บทที่ 38 ตอนจบ

ฉันแทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีโอกาสได้กลับมาเหยียบผืนแผ่นดินไทยอีกครั้ง ชีวิตที่ระหกระเหินเร่ร่อนเหมือนนกไร้รัง สุดท้ายก็ได้กลับมาที่ถิ่นกำเนิด

“คุณบอมบ์!”

ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าฉันดูภูมิฐานและหล่อเหลาเสมอแม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยเพิ่มขึ้นมา แต่เขาก็ยังดูหนุ่มกว่าอายุจริง

“สวัสดีพัช... ผมดีใจที่ได้เจอคุณอี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ