บทที่ 8 บทจบ

หลังจากนั้นฉันก็ตัดสินใจเก็บข้าวของของตัวเองเพื่อย้ายห้องพักไปอยู่ที่อื่น ตัดขาดจากผู้ชายคนนั้นทันที โดยไม่มีการติดต่อไม่มีการสั่งเสีย ฉันยังมีคนที่สำคัญที่ต้องดูแล ต้องสู้เพื่อเขาสู้เพื่อตัวแทนของโซฟัสและตัวฉันเอง นั่นก็คือซีเจน ลูกสาวคนสวยและน่ารักของฉัน

ถึงแม้ซีเจนจะถอดแบบมาจากโซฟัสแทบทั้งหมด ทั้งจมูกที่แสนโด่ง ใบหน้าที่เรียวสวย รอยยิ้มแม้กระทั้งตาของเธอที่มีสีทองแดงเหมือนกับโซฟัสเลยด้วยซ้ำ

จบอดีตสามปีที่แล้ว

ซ่า~ซ่า~ซ่า

เสียงของฝนตกทำให้ฉันลบความคิดในอดีตออกและกลับเข้ามาสู่ในเวลาปัจจุบันราวกับการสับสวิตช์ลง ฉันรีบลุกขึ้นไปปิดประตูหน้าต่างบานที่เปิดไว้ทันที เพราะกลัวว่าฝนจะสาดเข้ามาทำให้อากาศเย็นเพิ่มไปอีกห้องพักที่เช่าอยู่ตอนนี้

เป็นห้องพักเล็กๆ ที่สภาพค่อยข้างทรุดโทรมนิดหน่อยตามราคาของห้องพัก แต่ฉันก็ทำความสะอาดทุกมุม จัดข้าวของให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างดี ทั้งเสื้อผ้ารองเท้าเครื่องครัวต่างๆ ทุกๆ อย่างสะอาดสะอ้านแน่นอน ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันค่อนข้างที่จะต้องประหยัดเงินเพื่อไว้ใช้ในการรักษาซีเจนก็เถอะ

ซีเจนก็ต้องอยู่ในที่ที่สะอาดเหมือนกันข้อนี้ฉันรู้ดีเพราะถือว่าเป็นเรื่องปลอดภัย ซีเจนค่อนข้างที่จะไม่ค่อยสบายอยู่บ่อยๆ จึงได้ไปโรงเรียนบ้างหยุดบ้าง

ฉันก็ค่อนข้างที่จะสงสารลูกมากเหมือนกันที่ต้องพบเจอกับปัญหาแบบนี้ ฉันอยากให้ลูกได้ทานอะไรที่อยากทานบ้างอยากให้เขาได้แต่งตัวสวยๆ ตามเพื่อนๆ แต่สิ่งแบบนี้จะเป็นได้ก็คงฝันไปเท่านั้นเพราะฉันทำไม่ได้เลย

ถึงแม้ว่าบางครั้งนั้นซีเจนจะถามว่าทำไมถึงไม่มีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่เลย ฉันก็ตอบไปว่าเราต้องประหยัดเพื่ออนาคตของเราเองและซีเจนก็เข้าใจตามประสาเด็ก

ดีหน่อยที่ไม่เคยที่จะเรียกร้องอยากมีเสื้อผ้าสวยๆ เลย ทุกๆ ครั้งที่ลูกถามหาพ่อ ฉันก็ได้ตอบไปว่าพ่ออยู่ต่างประเทศเดี๋ยวก็มาหาเราเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่เคยปิดบังเลยนั่นก็คือชื่อของพ่อซีเจน

ฉันบอกเขาไปว่าพ่อชื่อโซฟัส ส่วนชื่อของซีเจนฉันก็ตั้งโดยการเอาอักษรตัวหน้าของชื่อโซฟัสมารวมกับอักษรตัวหน้าของฉันเจนิส ชื่อที่ได้ก็คือซีเจน

ถึงยังไงฉันก็ยอมรับได้เลยว่าในตอนนี้ฉันก็ยังรักโซฟัสมากเสมอ รักอยู่เสมอ รักไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้สักครั้ง และฉันก็เชื่อว่าซีเจนก็คงจะรักพ่อของเขาไม่น้อยไปกว่าฉันเหมือนกัน นี่ก็คืออดีตของฉันที่มันยากจะลืม...