บทที่ 12 ไม่พร้อมจะเสียใครไปอีกแล้ว
“ไอ้ธาม! เป็นยังไงบ้างวะ!” ทีปกรวิ่งเข้ามาหาก่อนเป็นคนแรก ธันเมธนอนอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“เจ็บสิวะถามได้”
“กูบอกมึงแล้วว่าให้ขับรถดีๆ ทำไมไปขับแหกโค้งได้” ราชินทร์ถามหน้าเครียด ตอนนี้เพื่อนทุกคนมาที่โรงพยาบาลกันหมดแล้ว สร่างเมาทันทีที่รู้ว่าเพื่อนขับรถชนเสาไฟฟ้า
“เมานั่นแหละ ตาลาย” ธันเมธรับสารภาพตรงๆ
“ทีหลังกูขอสั่งไม่ให้มึงเมาแล้วขับอีกต่อไป!” ทีฆทัศน์ชี้นิ้วออกคำสั่งอย่างเผด็จการ ธันเมธหน้านิ่ว คราวนี้เขาผิดจริงๆ นั่นแหละ จะเถียงก็เถียงไม่ได้
“เออๆ รู้แล้ว พวกมึงก็เหมือนกัน ทีหลังถ้าเราจะกินเหล้าก็ห้ามขับรถ”
“ตั้งเป็นกฎของกลุ่มเลย ไม่งั้นก็ไม่ต้องกิน” ปณิธานพูดขึ้นมาบ้าง อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ธันเมธขาขวาหัก ส่วนข้อมือซ้ายซ้น หมอกำลังเตรียมเข้าเฝือกให้ พวกเขาถือวิสาสะเข้ามาก่อน
“พี่ธาม!”
ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยอยู่นั้น เสียงหญิงสาวดังขึ้นมาแต่ไกล กานต์สินีวิ่งเข้ามาที่เตียง ร้องไห้น้ำหูน้ำตาเปียกแฉะไปหมด พอมาถึงเธอก็โผเข้ากอดเขาแน่น ธันเมธชะงัก ทำตัวไม่ถูก เธอกอดเขาแล้วร้องไห้โฮ ขณะที่เพื่อนทุกคนอึ้ง งงเป็นไก่ตาแตกกันหมด
“ฮือ... เฟย์บอกพี่ธามแล้วใช่ไหมว่าถ้ากินเหล้าอย่าขับรถ แต่พี่ก็ไม่ฟัง” เธอกอดเขาแน่น ร้องไปบ่นไป
“พี่...”
“เฮ้ยๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครวะ” ทีปกรหันไปถามเพื่อน
“กูก็ไม่รู้” ปณัยตอบ เอามือลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด
“อย่าบอกนะว่าไอ้ธามมันแอบมีเมียแล้วไม่บอกพวกเรา” ราชินทร์ตั้งข้อสังเกต
“เออ... กูเห็นมันชอบแอบไปคุยโทรศัพท์ ทำตัวลับๆ ล่อๆ มันแอบซุกเมียไว้ที่บ้านเหรอวะ” ทีฆทัศน์เปรย
“แต่น้องคนนี้ดูเด็กมากเลยนะ...” ปณิธานไล่สายตามองหญิงสาว เธอสวมกางเกงยีนส์เสื้อยืดธรรมดา ตอนนี้เธอกอดธันเมธแน่น แน่นจนเขาหน้าเบี้ยวเพราะโดนแผล
“เฟย์ พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ปล่อยก่อน...” เขาพยายามดันเธอออก ยิ่งเห็นสายตาเพื่อนที่มองมาด้วยความสงสัยยิ่งทำให้เขาอาย
“ฮือ... เฟย์ไม่พร้อมจะเสียใครไปอีกแล้ว ทีหลังพี่อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ”
“พี่สัญญา พี่จะไม่เมาแล้วขับอีกแล้ว แต่ตอนนี้พี่หายใจไม่ออก” ธันเมธลูบแผ่นหลังเล็กที่สะอึกสะอื้นของเธอ ปณิธานเดินเข้าไป ค่อยๆ แกะมือเธอออกจากตัวเขา
“ไม่ต้องห่วง ธามแค่ขาหักกับข้อมือซ้น ใส่หมวกกันน็อก ศีรษะไม่ได้รับการกระทบกระเทือน” ปณิธานดึงตัวหญิงสาวขึ้นมาจากอ้อมอกของธันเมธ กานต์สินีปาดน้ำตาออกจากใบหน้า หันไปหาปณิธาน ชั่ววูบที่ปณิธานนิ่งอึ้งเมื่อเห็นใบหน้าหญิงสาวอย่างชัดเจน เธอเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าสวย มีเสน่ห์มาก เขามองเธออย่างอึ้งๆ มองจ้องจนธันเมธต้องกระแอมออกมาเสียงดัง
“อะแฮ่ม!”
“อะ... น้องชื่อเฟย์ใช่ไหม”
“ค่ะ”
“ไม่ต้องกังวล ธามไม่ได้เป็นอะไรมาก”
“ใช่ๆ ไอ้ธามมันตายยาก ไม่ต้องห่วงหรอก อ้อ... เฟย์เป็นอะไรกับธามเหรอ” ทีปกรอยากรู้จัด ถามไปตรงๆ
“มึงจะอยากรู้อะไรตอนนี้” ธันเมธถอนหายใจ
“ขอโทษนะคะ รบกวนญาติผู้ป่วยออกไปด้านนอกก่อนค่ะ คุณหมอจะใส่เฝือก” พยาบาลเดินมาบอก ทำให้เพื่อนของธันเมธและกานต์สินีต้องออกไปรอด้านหน้าห้องฉุกเฉิน กานต์สินีเดินวนไปวนมาหน้าห้องจนคนมองเริ่มเวียนหัว
“น้องเฟย์มานั่งพักก่อนดีกว่า ไม่ต้องห่วงไอ้ธามมันหรอก มันอยู่ในมือหมอแล้ว” ราชินทร์พูดขึ้น เธอพยักหน้าน้อยๆ แล้วไปนั่ง ปณิธานเดินไปซื้อน้ำหวานมาให้ เธอรับมาอย่างเกรงใจ
