บทที่ 110 หันไป นอนคว่ำ

หัวใจของณิชาภัทรเต้นระรัวราวกับกลองเพล ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียงด้วยความทุลักทุเล

"คะ...คุณ อย่าทำบ้าๆ นะ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้"

"ฉันต้องไปเก็บกระเป๋า พรุ่งนี้มีนัดคุยงานสำคัญนะ"

ทว่าทันทีที่เธอคลานไปถึงขอบเตียง ข้อเท้าบางก็ถูกฝ่ามือหนาที่ร้อนระอุคว้าหมับเข้าให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ