บทที่ 5 ยินดีที่ได้รู้จัก
“เธอกลัวหรอ อยู่ข้างหลังไว้ก็แล้วกัน”
“…”
ชายนิรนามคนที่ช่วยฉันไว้หันหน้ามาตอบฉันก่อนที่จะกระชากแขนของฉันเบาๆ และบอกว่าให้อยู่ข้างหลังเขาไว้ก็แล้วกัน ใบหน้าเขาไม่มีความกังวลใจใด ๆ เลยสักนิดเดียว มีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้าตาอยู่แล้ว บอกได้เลยว่าตอนนี้ฉันกลัวมากที่สุด
กลัวในแบบที่ไม่เคยกลีวมาก่อนเลยด้วยซ้ำ เหมือนทุกอย่างกำลังให้ตัดสินใจ แต่ก็ห้ามไม่ได้แล้ว
“ได้ครับเสี่ย เฮ้ย! พวกเราลุย”
ไอ้พวกลูกน้องไอ้เฒ่าหัวงูสามคนนั้นต่างก็รับคำของเจ้านายตัวเอง ก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาหาพวกฉันในตอนนี้
กรื๊ก!
“พวกมึงเข้ามาตาย”
เสียงของการสับไกปืนก่อนที่จะเดินเข้ามาเสมอกับชายนิรามที่ช่วยฉันและในตอนนี้มีผู้ชายอีกสี่คนเดินเข้ามายืนในระนาบเดียวกันกับชายนิรนามที่ช่วยฉันไว้
“เฮ้ยไอ้โซฟัสเอาจริงหรอกวะ?”
โซฟัส… ชื่อใช่ไหม ผู้ชายคนนั้น คนที่ช่วยฉันไว้เขาชื่อโซฟัส รู้เพราะเพื่อนของเขาถามขึ้นมาตอนที่ยืนอยู่ข้างๆ
“เออเอาจริงว่ะไอ้เทล”
โซฟัสตอบแบบเต็มเสียง โดยน้ำเสียงที่ใช้ก็แสนจะเยือกเย็นแต่เด็ดขาดให้กับเพื่อนชื่อเทล ที่ถามเขาขึ้นมาก่อน
“งั้นกูเอาด้วย”
ชายที่ชื่อเทลตอบ
“น่าสนุกดีว่ะ”
“แบบนี้กูชอบ”
“เอาถึงขั้นตายไหมวะ”
กริ๊ก! แต่ทั้งสามประโยคหลังนี้ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งสามคนนั้นมีชื่อว่าอะไรกันบ้างที่พูดขึ้นมา รู้เพียงแต่ว่าเขามากับผู้ชายที่ชื่อโซฟัส พวกเขาคงเป็นเพื่อนกันแน่ๆ เมื่อทั้งห้าคนนั้นถือปืนคนละกระบอกพร้อมกับเล็งไปยังไอ้เฒ่าหัวงูกับลูกน้องของมัน
ลูกน้องที่กำลังจะเข้ามามีเรื่องต่างก็ชะงักและก็ถอยกลับทันที ไม่กล้าเดินเข้ามาอีกพร้อมกับเก็บท่าทางอวดดีนั้นลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ
ที่แท้ก็กลัวตายเป็นด้วย นึกว่าจะทำเป็นแต่อวดดี
“ไอ้โซฟัสพาผู้หญิงไปก่อนเถอะว่ะเดี๋ยวทางนี้พวกกูเคลียร์เอง” “เอางั้นหรอวะไอ้แวนเดอร์”
ผู้ชายที่ชื่อว่าแวนเดอร์หันหน้ามาบอกผู้ชายที่ชื่อโซฟัส คนที่ฉันยืนอยู่ข้างหลังเขาด้วยใบหน้าออกจะ Play boy หน่อยๆ คงจะเจ้าชู้ใช่เล่น
“เออ ไปเถอะพวกกูจัดการได้สบาย”
ผู้ชายที่ชื่อโซฟัสเอามืออีกข้างหนึ่งเข้ามาจับแขนฉันไว้ก่อนที่จะลากออกไปจากที่นี่ เขาลากฉันมาหยุดใกล้กับรถหรูคัซึสีดำคันหนึ่งซึ่งมันไกลพอสมควรกับร้านอาหารที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงของคนตรงหน้าถามฉันขึ้นมาพร้อมกับใช้สายตาสำรวจทั่วตัวของฉันก่อนที่เขาจะค่อยๆ ปล่อยมือจากแขนที่จับฉันอยู่
“เอ่อ...ฉะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอกว่าแต่นะ นายเก็บปืนก่อนดีไหม?”
เสียงของฉันบอกเขาพร้อมกับใช้นิ้วมือตัวเองชี้ไปทางปืนที่อยู่ในมือเขาอีกข้างหนึ่ง ก็ฉันกลัวนิ เกิดปืนลั่นขึ้นมาแล้วจะทำยังไง ฉันไม่ตายก่อนหรอ
“กลัวหรอ?”
เขาถามฉันขึ้นมาอย่างขำๆ ก่อนที่จะนำปืนเก็บเข้าไปเหน็บไว้ตรงที่เอวพร้อมกับรอยยิ้มส่งมาให้ฉันเอง รอยยิ้มที่สดใสสวยสว่าง ฉันไม่เคยได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้มาเลย
มันก็เลยทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวกับสถานการณ์แบบนี้
“กลัวสิใครจะไม่กลัวปืนบ้างล่ะ เอ่อ..ขอบใจนะที่ช่วยฉันจากเรื่องบ้าๆ พวกนั้น ถ้าเกิดไม่ได้นายฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นยังไงเหมือนกัน ฉันชื่อเจนิสนะ”
“อ๋อ ไม่เป็นไรชื่อโซฟัส”
เขาตอบฉันเสียงเรียบๆ
“ยิ่งดีที่ได้รู้นะโซฟัส”
