บทที่ 1 เราสูญเสียลูกของเรา

"ไม่!"

เสียงกรีดร้องแหลมดังแหวกความเงียบสงัดราวกับป่าช้าภายในห้องพักผู้ป่วย

มิแรนดาสะดุ้งพรวดลุกขึ้นนั่งบนเตียง เหงื่อเย็นเฉียบชุ่มโชกทะลุชุดคนไข้เนื้อบาง

สีขาวสว่างจ้าโอบล้อมรอบตัวเธอ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกเตะจมูก

พยาบาลคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา สีหน้าของเธอฉายแววโล่งอกเมื่อเห็นว่ามิแรนดาฟื้นแล้ว

"ฟื้นแล้วเหรอคะ? รู้สึกยังไงบ้างคะ?"

มิแรนดาไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่นั่งหอบหายใจรวยริน สายตาเหม่อลอยมองตรงไปข้างหน้า

พยาบาลปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง พยายามปลอบประโลมเธอ

"พยายามอย่าเพิ่งเสียใจไปเลยนะคะ... เราช่วยเด็กเอาไว้ไม่ได้"

"แต่คุณยังปลอดภัย รอให้ร่างกายฟื้นฟูเต็มที่ โอกาสหน้ายังมีค่ะ"

ลูก... ไม่อยู่แล้ว...

คำพูดเหล่านั้นกระแทกใจมิแรนดาราวกับก้อนหินหนักอึ้งที่หล่นทับกลางอก

เธอก้มมองลงมาอย่างเชื่องช้า สองมือสั่นเทาเลื่อนไปกุมหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของตัวเอง

เคยมีชีวิตเล็กๆ ก่อกำเนิดอยู่ที่นั่น ดำรงอยู่อย่างเงียบเชียบมาตลอดสองเดือนเต็ม

ความทรงจำสว่างวาบขึ้นมาในหัวอีกครั้ง โกดังร้างชื้นแฉะแห่งนั้น ใบหน้าบิดเบี้ยวของโจรเรียกค่าไถ่ และมีดวาววับในมือของมัน ทุกอย่างแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า

"แฮร์ริสัน วิทมอร์ เลือกมาคนนึง"

"เมียแก มิแรนดา หรือว่ารักแรกของแก อาเรียนา ดัลตัน?"

น้ำเสียงของโจรเรียกค่าไถ่ทั้งหยาบกระด้างและเหี้ยมเกรียม ราวกับมัจจุราชที่กำลังพิพากษาความตาย

สายตาของมิแรนดาจับจ้องไปยังผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ไกล ผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจมาตลอดห้าปี... สามีของเธอ

เธอมองดูสายตาของแฮร์ริสันที่สลับไปมาระหว่างเธอกับอาเรียนา ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ความลังเลของเขาราวกับมีดทื่อๆ ที่ค่อยๆ กรีดลึกลงกลางใจเธอ

จากนั้นเธอก็มองเห็นเขาชี้ไปทางอาเรียนาที่กำลังสั่นเทาและหดตัวซ่อนอยู่ข้างหลังเขาอย่างไม่ลังเล

"ปล่อยอาเรียนาไป"

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของมิแรนดาก็พังทลายลง

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ผลตรวจที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อเช้านี้

ตั้งครรภ์ 8 สัปดาห์

รอยยิ้มแสดงความยินดีของคุณหมอยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เธอตั้งใจจะบอกเขาคืนนี้ในวันครบรอบแต่งงาน มันควรจะเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์

"ดูเหมือนว่าผัวคนเก่งของเธอจะเลือกได้แล้วนะ"

โจรเรียกค่าไถ่กดคมมีดลงบนลำคอของเธอ สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะทำเอาเธอสะท้านไปทั้งร่าง

"มีอะไรจะสั่งเสียผัวสุดที่รักของเธอเป็นครั้งสุดท้ายไหม?"

มิแรนดามองข้ามคมมีดไปยังแฮร์ริสัน รวบรวมเรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายที่มีเพื่อเอ่ยออกไปให้ชัดเจนที่สุด

"แฮร์ริสัน ฉันท้อง"

"สองเดือนแล้ว"

ทันทีที่สิ้นเสียงของเธอ อาเรียนาก็ส่งเสียงอุทานด้วยความหวาดกลัวเบาๆ มาจากด้านหลังของแฮร์ริสัน

"แฮร์ริสัน ฉันกลัวจังเลย"

เสียงของเธอไม่ได้ดังนัก แต่มันกลับบดขยี้ความหวังเฮือกสุดท้ายของมิแรนดาจนแหลกสลาย

โจรเรียกค่าไถ่หัวเราะลั่น ดูท่าทางจะสนุกกับละครฉากนี้เหลือเกิน

"แฮร์ริสัน ได้ยินไหมเนี่ย? เมียแกกำลังท้องกำลังไส้อยู่นะเว้ย ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง จะเลือกใคร?"

หัวใจของมิแรนดาเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอมองเขา ประกายแห่งความหวังจุดประกายขึ้นในดวงตาอีกครั้ง

นั่นลูกของเขากับเธอนะ

โจรเรียกค่าไถ่เห็นแฮร์ริสันกำลังลังเลอย่างหนัก จึงตัดสินใจช่วยสงเคราะห์ให้

มันพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องสองคน แฮร์ริสันได้แต่มองอย่างหมดหนทางขณะที่อันธพาลสองคนเดินเข้าไปขนาบข้างมิแรนดากับอาเรียนา มือของพวกมันเอื้อมไปกระชากเสื้อผ้าของหญิงสาวทั้งสอง

โจรเรียกค่าไถ่ถึงกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดคลิปวิดีโอความอัปยศนี้เอาไว้

เสียงฉีกกระชากเสื้อผ้าดังบาดหูไปทั่วบริเวณ

ดวงตาของแฮร์ริสันแดงก่ำขณะจ้องเขม็งไปยังโจรเรียกค่าไถ่

"อย่าแตะต้องพวกเธอ!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

โจรเรียกค่าไถ่เมินเฉยต่อคำขู่ สายตาของมันจ้องมองเรือนร่างของหญิงสาวคนสวยอย่างหื่นกระหาย "ผู้หญิงของแกนี่ผิวเนียนดีชะมัด!"

"รู้ไหม? ฉันเปลี่ยนใจแล้วว่ะ ไม่ต้องเลือกมันแล้ว ฉันจะเก็บไว้ทั้งคู่นี่แหละ ลูกน้องฉันอีกหลายคนก็อยากจะสนุกเหมือนกัน พอพวกเราเสร็จธุระเมื่อไหร่ จะจับพวกมันแก้ผ้าแล้วโยนทิ้งไว้ข้างถนน ปล่อยให้พวกคนจรจัดได้สนุกกันต่อ"

โจรเรียกค่าไถ่หัวเราะร่วนกับคำพูดของตัวเอง

มิแรนดามองมือของชายคนนั้นที่กำลังเอื้อมมาตะปบหน้าอกของเธอ น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่เธอพยายามถอยหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

เธอส่งสายตาอ้อนวอนไปที่แฮร์ริสัน

"แฮร์ริสัน ช่วยฉันด้วย! ช่วยลูกของเราด้วย!"

มิแรนดาไม่อยากจะคิดเลยว่าลูกในท้องจะเป็นอย่างไรหากพวกมันย่ำยีเธอ

อาเรียนาเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เธอมองไปที่แฮร์ริสัน พลางคิดในใจว่าถ้ามิแรนดาตายด้วยน้ำมือของพวกโจร แฮร์ริสันก็จะต้องช่วยเธอแน่ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น อาเรียนาก็จงใจขยับตัวไปกระแทกชนมิแรนดาอย่างแรง

ตรงหน้าของมิแรนดาคือมีดของโจรเรียกค่าไถ่

มิแรนดาถูกชนจนถลาไปข้างหน้าอย่างแรง รอยเลือดสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนลำคอของเธอ

โจรที่อยู่ข้างๆ เห็นมิแรนดาล้มคะมำพุ่งเข้าใส่ก็สบถลั่น "นังโง่เอ๊ย! คิดจะพุ่งชนฉันเรอะ!"

มันตบหน้ามิแรนดาอย่างแรง

เลือดไหลซึมจากมุมปากของมิแรนดาขณะที่เธอมองไปยังแฮร์ริสันด้วยความสิ้นหวัง

ทว่าสิ่งที่เธอได้ยินกลับมีเพียงเสียงของแฮร์ริสันที่ยังคงหนักแน่นและร้อนรน

"ฉันเลือกอาเรียนา! ปล่อยเธอไป แล้วฉันจะให้ทุกอย่างที่แกต้องการ!"

หยาดน้ำตาร้อนผ่าวกลิ้งหล่นอาบแก้มของมิแรนดา

หัวใจของเธอแตกสลายและตายด้านไปอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนั้น

เธอหลับตาลง เฝ้ารอให้ความตายมาเยือน

คมมีดเย็นเฉียบกดลึกลงมาอย่างแรง

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว

ความเจ็บปวดที่คาดคิดไว้กลับไม่เคยมาถึง ท่อนแขนของโจรที่ถือมีดอยู่ทิ้งตัวลู่ลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

ท่ามกลางความชุลมุน มิแรนดารู้สึกว่าร่างกายของเธอเบาหวิวเมื่อใครบางคนดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดที่ทั้งอบอุ่นและร้อนรน

ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบไปอย่างสมบูรณ์ เธอคล้ายกับเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง