บทที่ 42 ให้ความสำคัญ

ผมตื่นเช้ามายังงัวเงียเพราะเพลียจากการลงโทษลูกหมูอย่างหนัก อย่าว่าแต่ลูกหมูเลยครับผมก็ปากเก่งไปงั้นเองทั้งที่แทบจะไม่มีแรงเหลือ ถ้าลูกหมูไม่ขอให้หยุดผมคงต้องเป็นฝ่ายหยุดเอง ผมควานหาลูกหมูบนเตียงแต่ไม่พบ ยังมีแรงลุกหนีผมได้สงสัยจะอยู่ในห้องน้ำ

"ลูกหมูครับ อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่าเปิดประตูให้พี่หน่อยสิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ