บทที่ 19 เช็ดตัวคนเจ็บ
“หยอกๆ ถ้าจะเอาอะไรก็บอกแล้วกัน โทรหาพวกกูได้ตลอด 24 ชั่วโมง”
“โอเค”
เพื่อนของธันเมธพากันกลับหมดแล้ว กานต์สินีพยุงเขาไปนอนที่โซฟา ดีที่โซฟาบ้านเขาปรับนอนได้กว้างขวาง พอนอนแทนเตียงได้
“พี่ธามคงต้องนอนโซฟาไปก่อน เดินขึ้นลงบันไดลำบาก”
“อืม...”
“เฟย์จะนอนข้างล่างเป็นเพื่อนพี่ธามนะคะ เผื่อพี่จะเข้าห้องน้ำ เฟย์จะได้พาไป”
“ลำบากเฟย์แล้ว”
“ไม่ลำบากหรอกค่ะ เฟย์เต็มใจที่จะดูแลพี่ธาม” เธอบอกก่อนจะเดินขึ้นห้องไปหยิบกระเป๋านักเรียนลงมานั่งทำการบ้านที่โต๊ะกินข้าว เขานอนมองเธอพักหนึ่งแล้วก็หลับไป ตื่นมาอีกทีตอน 3 ทุ่ม เขายังเห็นเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิม
“เฟย์...”
“พี่ธามตื่นแล้วเหรอคะ” เธอรีบเข้ามาพยุงตัวเขาให้ลุกขึ้นนั่ง
“พี่อยากอาบน้ำ” เขาบอก กานต์สินียืนนิ่ง สภาพแบบนี้เขาจะอาบน้ำยังไงกัน
“พี่จะอาบน้ำยังไง เข้าเฝือกขาแบบนี้” เธอถามทำหน้าครุ่นคิด
นั่นสิ... เขาจะอาบน้ำยังไง ตอนอยู่โรงพยาบาลได้พยาบาลคอยเช็ดตัวให้ มาที่บ้านจะให้เธอเช็ดตัวให้มันก็แปลกๆ รู้งี้ไม่น่ารีบไล่เพื่อนกลับบ้านเลย...
“เดี๋ยวเฟย์ขอหาวิธีให้พี่อาบน้ำก่อนนะคะ” ว่าแล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูวิธีการอาบน้ำของคนเข้าเฝือกขา ธันเมธนั่งเงียบ
“ถาม ChatGPT บอกว่า ถ้าจะอาบน้ำต้องระวังให้มาก เพราะถ้าเฝือกโดนน้ำจะเสียรูป เสี่ยงติดเชื้อและหายช้า วิธีที่ปลอดภัยที่สุด คือ เช็ดตัวแทนอาบน้ำ แต่ถ้าจำเป็นต้องอาบน้ำจริงๆ ต้องใช้ถุงคลุมเฝือกกันน้ำ หรือถุงขยะหนา 2 ชั้น กับเทปกันน้ำหรือเทปผ้า บ้านเรามีถุงขยะ แต่ไม่มีเทปกันน้ำกับเทปผ้า เราต้องซื้อเก้าอี้อาบน้ำมาด้วย เอาแบบนี้แล้วกัน คืนนี้เฟย์จะเช็ดตัวให้พี่ธามก่อน พรุ่งนี้ค่อยสั่งถุงคลุมเฝือกกันน้ำกับเก้าอี้อาบน้ำ ดีไหมคะ”
“คงต้องเป็นอย่างนั้น พี่รบกวนเฟย์ด้วย ขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าให้พี่หน่อย”
“ค่ะ”
กานต์สินีขึ้นไปหยิบเสื้อผ้า และผ้าขนหนูมาวางที่โซฟา จากนั้นเธอก็เอาน้ำอุ่นใส่กะละมัง หยิบสบู่ ผ้าขนหนูผืนเล็ก เธอช่วยเขาถอดเสื้อออกเพราะข้อมือด้านซ้ายของเขายังซ้นอยู่ ตามตัวและแผ่นหลังมีรอยฟกช้ำดำเขียวเต็มไปหมด เธอมองร่างกำยำของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามด้วยความขัดเขิน ผิวของเขาขาวมาก หัวนมเป็นสีชมพู เล่นเอาเธอไม่กล้ามอง หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ เธอรีบเอาผ้าขนหนูชุบน้ำ บิดพอหมาดแล้วเช็ดไปตามตัวของเขา
ธันเมธสัมผัสได้ว่ามือเล็กๆ ของเธอนั้นสั่นระริก ตัวเขาเองก็ไม่กล้ามองหน้าเธอเหมือนกัน เบือนหน้าหลบสายตาไปทางอื่น เธอเช็ดตัวจนหมาดแล้วจึงฟอกสบู่บนกายของเขา ถูจากแผ่นหลังมายังหน้าอก ระหว่างที่มือเล็กลากผ่านร่างกาย ชายหนุ่มเกร็งตัวแทบหยุดหายใจ มือของเธอนิ่มเหลือเกิน พลันสายตาของทั้งคู่มองสบประสาน เหมือนตกอยู่ในภวังค์บางอย่าง เธอนิ่งไป ก่อนที่ใบหน้านวลจะขึ้นสีแดงก่ำ
“อะ... เอ่อ... ถูแขนหน่อยนะคะ” เธอหลุบสายตาลงต่ำ ธันเมธหายใจแรง ตัวเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง มีเด็กสาวมาลูบไล้ถูเนื้อถูตัวมันก็รู้สึกแปลกๆ เธอไม่เหมือนพยาบาล ต่อให้พยาบาลจะสวยแค่ไหนเขาก็ไม่รู้สึกประหม่าเท่านี้มาก่อน
เธอถูสบู่จนเสร็จ จากนั้นเอาผ้าขนหนูชุบน้ำแล้วเช็ดสบู่ออกจากตัวจนหมด ท่อนบนเสร็จแล้วเหลือท่อนล่าง เธอนั่งที่พื้นนิ่ง ดวงตาเหม่อลอย ธันเมธเองก็พูดไม่ออก ประดักประเดิดเหลือเกิน
“ท่อนล่างไม่ต้องก็ได้...”
“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ พี่ธามเอาผ้าขนหนูคลุมไว้” เธอหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมเอวเอาไว้ เขาเลิกลั่กไปหมด
“ทะ... ทำ... ยังไงต่อ”
ให้ตาย... ไม่เคยเลยสักครั้งในชีวิตที่จะประหม่าแบบนี้!
