บทที่ 7 แสดงออก

ผมก็อยากจะพูดดีๆกับน้องเหมือนกันติดตรงที่ผมเป็นคนปากไว แล้วลูกหมูชอบพูดประชดให้ผมโมโหอยู่เรื่อย ผมก็เป็นคนไม่ยอมคนด้วยสาวๆยอมให้ผมทั้งนั้น  มีแค่ยัยลูกหมูคนเดียวสู้ไม่ยอมถอยมีอย่างที่ไหนว่าไม่คิดอะไรกับผู้ชายแบบผมใครจะยอมเสียฟอร์ม ผมจะทำให้ลูกหมูมาสยบกับผมคอยดู คำพูดยัยลูกหมูทำให้ผมหงุดหงิดต้องหาคนระบายพิสูจน์กันไปว่ามีแต่สาวอยากวิ่งหาผม

"อิงอิงครับวันนี้มีนัดที่ไหนไหมครับพี่แวะไปหาได้ไหม"

อิงอิงเป็นดาวคณะบริหารตัวเล็กน่ารัก เด็กในสังกัดที่ผมหว่านเสน์ใส่จนเธอติดกับแค่รอเวลา ถึงเวลาที่ผมต้องใช้คารมอันแพรวพราวเพื่อหยิบเหยื่ออกมา

"ว่างค่ะ พี่ตาต้าจะมาหาอิงอิงที่คอนโดตอนนี้เลยไหมคะ อิงอิงจะอาบน้ำรอค่ะ"

อิงอิงชวนผมไปหาหลายรอบแล้วผมยังไม่โอกาสเหมาะๆไม่ได้  คราวนี้อยากลองดูว่าเธอพร้อมสำหรับผมไหมแล้วก็ไม่เกินคาดอิงอิงรอผมอยู่แล้ว เพราะคำพูดของลูกอมคนเดียว ทำไมผมต้องเก็บคำพูดพวกนั้นมาใส่ใจด้วยไม่รู้

"ครึ่ง ชม.พี่ถึง คงได้กินของอร่อยนะครับ"

ผมยังมั่นใจว่าผมเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงอยากเข้าหา แม้แต่อิงอิงสาวสวยคณะบริหาร ยังเสนอให้ผม

"ได้เลยค่ะ พี่ตาต้าได้กินของอร่อยแน่นอน อิงอิงจะเตรียมไว้อย่างดีเพื่อพี่ตาต้ารับรองไม่ผิดหวังค่ะ"

แค่ผมพูดไม่กี่คำอิงอิงก็วิ่งเข้าหา ผู้หญิงรอคิวเข้าหาผมมากมาย

"เดี๋ยวเจอกันครับ"

แล้วผมมันไม่น่าสนใจตรงไหนครับทำไมลูกอมถึงชอบพูด จนผมหมดความมั่นใจ แค่ผมต่อสายโทรหาผู้หญิงก็พร้อมเคลียร์คิวไว้รอลูกอมตาไม่ถึงเองต่างหาก ผมเลิกสนใจคำพูดของลูกอม ไปหาของหวานกินดับอารมณ์ขุ่นเคือง

"เชี่ยรุจ นั่นน้องนิชากับเพื่อนป่าววะ น้องมันโคตรสวยเลย มาอยู่นี่ได้ไงวะ มากันทั้งแก๊งเลยดูสวยขึ้นผิดหูผิดตากันทุกคน"

ไอ้ดิวตะโกนเสียงดัง มันกำลังพูดถึงน้องนิชาที่เดินมากินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาคณะผมร ผมมองตามไปที่กลุ่มนั้นพากันครบทุกคน ยัยลูกหมูเดินโดดเด่นมากับกลุ่มเพื่อนทั้งสาม ผมเคยเจอลูกหมูแล้ววันนี้เพิ่งจะเห็นเพื่อนๆของเธอตามมาเรียนที่เดียวกัน  ไอ้ดิวดูเหมือนจะยังชอบนิชาอยู่ ผมชอบมองน้องมากกว่าแต่ไม่ได้ชอบแบบเป็นแฟน  ผมมองนิชาเพลินๆแต่พอหันไปมองคนอีกคน ลูกหมูมองผมตาเขียวผมเลยยิ้มกวนๆส่งไป วันไหนที่ได้กวนอารมณ์ลูกหมูผมจะมีความสุขเป็นพิเศษไม่รู้เพราะอะไร พอเห็นเธอโกรธหน้าบึ้งใส่ผมว่ามันน่ารักดี  และเหมือนตอนนี้เธอก็ทำแบบนั้นไม่รู้ว่าที่ไม่ชอบหน้าผมเพราะอะไร  ไอ้ดิวตรงเข้าไปทักทายสาวๆ ส่วนยัยลูกหมูเดินไปซื้อข้าวยังคงห่วงกินเหมือนเดิม ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปคุยกับเธอตอนซื้อข้าวอยู่ที่ร้าน

"ไงลูกหมูอ้วนขึ้นหรือว่าเสื้อมันหด กินให้มันน้อยๆหน่อยนะ ยัยนี่ไม่ชอบผู้ชายชอบของกินมากกว่า นายน่าจะถอยออกไปไกลๆนะระหว่างของกินกับนายเธอเลือกของกิน"

ผมเดินไปเอาตัวไปเบียดแทรกตรงกลางระหว่างลูกอมกับผู้ชายคนนั้น ลูกอมหันมามองและชักสีหน้าใส่ผม คิดแล้วน่าน้อยใจคนเขาอุตส่าห์มาช่วยกันให้

"พี่ตาต้าแน่ใจแล้วใช่ไหมคะว่าใช้ปากพูด"

ลูกหมูว่าผมซะจุกเลย ยังปากร้ายเหมือนเดิมเพิ่มเติมพริกสิบเม็ด ผมอุตส่าห์ช่วยกันผู้ชายออกให้ว่าผมแรงเกินไปแล้ว หรือที่หงุดหงิดเพราะคิดว่าผมจะมาเป็นก้างขวางคอ  ผมแค่พูดเตือนยัยลูกหมูที่ชอบใส่ชุดรัดๆ ผมมองมันก็สวยน่ามอง แต่ไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นคิดแบบผมมันไม่ดีต่อเธอ  ผู้ชายคนนั้นเหมือนไม่พอใจ แล้วไงผมจะคุยกับลูกอม แล้วผู้ชายคนนั้นก็ไม่มีโอกาสคุยกับลูกอมเพราะลูกอมมัวแต่ฟาดฟันกับผมก็ดีแล้ว ผู้ชายคนนั้นเดินออกไปด้วยความหงุดหงิด ผมได้แต่ยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ

"พี่พูดผิดตรงไหน ดูเสื้อเธอสิรัดติ้วตรงนั้นแทบจะหลุดออกมาล่อหน้าล่อตาผู้ชายแล้วมั๊ง คราวหลังหัดใส่เสื้อตัวใหญ่ๆบ้างนะรู้ตัวว่ากลมแล้วจะใส่รัดมาทำไม ให้ผู้ชายมองอยู่ได้"

ผมมองดูชุดของเธอที่ชอบใส่โชว์จนผมหัวเสียเอง มันขัดหูขัดตาอยากให้ลูกอมไปเปลี่ยนตอนนี้ให้ได้

"ทำไมเหรอคะ มีของดีให้โชว์มันควรจะโชว์ให้คนดูไม่ใช่เหรอ พี่ตาต้าพูดเหมือนกับคนหวงหรือว่าหวงจริงๆคะ แบบนี้เขาไม่เรียกว่าอ้วนค่ะเขาเรียกเต็มไม้เต็มมือน่าฟัด ไม่ใช่มีแต่ก้างไม่มีตรงไหนให้จับ และถ้าใครจะมองลูกอมก็ไม่ขัดไม่ได้หวงของค่ะ ชอบโชว์วันหลังจะใส่ให้สั้น ให้รัดกว่านี้ ยิ่งรู้ว่ามีคนชอบมองแบบน้ำลายไหลแสดงว่าผู้ชายถูกใจค่ะ พี่ตาต้าก็อย่าแสดงออกมากนะคะเดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าพี่ตาต้าหึงลูกอม"

ผมอยากรั้งหน้ายัยลูกหมูมาจูบปาก พูดมาแต่ละคำมันน่าโมโหทำไมไม่รู้จักหวงตัวเองบ้าง ผมเป็นคนอื่นแท้ๆยังรู้สึกห่วงเลย แค่รู้สึกห่วงในฐานะรุ่นพี่ ผมอุตส่าห์หวังดีเตือนไม่อยากให้ผู้ชายมอง

"ใครหึงเธอลูกหมู พี่เห็นแล้วมันรู้สึกขัดตาไม่น่ามอง พี่เตือนเธอด้วยความหวังดี ที่ผู้ชายคนอื่นเขามองเพราะว่าเขาขัดตาเหมือนกับพี่นั่นแหละอย่าหลงตัวเองให้มาก พี่ไม่ชอบผู้หญิงหุ่นแบบเธอหรอกนะ"

ผมได้ยินลูกอมกัดฟันดังกรอดคงจะโมโหผมมาก ก็ดีแล้ววันหลังเธอจะได้หัดใส่เสื้อตัวใหญ่กระโปรงยาวๆ ผมไม่เคยคิดจะหึงสักนิด  ผมเคยพูดไว้แล้วสำหรับลูกอมเป็นตัวเลือกสุดท้ายของผม

"ไม่หึงก็ดีแล้วค่ะ วันหลังไม่ต้องมาช่วยกันซีนผู้ชายคนอื่นที่เข้าหาลูกอมนะคะ เพราะลูกอมชอบและอยากสานสัมพันธ์หรือถ้าไม่อยากต่อลูกอมจะพูดเอง และผู้ชายคนเมื่อกี้สเปคลูกอมค่ะ เดี๋ยวลูกอมจะคุยกับเขาเองพี่ตาต้าช่วยอยู่ห่างๆ ไม่ต้องมาแทรกอีกนะคะ"

แล้วลูกหมูเดินเอาจานข้าวไปวางที่โต๊ะ และเดินไปหาไอ้หน้าหล่อพร้อมหยิบโทรศัพท์จากไอ้นั่นพิมพ์อะไรไม่รู้  ผมอยากเดินเข้าไปแต่โดนพูดดักทางไว้ ผมเลยเดินกลับไปหาเพื่อนที่โต๊ะ

"ไอ้ตาต้ากูเห็นนะว่ามึงไปทำอะไรมา ไปตามตอแยน้องเขาชอบล่ะสิ"

ไอ้รุจมันมองจับผิดมันเห็นก็เรื่องของมัน ผมไม่ได้ทำอะไร แค่ไปแหย่ลูกหมูเล่นเห็นแล้วอยากแกล้ง

"ปากยังกับกรรไกรกูไม่มีทางชอบหรอก กูแค่เข้าไปกวนเฉยๆ ให้ลูกหมูประสาทแดกเล่นๆ ชอบว่าให้กูแรงๆ"

ปากยัยลูกหมูน่ากลัวจะตาย พูดมาแต่ละคำทิ่มเข้าไปในเนื้อ

"แล้วมึงเคยตามกวนใจผู้หญิงคนไหนด้วยเหรอ ถ้าไม่ชอบเขาจะไปยุ่งทำไม แล้วไอ้ที่ไปกันซีนผู้ชายคนอื่นเขาอย่าคิดว่ากูไม่รู้ทันมึง"

ไอ้เตก็อีกคนทำเป็นรู้เรื่องของผมดี

"กูแค่หมั่นไส้ลูกอมปากจัด กูไม่อยากให้ไอ้คนนั้นได้แฟนปากจัดแค่นั้น"

ถือว่าผมช่วยผู้ชายด้วยกันไม่ให้เจอผู้หญิงปากจัด

"ไม่ชอบน้องเขาแต่ไปกันซีน ปากมึงให้ตรงกับใจหน่อย กูเชื่อคำพูดมึงตายล่ะตามกวนเขาเพราะไม่ชอบเขา"

ไอ้รุจยังไม่เลิกพูดอีก

"พวกมึงฟังไว้ชัดๆ กูไม่ได้ชอบ กูกลัวปากน้องเขาเข้าใจตรงกัน สเปคกูน่ารัก น่าเอา..ใจเก่ง ลูกอมไม่ตรงตามนั้น จบนะ"

ไม่รู้พวกมันจะเซ้าซี้ พูดจาให้ผมรำคาญไปทำไม

"เออกูจะคอยดูหมาแถวนี้เดินตามตูดน้องเขา"

ดูไอ้เตมันคงคิดว่าผมจะตามลูกอมสินะมันเอาอะไรมามั่นใจว่าผมจะเป็นอย่างนั้นไม่มีทางเสียล่ะ

"พวกมึงคงไม่ได้เห็นหรอกรอไปชาติหน้าเถอะ"

ผมสวนกลับไอ้เตกับไอ้รุจ พวกมันสองคนคอยพูดจากวนตีนอยู่นั่นแหละ สาวๆผมเยอะจะตาย เรื่องอะไรจะไปมองลูกหมูไม่มีทาง

"กูไปคุยกับน้องๆมาแล้วนะน้องเรียนที่คณะนิเทศกัน และกูได้ช่องทางติดต่อน้องๆมาครบทุกคน"

ไอ้ดิวยิ้มหน้าระรื่นมาเลยได้เบอร์มาครบ ผมมองโทรศัพท์ในมือมันด้วยความสนใจ