะยอมดีกับพระเอกก็คงจะต้องใช้เวลาอีกนานเลย...