บทที่ 5 ตอนที่ 5
(3ปีต่อมา)
ในที่สุดวันนี้ที่เธอรอคอยก็มาถึง พิมพาแสยะยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข เงยหน้าขึ้นมองคฤหาสน์หลังโตโออ่า ที่เธอและลูกได้เข้ามาอยู่ และเป็นคุณหญิง ของที่นี่ ช่วงแรกที่เธอเข้ามา ก็จัดการเปลี่ยนคนรับใช้เก่าออกซะเกือบหมด ยกเว้นคนเก่าคนแก่ที่ คุณภพขอเอาไว้ แต่ถึงอย่างไรสักวันเธอก็จะจัดการโละทิ้ง รวมทั้งนังเด็กนั้นให้กระเด็นออกจากคฤหาสน์หลังนี้แน่ๆ เพราะมันช่างรกหูรกตาเธอเสียจริง
ถึงทุกวันนี้คุณภพจะยังอาลัยอาวรณ์ ดวงใจอยู่ลึกๆ ซึ่งเธอรู้ดี คุณภพจึงรักยัยเด็กลูกของดวงใจนั้นนักหนา ถึงไม่ยอมจดทะเบียนสมรสกับเธอสักที ได้แต่บอกปัดจนล่วงเลยมาถึงตอนนี้ เพียงแค่ให้เธอกับลูกเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้เท่านั้น ถึงจะให้เธอออกงาน ไปนุ่นไปนี้ แต่เธอก็ไม่รู้สึกพอใจ ตราบใดที่ยังไม่มีใบสมรสการันตี …บ้าบอที่สุด! พิมพากำหมัดแน่นอย่างคับแค้นใจ
“ขนาดตายไปแล้วแกยังจะมามีอิทธิพลกับคุณภพเขาอยู่อีก “ กัดฟันแน่นไม่สบอารมณ์ เมื่อคิดไปถึงอดีตคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้
“ตายแล้วค่ะ!! คุณพิมพาขาาาา !! เสียงของสาวใช้วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
“อะไรยะหล่อน!! เอะอะโวยวายอยู่ได้ !!” ตวัดสายตามองสาวใช้ที่วิ่งเข้ามาหาหน้าตื่นเข้ามาหาเธอ อย่างไม่พอใจ เสียระบบจริงๆ!!
“อะ เออออ~…คุณหนูเพลงกับคุณหนูเอรีสทะเลาะกันค่ะคุณพิมพา ” สาวใช้รีบรายงานทันที เพราะตอนนี้คุณหนูทั้งสองกำลังทะเลาะกันในสวนหลังบ้าน กลัวจะเกิดเหตุรุนแรงมากไปกว่านี้ จึงรีบมารายงานให้คุณหญิงของบ้านรีบไปห้าม
“แค่นี้หรอยะหล่อน!!! แค่เด็กมันทะเลาะกันแค่นี้!!! หล่อนถึงต้องวิ่งหน้าตั้งมาบอกฉัน มันจะอะไรกันนักหนา! “ พิมพามองจิกเอาเรื่องสาวใช้ที่ยืนตัวหลีบ พลางโยนนิตยสารประจำวันลงกับโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ แค่ปัญหาแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ หน้าโมโหจริงๆ ก่อนจะลุกขึ้นกระทืบเท้าออกไปดู
“ตะแต่..”
“ไปสิยะ!! พาฉันไปสิ ยืนบื้ออยู่ได้!!”
“คะ..ค่ะ ..คุณผู้หญิง!”
“ต้องให้ฉันหงุดหงิดนะยะหล่อน!!”
“ เอามานะ!! นี้มันขอเอรีส เธอจะมาแย่งไม่ได้ ปล่อยยยนะ ของฉัน!!” เอรีสดึงตุ๊กตาหมีที่พี่เอเดนพึ่งให้มาในวันเกิดกลับเข้าตัว แต่อีกคนก็ดึงแขนตุ๊กตาอีกข้างเอาไว้ไม่ปล่อยเหมือนกัน
“เอามาให้ฉัน ฉันอยากได้!” เพลงลูกติดของพิมพาที่อายุเท่ากันกับเอรีส จิกตามองไม่พอใจ กระชากตุ๊กตากลับ อย่างไม่พอใจที่อีกคนไม่ยอมให้
“ไม่!!!ของฉัน พี่เอเดนไม่ได้ให้เธอซักหน่อย ปล่อยนะ ปล่อยสิ!”
“ไม่!!!ของๆเธอต้องเป็นของฉัน ขนาดพ่อยังไม่รักเธอเลย!” เอรีสจิกตุ๊กตาไว้แน่น ก่อนจะมองเพลงอย่างไม่ยอมเช่นกัน ดวงตาของเธอเรียบสนิท เมื่อเอ่ยถึงพ่อของเธอ เธอจะไม่ยอมให้สองแม่ลูกนี้ กลั้นแกล้งเธอได้อีก เอรีสอาศัยช่วงที่เพลิงเผลอคลายแขนตุ๊กตา ผลักเด็กสาวจนล้ม มือเล็กรีบจับตุ๊กตาไว้แน่น มุมปากยกยิ้ม มองคนที่ล้มลงไปอย่างซะใจ
พรึบบบบ!!!
“หน่อยยังเอรีส!! เธอกล้าพลักฉัน คอยดูนะ ฉันจะฟ้องคุณพ่อ” เด็กสาวชี้หน้าด่าเอรีส ก่อนจะลุกขึ้นพุ่งกระโจนเข้าหาอีกคนแล้วกระชากผมแน่น
“โอ้ย!! ยังขี้ฟ้อง มาอยู่บ้านคนอื่น แน่จริงก็บอกพ่อฉันเลยสิ!!” เอรีสไม่ยอมเช่นกันมือที่จับตุ๊กตาโยนทิ้งไว้ข้างๆก่อน ขอโทษนะคะพี่เอเดน เธอรีบกล่าวขอโทษในใจ ก่อนจะกระชากผมเพลงกลับเป็นกระจุกแน่นไม่ต่างกัน
“โอ้ยยย!!! ยัยบ้า!!”
“เธอสิบ้า!!!” ต่างคนต่างกระชากผมกันไปมา จนชลมุนวุ่นวายไปหมด คนดูแลที่ต่างรีบเข้ามาช่วยห้ามแต่ดูเหมือนแต่ละคนจะไม่สนใจใครต่างกระโจนเข้าหากันอย่างไม่ยอม
“อ้ายยย !!! ลูกเพลง!! หยุดนะยัยเด็กบ้า!! ปล่อยผมลูกฉัน!!” พิมพาที่เดินมาดู เห็นท่าไม่ดี ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่น เมื่อดูเหมือนลูกเธอจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
พรึบบบบ !! พลักก!! พิมพารีบตรงดิ่งเข้าดึงแยกลูกของตัวเองกลับ แล้วพลักเด็กสาวอีกคนล้มลงไปกับพื้นแทน ป้าแสงที่พึ่งกลับมาข้างนอก เห็นเหตุการณ์เข้า เธอรีบวิ่งเข้ามาโอบพยุงคุณหนูเอรีสไว้ทันที
“อะ!”
“คุณหนู!! เป็นอะไรรึป่าวคะ” ถามด้วยความเป็นห่วง พลางลูบแขนที่เปื้อนดินออก เหลือบมองพิมพาที่ยืนอยู่กับลูก หน้าตาหาเรื่องจ้องเขม้งมายังพวกเธอ
“ไม่เป็นไรค่ะป้าแสง เอรีสไม่เจ็บ”
“หึ !! ป้าแสง ทำไมไม่ดูคุณหนูของป้าให้ดีๆละหะ!! ปล่อยให้มาทำร้ายลูกฉันทำไมยะ ดูสิ ลูกฉันเจ็บขนาดนี้ ค่อยดุนะฉันจะบอกคุณภพเขาแน่ ป้าก็อีกคน!”
“คุณหนูเอรีส ไม่มีทางทำอะไรใครก่อนค่ะ ถ้าคนนั้นไม่ทำคุณหนูก่อน คุณพิมพาถามหาความจริงก่อนสิคะ…อย่าสักแต่ว่าให้คนอื่นเขาแบบนี้…. ไปค่ะคุณหนูเดียวป้าทำแผลให้นะคะดูสิหัวเข่าถลอกไปหมดแล้ว” เธอรีบกางปีกปกป้องคุณหนู ตัวน้อย สบตาพิมพาอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะเอ่ยถามเอรีสอีกครั้ง
“ไปค่ะ”
“ค่ะป้าแสง” เอรีสละสายตาจากพิมพาและเพลง พยักหน้าให้แม่นม ต้องขอบคุณสวรรค์จริงๆที่แม่นมเธอกลับมาช่วยทัน ไม่งั้นเธอคนโดนสองแม่ลูก ทำอะไรไปมากกว่านี้แน่
แสงรีบผยุงเด็กสาวขึ้น เอรีสหันไปคว้าตุ๊กตาขึ้นมากอด ปัดฝุ่นที่ติดอยู่ออกอย่างสงสาร ดูสิแขนมันเริ่มขาดซะแล้ว เด็กสาวถอนหายใจมองตุ๊กตาในมือ ถ้าพี่เอเดนรู้เข้าต้องโกรธเธอเป็นแน่ ก็พี่เขาพึ่งให้มาแท้ๆ เธอกลับรักษามันไม่ได้ แต่ดูสิเจ้าหมีขาวของเธอมอมแมมไปหมดแล้ว
“จำไว้นะยะ !! ทั้งป้าทั้งคุณหนูของป้า ฉันจะไม่ยอมให้อยู่รกหูรกตาฉันอีกต่อไปแน่!! “ พิมพาตะโกนไล่หลังเสียงดังลั่น กำมือแล้ว คอยดูสิอีกไม่นานหรอกที่ยัยเด็กนี้จะอยู่ที่นี้ เธอจะเป่าหูคุณภพให้เขาส่งมันไปอยู่ที่ไกลๆเลย หึ!!
ตกเย็นวันนั้นหลังจากที่พิมพาโทรรายงาน คุณภพพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นไปตามสาย บีบเสียงให้เศร้าเสียใจที่สุด บอกเอรีสตบตีเพลงบ้าง ไม่ให้เล่นด้วยบ้าง จนคุณภพเชื่อสนิทใจ เสร็จงานก็รีบตรงกลับบ้านมาทันที
“ไปตามเอรีสมา ป้าแสง” เสียงเข้มทรงอำนาจของบ้านดังขึ้น สั่งให้แม่นมประจำตัวขึ้นไปตามคุณหนูของตัวเองลงมา พิมพาลอบแสยะยิ้มสะใจใหญ่ มือก็ค่อยบีบนวดประจบประแจงประมุขของบ้านไม่ขาด
“ ตะ แต่วะ..”
“ไม่มีแต่!! ไปเรียกคุณหนูของป้าลงมา!! ริอาจจะเป็นนักเลงรึไง ถึงได้ทะเลาะตบตีเพลงจนปากแตกแบบนี้ ผมตามใจเกินจนเสียคนไปแล้ว” ขบกรามแน่นจนเป็นนูน เสียงดังสนั่น จนจิตใจของแม่นมคนเก่าคนแก่แทบตกลงตาตุ่ม อะไรทำให้คุณผู้ชายอารมณ์เสีย ไม่ยอมฟังใครแบบนี้ ก่อนจะเลื่อนสายตามองพิมพาที่นั้งข้างๆ
“คุณพ่อไม่ต้องให้ป้าแสงไปตามหนูหรอกค่ะ “ เสียงเล็กดังขึ้นตรงบันไดวนกลางคฤหาสน์ เธอได้ยินตั้งแต่คุณพ่อเรียกครั้งแรกแล้ว ก็คงจะเป็นแม่เลี้ยงเธอนั้นแหละไปฟ้องพ่อเธออีกตามเคย สมใจแล้วละสิ
“ทำไมลูกถึงทำแบบนี้ เป็นเด็กก้าวร้าว ไม่พอยังทำร้ายเพลงอีกหะ!! ถ้าอยู่ร่วมกันไม่ได้ งั้นพ่อจะส่งลูกไปอยู่ต่างประเทศ! เตรียมตัวได้เลย” พิมแทบหุบยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อได้ยินประมุขบ้านประกาศก้อง
“เอรีสไม่ไป!”
“อย่ามามองพ่อ และขึ้นเสียงแบบนี้เอรีส” เสียงหนาเอ่ยขึ้น ดวงตาวาวโรจน์ จนคนที่ได้ยินต่างขนลุกหวาดหวั่นไปตามๆกัน แต่เด็กสาวตัวเล็กกลับมองบิดาไม่วางตา ดวงตากลมโตเริ่มเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เธอพยายามกระพริบไล่มันออกก่อนมันจะไหลให้ทุกคนเห็น โดยเฉพาะแม่เลี้ยงของเธอ
“เอรีสไม่ได้ทำอะไรผิด เพลงมาแย่งตุ๊กตาของหนูก่อน”
“เพลงไม่ได้แย่งนะคะคุณพ่อ เพลงแค่ขอดูเฉยๆแต่เอรีสก็พลักเพลงจนล้ม แถมไม่ขอโทษเพลงสักคำ”
“มันไม่จริง ยะ….!”
“หยุด!!! พอกันที พ่อคิดดีแล้ว อีกสองเดือนเตรียมตัวให้พร้อม พ่อจะส่งลูกไปอังกฤษ ถ้าอยู่ด้วยกันยังไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับมา!!” ภพประกาศก้องชี้ขาดจนได้ยินทั่วทั้งห้องโถง ทุกคนต่างเงียบกริบ เอรีสเบิกตากว้างเสียใจ ที่บิดาจะส่งเธอไปต่างประเทศ โดยไม่ถามความสมัครใจเธอเลย
“ใช่สิคะ พ่อไม่รักหนูแล้วนิ!!!” เด็กสาวกักเก็บความเสียใจไว้ไม่อยู่ ตะโกนลั่น เสียใจ ตั้งแต่แม่เธอเสีย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด จากหน้ามือเป็นหลังมือ เอรีสหันหลังวิ่งขึ้นบันไดโดยไม่หันไปมองบิดาอีก
“เอรีสส!!!!!”
“คุณภพ”
“คุณหนูของป้า!!”
