บทที่ 3 ส่งมา
เมื่อไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นกลับกระชากแขนฉันตอบพร้อมกับจะเดินออกจากร้าน
“ไม่จริงนะคะ ฉันไม่ได้เป็นเด็กเลี้ยงเขา ไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำไปอีกอย่างฉันทำงานอยู่ที่ร้านนี้ไม่ได้หนีออกมาเที่ยวอย่างที่เขาพูดค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะ ช่วยด้วย!”
น้ำตาของฉันหลั่งไหลออกมาเป็นสายจากเบ้าตาของตัวเอง ตอนนี้มันกลั้นเอาไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ ไม่ไหวแล้วเพราะดูท่าทางจะไม่มีใครฟังที่ฉันพูดเลย
ทำไมพวกเขาถึงได้เชื่อไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นนะ ทั้งๆ ที่มันไม่เป็นความจริงเลย ทำไมถึงไม่เชื่อฉันที่ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ปฏิเสธทุกอย่างที่ไอ้นั่นพูดออกมา
“จะเอาเมียกูไปไหน!”
เสียงตะคอกหลุดออกมาจากปากผู้ชายคนหนึ่ง น้ำเสียงก้องกังวานเป็นเสียงการขู่คำรามให้อีกฝ่ายกลัวอย่างแท้จริง ทุกๆ ประโยค ทุกคำพูดราวกับถูกสะกดไว้ไม่ให้เกิดความเคลื่อนไหว
ไม่มีการเกิดเสียงพูดคุยสักนิด
เงียบทุกอย่างไปหมด
แบบนี้ทำให้กลัวกว่าเดิมเลยด้วยซ้ำ เพราะมันต่างจากคราแรกอย่างสิ้นเชิง เป็นความเงียบที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นเท่าไหร่ เหมือนกับยิ่งเงียบความน่ากลัวก็ยิ่งเพิ่มเติมมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อทุกคนได้สติก็ต่างหันไปทางเดียวกันที่เป็นต้นกำเนิดของเสียงรวมถึงตัวฉันด้วย สิ่งที่เห็นนั้นเป็นพวกผู้ชายกลุ่มหนึ่งไม่ใหญ่ มีกันห้าคนนั่งดื่มกันอยู่ ก่อนที่ผู้ชายที่นั่งหันหลังให้จะลุกขึ้นเต็มความสูงมาซึ่งพร้อมกับการหันหน้าใบหน้าแล้วจากนั้นก็เดินมาทางฉัน
“เมีย..”
ฉันบอกได้คำเดียวเลยว่าฉันไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลย แล้วเขามาพูดว่าฉันเป็นเมียเขาได้ยังไงนะแต่ชั่งเถอะเอาตัวรอดไว้ก่อนเป็นดี
เขาช่วยก็ควรตามน้ำไป แล้วจากนั้นค่อยว่ากันอีกทีหนึ่ง
เขาเป็นผู้ชายที่หล่อมากจมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวขลับกับผมสีดำซอย ตัวสูงโปร่งไม่มีอะไรเลยที่ไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นจะเทียบติดสักอย่างเดียว แม้แต่ส้นเท้าก็เถอะ เมื่อเห็นอย่างนั้นแล้ว ฉันจึงรีบสะบัดมือตัวเองให้หลุดจากการจับกุมของไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นอีกครั้ง แล้วก็รีบวิ่งเข้ามายืนอยู่ข้างหลังผู้ชายนิรามที่ช่วยฉันไว้ในครั้งนี้
“ช่วยฉันด้วยค่ะ ฉันไม่ได้เป็นเด็กเขานะ”
ฉันยื่นมือคว้าแขนชายนิรนามคนนั้นแล้วบอกเขาขึ้นมา เพื่อที่จะไม่ให้เขาได้เข้าใจผิดก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยฉันขึ้นมาอีก เขาคนนั้นมองมาทางฉัน แค่เพียงหางตาก่อนที่จะมองไปทางไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้น
“ยุ่งอะไรด้วยวะไอ้หนู!”
เสียงไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นถามขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ทั้งๆ ที่ตัวเองแทบจะเอาตัวไม่รอดด้วยซ้ำ ปากยังคงหาเรื่องให้ตัวเองไม่หยุดหย่อน ในขณะที่มือก็ยังกุมหัวที่แตกอยู่ เลือดไหลเลอะออกมาเต็มเสื้อดูน่ากลัวก็ยังไม่ทำให้อีกฝ่ายหยุดความอวดดีของตัวเอง คงไม่อยากให้สายตาคนอื่นตัดสินว่าขี้ขลาดมั้ง
“แล้วมึงยุ่งอะไรกับเมียกูวะ”
ชายนิรนามที่ช่วยฉันตอบกลับขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความจริงจังมากกว่าเดิม นัยน์ตาของเขามุ่งมองตรงไปยังไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นโดยไม่เกรงกลัวใด ๆ
“ถ้าไม่อยากมีเรื่องส่งนังนั้นมาให้ข้า!”
