บทที่ 11 คืนนี้นอนด้วย
“ไปล้ะ เจอกัน บายยย”
“เค บาย”มะนาวโบกมือลาเพื่อนสาวแล้วเดินตรงมาที่รถตัวเอง วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายเธอและเพื่อนชวนกันมาดื่มพอกรุบกริบแล้วแยกย้ายกันกลับ
พรึ่บบบบ!!
“กะ อุ๊บบบบบบ” เสียงหวานที่กำลังจะกรีดร้องด้วยความตกใจกลับถูกมือปริศนาของคนด้านหลังปิดปากไว้ซะก่อน
“อย่าร้อง”
“อื้ออออ” เสียงทุ้มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีพูดขึ้นใกล้ใบหูเล็ก มะนาวร้องประท้วงในลำคอพร้อมแกะมือที่ปิดปากเธอไว้ให้คลายออก
“กลัวหรอ” เมื่อปล่อยมือออกจากปากเล็กๆ นั่นแล้ว ขุนเขามองสีหน้าตื่นๆ ของเธอแล้วยิ้มขำ
“กลัวสิคะ นึกว่าโจร มาดีๆ หน่อยก็ไม่ได้”
“ก็ว่าจะมาทักทายดีๆ แต่พอ….”
“พออะไรคะ” มะนาวมองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ สายตาโลมเลียปนหื่นกระหายที่ไล่มองตามเรือนร่างของเธอมันบ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา
“ป๊าวววว”
“แล้วมีอะไรคะ”
“ก็ คิดถึง” เขาโน้มใบหน้าหล่อลงมากระซิบข้างหูเล็ก พร้อมกับเป่าลมหายใจใส่จนขนอ่อนบนกายลุกซู่
“ตัวเองก็มีแฟนอยู่แล้ว บ้าหรือเปล่า”เสียงบ่นอู้อี้ของเธอมีหรอที่เขาจะไม่ได้ยิน
เขาพอสังเกตได้ว่าช่วงหลังก่อนแยกกันมะนาวคิดยังไงกับเขา ในตอนแรกที่เธอออกจากบ้านไปเขาคิดว่าระหว่างเรามันแค่เซ็กส์ พอวันหนึ่งก็ลืมไปเอง แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก เขาอดยอมรับไม่ได้ว่าเสพติกเซ็กส์ของเธอไปแล้ว
“ตอนนี้โสดนะ”
“จะขอมะนาวคบหรอคะ” เธอพูดหยั่งเชิงเขาพร้อมมองคนตรงหน้าด้วยสายตาท้าทาย
“แล้วได้มั้ยล่ะ” ใบหน้าหล่อโน้มลงมาใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดบนหน้าผากเล็ก
“ไม่ค่ะ ถอยไป มะนาวจะกลับแล้ว” เธอปฏิเสธเขาไปทั้งที่ในใจก็ดีใจจนเนื้อเต้น มือเรียวผลักหน้าอกหนาให้หลีกทาง หากเธอยอมเขาง่ายๆ ในครั้งนี้ เรื่องระหว่างเรามันก็คงไม่ต่างจากเดิม เธอไม่อยากเป็นแค่ที่ระบายความใคร่อีกแล้ว ลึกๆ ก็อยากเป็นตัวจริงสักครั้ง
“เดี๋ยวสิ คุยกันก่อน” เขาพยายามรั้งเธอไว้
“มะนาวง่วงนอนแล้ว ไว้ค่อยคุยนะคะ มะนาวขอตัว” เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างไม่แรงนัก แล้วเปิดประตูรถเตรียมจะกลับคอนโด ความเมาผสมกับความง่วงตอนนี้ตาเธอแทบจะปิดอยู่แล้ว
“นอนด้วย ป่ะ เดี๋ยวไปส่ง” ขุนเขาทำหน้ามึนขึ้นไปนั่งฝั่งขนขับแทนแล้วสตาร์ทรถรอเธอทันที
“เห้ออออ ตามใจนะคะ” น้ำเสียงหงุดหงิดของเธอมันไม่ได้ทำให้เขาโกรธสักนิด กลับกันเขากลับรู้สึกดีที่ได้แกล้งให้เธออารมณ์เสียเล่นๆ อย่างน้อยเอก็ไม่ได้มีท่าทีผลักไสเขา
ร่างบอบบางในชุดเสื้อบอดี้สูทเว้าหลังอวดผิวขาวเนียน ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์รัดรูปสีเข้ม เดินปึงปังไปขึ้นรถฝั่งข้างคนขับอย่างเบื่อหน่าย เธออยากหลับเต็มทีแล้ว มีคนขับให้ก็ดีเหมือนกัน เธอปักหมุดคอนโดในมือถือให้เขาแล้วเอนเบาะ นำผ้าห่มสีชมพูด้านหลังมาคลุมตัวแล้วหลับไปทันที
“มะนาว ถึงแล้ว นาว ตื่น” เมื่อรถเข้ามาจอดในลานจอดรถเรียบร้อย เขาเขย่าแขนปลุกคนตัวเล็กเบาๆ อยู่หลายทีก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น
“อื้อออ อุ้มหน่อย”
“หึ” ริมฝีปากหยักยกยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางออดอ้อนที่เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน เขาเดินไปเปิดประตูอีกฝั่งแล้วอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน คนตัวเล็กที่ยังพอมีสติอยู่บ้างชูคีย์การ์ดให้เขาดูเลขห้อง เขาเหลือบมองเพียงเล็กน้อยแล้วอุ้มเธอขึ้นไปด้านบน
ตุบบบบบ!!
“โอ้ยยยย เบาๆ ไม่เป็นหรือไงวะ” เสียงเล็กแหวใส่ทันทีเมื่อคนที่อุ้มเธออย่างทนุถนอมเมื่อก่อนหน้านี้ โยนเธอลงบนเตียงจนเธอจุกไปหมด ความเมาก่อนหน้านี้แทบจะสร่างทันทีที่แผ่นหลังกระทบกับที่นอนอย่างแรง
“วะกับใคร หืมมมม” เขาบีบปากเล็กๆ ของเธออย่างหมั่นไส้
“คุณขุน ปล่อย มะนาวเจ็บ” เธอปัดมือที่บีบปากเธอจนมันเบี้ยวออกทันที
“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำ แล้วค่อยมานอน ตัวมีแต่กลิ่นเหล้า นี่กินหรืออาบมากันแน่”
“ไม่”
“อย่าดื้อ”
“ไม่”
“ถ้าอาบให้คืนนี้ไม่ได้นอนนะ”
“กรี๊ดดดดดดดดดดด” ใบหน้าสวยฝังลงบนหมอนนุ่มก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างหัวเสีย
“มะนาว” เสียงเข้มเรียกชื่อเธอเพื่อกดดัน
“ก็ได้ค่ะ ๆ ออกไปได้แล้วนะคะ”
“ไม่”
“คุณขุน มะนาวง่วง”
“ก็ไปอาบน้ำแล้วรีบนอน”
“…..”
“คืนนี้นอนด้วย” กล่าวจบก็ยักคิ้วส่งไปหนึ่งที มะนาวทึ้งผมตัวเองอย่างจนใจ คนบ้าอะไรบทจะมึนก็มึน เธอง่วงจะตายอยู่แล้ว อยากนอนก็นอนไปเธอเหนื่อยจะเถียง
ขุนเขามองใบหน้าสวยของอดีตสาวใช้ เธอเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไปอย่างหัวเสีย ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเลห์ สายตาคมทอดมองไปยังร่างเล็กที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
