บทที่ 103 แอนดี้และโนอาห์ อาจเป็นบุตรชายของคุณ

“ใครน่ะ?” โนลาหันขวับ แผงตัวขึ้นทันที คว้าเครื่องประดับชิ้นเล็กขึ้นมาเตรียมใช้เป็นอาวุธ

“ผมเองครับ แม่” เสียงของเจมส์ราบเรียบ แต่ในแววตากลับมีประกายหงุดหงิดอยู่จางๆ

“เจมส์ แม่คิดว่าเป็นคนอื่น” โนลาแตะปลายจมูกอย่างเก้อเขิน แล้ววางเครื่องประดับกลับเข้าที่อย่างทำเป็นไม่ใส่ใจ

เจมส์ไม่เสียเวลากับคำทัก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ