บทที่ 20 พี่ถอดกางเกงหน่อยค่ะ
“พี่ถอดกางเกงค่ะ” เธอพูดแล้วหันหลังให้ สถานการณ์ตอนนี้มันคับขัน ธันเมธปลดกระดุม รูดซิบกางเกงตัวเองออก เขาถอดกางเกงพร้อมกับกางเกงในลงมาเกือบถึงหัวเข่า ถอดได้แค่นั้นเพราะติดเฝือก ต้องก้มลงไปอีก แต่เขายังเจ็บระบมไปหมดทั้งตัว ก้มลงได้ไม่มากนัก
“เฟย์... ถอดให้พี่หน่อย”
“คะ?!” เธอหันกลับมา สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเขานั่งในสภาพที่มีกางเกงกับกางเกงในคาอยู่ที่ขา เธอหน้าแดงแปร๊ด แดงจนไปถึงใบหูลามมายังลำคอ ธันเมธเห็นอาการของเด็กสาวแล้วรู้สึกผิด เธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์ ไม่ควรจะต้องมาเห็นอะไรแบบนี้
“อะ... เอ่อ... พี่ก้มไม่ได้”
“ค่ะๆ” เธอค่อยๆ ถอดกางเกงกับกางเกงในออกมาจากขาทีละข้าง มือเล็กสั่นเทาไปหมด ช่วงที่กำลังถอด เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้น
“ไอ้ธาม!” ทีปกรเดินเข้ามาในบ้านพร้อมตะโกนเรียกเพื่อนเสียงดัง กานต์สินีกับธันเมธสะดุ้งสุดตัว ไม่ต่างจากแขกผู้มาเยือนที่ยืนชะงักค้าง แทบช็อกกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
เด็กสาววัยแรกแย้มนั่งคุกเข่าที่พื้น กำลังถอดกางเกงและกางเกงในให้เพื่อน ส่วนเพื่อนเขามีสภาพกึ่งเปลือย มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปิดไอ้จ้อนไว้!
“เอ่อ... ขอโทษที่ขัดจังหวะ...” ทีปกรหันหลังเตรียมวิ่งออกจากบ้าน นาทีนั้นคิดอะไรไม่ออก แต่ภาพที่เห็นมันส่อไปในทางล่อแหลมเกินกว่าจะคิดดีได้
“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป!” ธันเมธเรียกเสียงดัง ทีปกรหันกลับมา เอามือปิดตา ทำหน้าเหยเก
“ขอโทษๆๆ ไม่คิดว่าจะมาขัดจังหวะ เชิญตามสบายเลยๆ”
“ขัดจังหวะเหี้ยอะไร มึงมาก็ดีแล้ว มาช่วยกูหน่อย!” เขาเรียกเพื่อน
“ให้กูช่วยอะไร กูช่วยอะไรมึงไม่ได้หรอก ขาหักแบบนี้มึงยังจะทำเรื่องอย่างว่าอีกเหรอ” ทีปกรพูดอย่างที่ตัวเองคิด ยังคงยืนเอามือปิดตาอยู่อย่างนั้น ขณะที่กานต์สินีหน้าแดงก่ำ อายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี
“มึงคิดเรื่องเหี้ยอะไรเนี่ย มึงมาก็ดีแล้ว มาช่วยเช็ดตัวให้กูหน่อย!” ธันเมธพูดอย่างหงุดหงิด ไอ้เพื่อนบ้ามันทำให้หญิงสาวอับอาย ทีปกรได้ยินแบบนั้นจึงเอามือออกจากลูกกะตา
“อ้าว! กำลังเช็ดตัวกันอยู่เหรอ”
“เออน่ะสิ! ไอ้บ้านี่ มึงคิดเรื่องจัญไรอะไรอยู่”
“ก็เห็น... เอ่อ... ภาพที่เห็นมันชวนคิด”
“มึงเห็นอะไร ไม่แหกตาดูให้ดีๆ กะละมังอยู่ตรงนี้ เฟย์กำลังเช็ดตัวให้กูอยู่เนี่ย มึงมาก็ดีแล้ว มาช่วยกูเลย” ธันเมธด่าซ้ำอีก ทีปกรรีบเข้าไปช่วย ตอนนี้สภาพเพื่อนเขาเกือบเปลือย มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวจริงๆ กานต์สินีลุกขึ้นยืน เธอหยิบกะละมังไปเปลี่ยนน้ำให้
“กูขอโทษที่คิดอกุศล มาๆ กูช่วยเช็ดตัวให้”
“ท่อนบนเฟย์เช็ดให้หมดแล้ว เหลือท่อนล่าง...”
“โอเคๆ เช็ดขาใช่ไหม” ทีปกรเอาผ้าขนหนูชุบน้ำแล้วเช็ดปื้ดๆ บิดน้ำยังไม่ทันหมาดดีเลย น้ำกระเด็นใส่พื้นใส่โซฟาจนเปียกไปหมด
“มึงเช็ดดีๆ สิวะ! โอ๊ย! เช็ดเบาๆ กูเจ็บ!” ธันเมธร้อง กานต์สินีเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง เพื่อนเขานี่ใช้ไม่ได้เลย ไม่ละเอียดไม่อ่อนโยนเหมือนสาวน้อยตรงหน้า
“พี่ทอย ให้เฟย์ทำให้ไหมคะ”
“ไม่เป็นไรๆ พี่ทำได้ ไอ้ธาม มึงนั่งเฉยๆ”
“กูนั่งของกูเฉยๆ แล้ว มึงช่วยบิดผ้าขนหนูให้หมาดกว่านี้ได้ไหม น้ำกระเด็นหกเลอะเทอะไปหมด แล้วเช็ดให้มันเบาๆ ด้วย กูเจ็บ!”
“รู้แล้วๆ” ทีปกรลดแรงลง ธันเมธถอนหายใจ
“เฟย์ออกไปก่อน พี่จะใส่กางเกง” เขาหันมาบอกกับหญิงสาว กานต์สินีหน้าขึ้นสีระเรื่ออีกครั้ง
“ค่ะ”
