บทที่ 7 บทลงเอย
ฉันจึงชวนเขาขึ้นมาที่ห้องและเอาเครื่องดื่มอุ่นๆ ให้เขาได้ดื่มก่อน จะให้เขาขับรถไปตอนนี้ก็คงไม่ไหวอันตรายเสียเปล่าๆ
“โดนข่มขู่หรือเอาเปรียบแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย”
ก่อนที่จะมีเสียงของเขาถามขึ้นมา
“ยอมทุกครั้งเลยหรือไง”
“ครั้งนี้แหละที่แรงก็เธอคงคิดว่าฉันอ่อยแฟนเธอที่มาทานข้าวมั้ง ทั้งๆ ที่ฉันก็แค่ไปเสิร์ฟอาหารกับพี่นิดเท่านั้น”
ฉันตอบเขาก่อนที่จะค่อยๆ คิด
“ครั้งนี้แรงแสดงว่าโดนแกล้งหลายครั้งแล้วทำไมถึงไม่คิดโต้ตอบบ้าง อย่ามัวแต่ยอมสิเจนิส”
เปรี้ยง! ว้าย!
ไม่ทันที่ฉันจะตอบโซฟัสเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้นมาอย่างกังวาน ฉันจึงไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้กระโดดตัวไปอยู่บนตักของโซฟัสแล้วเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นริมฝีปากก็เลยไปประทับกับริมฝีปากของโซฟัสที่กำลังจะก้มหน้ามองฉันพอดีริมฝีปากของเราสองคนค่อยๆ จูบกันอย่างดูดดื่มจนกระทั่งมันเลยเถิดออกไป ในคืนนั้นเราสองคนต่างมีอะไรกันด้วยความสมยอมด้วยกันทั้งคู่
“เจนิส ผมรักคุณนะครับ”
ร่างกายของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีฉันแล้วนอนโอบกอดฉันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ที่ร่างกายเราสองคนต่างก็ไร้เสื้อผ้าด้วยกันทั้งคู่
“ฉันก็รักคุณโซฟัส” ฉั
นหันตัวเองเข้าไปหาโซฟัสก่อนที่จะเอาศีรษะเข้าไปซุกไออุ่นจากแผงอกล้ำๆ สีขาวๆ ของเขาทันที ร่างกายเราสองคนต่างก็เบียดกันภายในห้องเล็กๆ เตียงเล็กๆ แต่ความสุขนั้นมันไม่เล็กเสมอไป
จนกระทั่งเวลาผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้วโซฟัสก็ยังไปมาหาสู่ฉันเสมอ เขามานอนที่ห้องฉันทุกวันคืน ฉันยอมรับเลยว่าช่วงเวลานี้ฉันมีความสุขเอามากๆ ที่ได้อยู่กับเขา ได้อยู่กับคนที่ฉันรักและวันนี้ฉันก็มีเรื่องสำคัญมากที่จะบอกเขาเหมือนกัน
เรื่องนั้นก็คือฉัน..ท้อง
ฉันจึงอยากบอกเขาเร็วๆ จนอดที่จะกลั้นใจไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ ฉันจึงตัดสินใจที่จะโทรไปบอกเขาดีกว่า
Rr...
“ฮัลโหล โซฟัสคะ เจมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณค่ะ”
ฉันกรอกน้ำเสียงที่แสนจะสดใสและร่าเริงไปยังปลายสายทันที เมื่อเห็นว่ามีคนรับสายด้วยตื่นเต้นสุดๆ
[เธอเองสินะที่เป็นเด็กใหม่ของโซฟัส ฉันชื่อนีหรือวิลาสินี เป็นภรรยาของโซฟัส เลิกยุ่งกับสามีของคนอื่นได้แล้วนังหน้าด้าน ถ้าฉันเจอแกนะ ฉันจะสั่งฆ่าแกให้ดูนังคนไร้ยางอาย!]
ตุบ!
โทรศัพท์เครื่องนั้นหลุดจากมือของฉันตกลงพื้นแตกกระจายไปทันที น้ำตาทั้งสองข้างของฉันไหลพรั่งพรูออกมาจากสองดวงตาอย่างไม่ขาดสาย
โซฟัสเขาหลอกฉันงั้นหรอ
เขามีเมียอยู่แล้ว ตอนนี้เหมือนกับว่าทุกอย่างในชีวิตของฉันมันพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตาตัวเอง
ฉันเจ็บ เจ็บที่หัวใจจัง เจ็บเหมือนไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต
เนี้ยหรอชีวิตคู่ครั้งแรกของฉัน
ความรักครั้งแรกของฉันมันพังย่อยยับไปหมดแล้ว ราวกับตึกสูงที่กำลังถล่มลงมาอย่างไม่เหลือซากใด ๆ
ฮื่อๆ
หลังจากนั้นฉันก็ตัดสินใจเก็บข้าวของของตัวเองเพื่อย้ายห้องพักไปอยู่ที่อื่น ตัดขาดจากผู้ชายคนนั้นทันที โดยไม่มีการติดต่อไม่มีการสั่งเสีย ฉันยังมีคนที่สำคัญที่ต้องดูแล ต้องสู้เพื่อเขาสู้เพื่อตัวแทนของโซฟัสและตัวฉันเอง นั่นก็คือซีเจน ลูกสาวคนสวยและน่ารักของฉัน
ถึงแม้ซีเจนจะถอดแบบมาจากโซฟัสแทบทั้งหมด ทั้งจมูกที่แสนโด่ง ใบหน้าที่เรียวสวย รอยยิ้มแม้กระทั้งตาของเธอที่มีสีทองแดงเหมือนกับโซฟัสเลยด้วยซ้ำ
จบอดีตสามปีที่แล้ว
