บทที่ 6 ใจสั่น

หลังจากรับน้องเสร็จวันแรกฉันชวนเพื่อนๆในแก๊งไปหาอะไรกิน นิชาไม่ว่างบอกว่าน้องมาหาส่วนคนอื่นๆเลยขอตัวแยกย้ายพักผ่อน แต่ฉันดันหิวไงไม่มีเพื่อนไปกินด้วยไปคนเดียวก็ได้ก่อนเข้ามาเรียนที่นี่ฉันไปหาข้อมูลเรื่องร้านอาหารดัง อาหารอร่อย อาหารขึ้นชื่อของนักศึกษามาพร้อมกะจะชวนเพื่อนๆไปลองวันละร้านสองร้านแต่เพื่อนไปว่างกัน  เรื่องกินฉันไม่เคยถอยไม่เคยยอมแพ้  วันนี้อยากลองกินก๋วยเตี๋ยวร้านนี้หน่อยรีวิวร้านนี้ห้าดาวอร่อยเหาะอยากกินมันต้องได้กิน  ฉันขับรถไปจอดที่หน้าร้านนักศึกษาเยอะมากแทบไม่มีโต๊ะว่าง  ฉันเดินลงจากรถหรูของฉันมีแต่คนมองมาที่ฉัน ไม่รู้จะมองทำไม แต่ฉันไม่สนใเห็นโต๊ะว่างจึงรีบเดินเข้าไปนั่งทันทีไม่รอช้ารีบดูเมนูและรีบสั่ง

"อยากกินหลายอย่างเอาไงดี กลัวกินไม่หมดสั่งทุกอย่างลองอย่างละนิดละหน่อยดีไหม ถ้าเพื่อนมาด้วยก็ดีจะได้แบ่งกันกิน"

ฉันนั่งบ่นกับตัวเองและดูเมนูไปด้วย สุดท้ายด้วยความอยากลองเลยสั่งมันทุกอย่าง  ฉันนั่งหันหลังให้ถนนจึงมองไม่เห็นคนที่เดินเข้าออกร้าน

"น้องครับพี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ"

มีผู้ชายหน้าตาหล่อคนหนึ่งเดินมาขอนั่งด้วย เก้าอี้ว่างอยู่สองตัว ฉันหันมองรอบๆ ไม่มีโต๊ะว่างก็เลยให้พี่เขานั่งด้วย

"ค่ะ"

ฉันตอบสั้นๆ ไม่ได้สนใจพี่คนนั้นที่ดูเหมือนจะนั่งมองฉันตลอด

"พี่มีอะไรกับลูกอมหรือเปล่าคะเห็นนั่งมองหน้าลูกอม"

ฉันเงยหน้าขึ้นจากถ้วยก๋วยเตี๋ยวและถามพี่คนนั้น หรือว่ามีอะไรติดที่หน้าฉันหรือเปล่า

"น้องชื่อลูกอมเหรอครับ พี่ชื่อวินนะครับเรียนวิศวะการบินปีสามครับ น้องชื่อลูกอมเหรอครับมิน่าถึงน่ารักเหมือนคนเลยนะครับ พี่มองลูกอมกินก๋วยเตี๋ยวดูอร่อยและน่ากินดีพี่เลยมองลูกอมเพลิน จนแทบไม่อยากกินของตัวเองเลย อยากกินถ้วยเดียวกับลูกอม"

พี่คนนั้นดูหน้าหม้อโชว์มาเลย ฉันอยากไล่หนีแต่กลัวเสียมารยาทต้องทนนั่งฟังและรีบกินให้เสร็จ

"เหรอคะ พี่วินจะเอาของลูกอมไปกินด้วยไหมคะ สั่งมาเยอะคงกินไม่หมด"

ฉันพูดปัดๆไป จะได้เลิกมาสนใจการกินของฉันสักที

"พี่ว่าพี่นั่งมองลูกอมกินดีกว่าครับ มีความสุขดีครับ "

แค่เห็นสายตาก็รู้ได้ในทันทีว่าพี่เขเจ้าชู้มาก  โชคฉันยังดีมีระฆังมาช่วยฉันจากพี่วิน ฉันกำลังนั่งกินอย่างอร่อยมาชวนคุยอยู่นั่นแหละไม่รู้เหรอว่าเวลาผู้หญิงกินห้ามขัด  ผู้ชายคนนี้ตัดไปได้เลยถ้าคิดจะมาจีบฉันเวลาไปกินอะไรด้วยกันคงขัดฉันอยู่นั่นแหละ  แต่คนที่มานั่งแทรกตรงที่ว่างนี่สิยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ฉันส่งสายตาห้ามไปแล้วยังจะมาฟาดฟันฉันอีก ปากเสียใส่ฉันด้วย มั่นใจเข้าไปอีก ลูกอมไม่มีทางยอม แต่ตอนที่พี่ตาต้าเอาหน้ามาใกล้ และฉันเผลอจ้องตาฉันใจสั่นแทบคุมสติตัวเองไม่อยู่  เสียงหัวใจของฉันเต้นดังเหมือนมันกำลังจะหลุดออกมาข้างนอก  แต่คนอย่างลูกอมไม่มีทางยอมแพ้อะไรง่ายๆ  ฉันจะแสดงออกให้พี่ตาต้ารู้ไม่ได้ว่าฉันใจบางกับพี่เขามากแค่ไหน แถมยังเจอหอมแก้มแบบไม่ทันตั้งตัวด้วยพี่เขาจะขยันทำให้ฉันใจสั่นไปถึงไหน  ฉันจะแพ้พี่ตาต้าไม้ได้เด็ดขาดความแสบฉันยังมีอีกเยอะ

"ลูกอมเธอจะมาทิ้งภาระเรื่องนี้ให้พี่ไม่ได้นะ เธอเป็นคนกิน ทำไมพี่ต้องจ่ายให้เธอด้วย"

พี่ตาต้าโวยวายเสียงดัง ฉันหันมาทำหน้ากวนๆยิ้มสะใจที่ตัวเองสามารถทำให้พี่ตาต้าต้องจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวที่ฉันสั่งมาเยอะได้  ช่วยไม่ได้อยากพูด และทำไม่ดีกับฉันก่อนฉันแค่เอาคืนพี่ตาต้าเล็กน้อยเอง

"คิดซะว่าเลี้ยงน้องคนรู้จักแล้วกันค่ะไปแล้วนะคะ"

ฉันกำลังเดินหันหลังออกไป

"เดี๋ยวก่อนครับน้องลูกอม รอพี่ด้วยสิครับ พี่ยังไม่ได้ขอช่องทางติดต่อน้องลูกอมเลย เผื่อเราจะได้คุยกันมากกว่านี้"

พี่วินเดินมาตัดหน้าฉันพร้อมยื่นโทรศัพท์มากดดันให้ฉันพิมพ์เบอร์ให้ คนอะไรตื้อไม่เลิก

"ถ้าอยากรู้จักกันก็โทรมาเบอร์นี้"

พี่ตาต้าเดินมาเร็วมาก ฉันยังมองไม่ทันเลย อยู่ๆก็มาคว้าโทรศัพท์ไปจากมือพี่วิน และพิมพ์เบอร์โทรศัพท์ตัวเองไปให้ ฉันสงสัยพี่ตาต้าทำแบบนั้นทำไมหรืออยากจะช่วยฉัน แต่ช่างเถอะ ผู้ชายอันตรายอย่างพี่ตาต้าอยู่ห่างๆไว้จะดีกว่า คนอะไรเป็นอันตรายกับหัวใจฉันมาก

"พี่วินก็ได้เบอร์แล้ว งั้นลูกอมขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ"

ฉันต้องรีบชิ่งหนีพี่วิน คนอะไรไม่รู้รุกฉันหนักเกินไป อย่าให้ลูกอมคนนี้หมดความอดทนเดี๋ยวแม่วีนกลับ

"แต่ลูกอมครับพี่วินอยากได้เบอร์ลูกอมมากกว่า"

พี่วินสำหรับฉันแล้วเป็นผู้ชายที่น่ารำคาญมากเลย ฉันแสดงสีหน้าไม่พอใจยังไม่รู้ตัวอีก

"น้องบอกแล้วไงว่าให้โทรมาเบอร์ฉัน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าน้องกับฉันเป็นอะไรกัน นายก็ไปได้แล้วอย่ามายุ่งกับน้องอีก"

เดี๋ยวนะคำพูดของพี่ตาต้าที่บอกว่าฉันกับพี่เขาเป็นอะไรกัน ฉันถึงกับหน้าเหวอและงงมากเป็นอะไรกันยังไงฉันยังไม่รู้เลย  แต่เพื่อกันพี่วินออกไปให้ห่างฉันฉวยโอกาสเดินไปเกาะแขนพี่ตาต้า เล่นให้เนียนไป แต่พี่ตาต้านี่สิมือไว้เอามือมากุมมือฉันไว้อยากชักมือออกก็กลัวพี่วินไม่เชื่อ ฉันมองพี่ตาตาต้าตาเขียวแต่พี่เขายังคงทำหน้ามึนไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งพี่วินเดินออกไป

"เมื่อไหร่จะปล่อยมือลูกอมคะ เนียนจับมือลูกอมใช่ไหม แล้วที่พูดว่าเป็นอะไรกันเอาอะไรมาพูดคะ"

ฉันทำเสียงเข้มใส่พี่ตาต้าที่ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของฉันเลย

"คนเขาอุตส่าห์หวังดีช่วยไม่ขอบคุณไม่ว่ายังจะมาว่าพี่อีก ที่พี่บอกว่าเป็นอะไรกันพี่หมายถึงว่าเราเคยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องอยู่โรงเรียนเดียวกัน ลูกอมกำลังคิดอะไรไปไกลหรือเปล่าหรือลูกอมคิดกับพี่จริงๆ ไม่ได้นะครับ พี่เลือก"

ปากพี่ตาต้านะเป็นแบบนี้แหละ แล้วจะไม่ให้ฉันอารมณ์ขึ้นได้ยังไงพูดอะไรเล่นๆไปหมด ใครมันจะไปรู้ว่าพี่ตาต้าจะสื่ออะไร ใครได้ยินแบบก็คิดแบบฉันทั้งนั้นยังมาพูดกวนอารมณ์ฉันอยู่ได้

"ไม่ได้คิด และไม่อยากจะคิด เพราะผู้ชายแบบพี่มันไม่น่าคิดอะไรด้วยทั้งนั้นและไม่มีวันคิดค่ะ  อ้อลืมอีกอย่างค่ะขอบคุณนะค่ะที่ช่วย แต่ถึงพี่ไม่ช่วยลูกอมก็มีวิธีจัดการค่ะ"

ปากเสียและกวนฉันไม่เลิก ไม่กวนฉันสักวันจะได้ไหม ทางที่ดีอย่าได้เจอกันเลย เห็นแล้วโมโห จะพูดกับฉันดีๆ เหมือนคุยกับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้หรือไง

"อ้าวจะไปแล้วเหรอครับ ถ้าคิดอะไรกับพี่ก็บอกมาตรงๆ ไม่ต้องเดินหนีหรือว่าอายที่จะบอกพี่ครับ"

"หลงตัวเองเก่งจังเลยนะคะ ลูกอมว่าพี่ตาต้าเป็นคนคิดเองมากกว่า ลูกอมเห็นนะว่าพี่อารมณ์ขึ้นตอนพี่วินเดินเข้ามาหาลูกอม ใจแกว่งกับลูกอมแล้วเหรอคะ"

คิดว่าฉันจะยอมให้ง่ายๆ ฉันจะไม่มีวันเสียท่าให้พี่ตาต้าเด็ดขาด

"ลูกหมูแบบเธอ และปากแบบเธอเดินเข้ามาหาพี่ยังต้องคิดก่อนเลย เธอจะเป็นทางเลือกสุดท้ายของพี่ ผู้ชายแบบพี่ก็เลือกกินเหมือนกันครับ แบบเธอเนี่ย..."

พี่ตาต้าไม่พูดอะไรต่อแต่กลับใช้สายตาคมสำรวจร่างกายฉันไปทั่ว ฉันไม่เข้าใจสายตาที่พี่ตาต้ามองฉันหรือว่าพี่ตาต้ากำลังเหยียดฉันหาว่าฉันอ้วนใช่ไหม คอยดูลูกอมคนนี้จะหาผู้ชายหล่อๆ มาควงฟาดหน้าให้จะได้เลิกดูถูกฉันสักทีหุ่นฉันแบบนี้ผู้ชายชอบจะตาย ฉันไม่ได้อ้วนดูหน้าอกดูมๆ ของฉันสู้ผู้หญิงคนนั้นของพี่ตาต้าไม่ได้ตรงไหน ฉันดูดีและสวยมากกว่าด้วยซ้ำ

"อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะค่ะ วันหลังอย่ามากลืนน้ำลายตัวเองแล้วกัน"

ฉันเดินหันหลังให้พี่ตาต้าพยายามควบคุมอารมณ์ ทั้งน้อยใจ ทั้งแค้น ฉันจะทำให้พี่ตาต้ามาคุกเข่าตรงหน้าฉันให้ได้ ผู้ชายปากแซบเดี๋ยวได้แซบแน่  ถึงทีฉันเมื่อไหร่จะเล่นตัวให้หนักๆ คอยดู ฉันไม่หันกลับไปมองไม่ฟังเสียงเรียก