บทที่ 8 เอาคืน

"ลูกอมฉันเห็นพี่ตาต้าเดินเข้าไปหาแกตอนซื้อข้าว พี่ตาต้าไปคุยกับอะไรแก พี่เขาจำพวกเราได้ด้วยเหรอ"

ยัยแพตตี้มันกระซิบถามฉัน ดูเหมือนมันจะไม่อยากคุยกับพี่ดิวสักเท่าไหร่สองคนนั้นเหมือนคนเคยมีเรื่องกันมาก่อน มันเลยปล่อยกันยาเป็นคุยกับพี่ดิวแทน สองคนนั้นเหมือนจะแลกเบอร์อะไรกันไม่รู้

"คงจำได้แหละพวกเราไปกับยัยนิชามันบ่อยๆ พี่ตาต้าแค่เข้ากวนฉัน คนอะไรหน้าตาก็หล่อแต่ปากไม่ดี ทีคุยกับผู้หญิงคนอื่น แจกยิ้มไปทั่วทีกับฉับปากเสียใส่"

ฉันรู้สึกเสียเซลฟ์มาก

"ฉันรู้นะตอนพี่ตาต้าอยู่ ม.ปลายแกชอบมองพี่เขาสเปคแกสิท่า"

ถึงจะใช่แล้วไงเขาไม่เคยชาตามองฉันด้วยซ้ำไป

"ถึงจะสเปคฉันก็เถอะ ถ้าปากแบบนี้แถมเจ้าชู้กะล่อนฉันก็ไม่อยากเสี่ยง แกเดี๋ยวฉันมานะขอไปทำอะไรกวนประสาทคนบางคนเล่นๆ ชอบว่าฉันเป็นลูกหมูผู้ชายไม่ชอบมอง ฉันจะไปพิสูจน์อะไรหน่อย"

พอฉันหันไปเจอสายตาของพี่ตาต้าความคิดบางอย่างของฉันก็ผุดขึ้นมาในหัว

"อ้าว! แล้วแกจะไปไหนล่ะนั่น"

ฉันลุกเดินออกจากโต๊ะเพื่อไปหาผู้ชายกลุ่มหนึ่งโดยไม่ได้หันมาตอบคำถามแพตตี้

"พี่คะ ที่พี่เดินมาคุยกับลูกอมเมื่อกี้ พี่มีอะไรกับลูกอมรึเปล่าคะ"

ฉันเดินเข้าไปหาผู้ชายคนที่ชวนฉันคุยตอนซื้อข้าว แต่โดนพี่ตาต้าขัดขวางเสียก่อน ด้วยความอยากเอาชนะพี่ตาต้าคำสบประมาทฉันต้องเดินหน้าท้าชน

"น้องชื่อลูกอมเหรอครับพี่แค่อยากทำความรู้จัก แต่โดนไอ้นั่นขัดเสียก่อน ถ้าลูกอมไม่ว่าอะไรพี่ขอช่องทางติดต่อลูกอมได้ไหมครับ พี่ริวนะครับ"

พี่ริวส่งสายตามหวานหยาดเยิ้มมาให้

"พี่ริวเอาโทรศัพท์พี่มาสิคะ"

พอพี่ริวยื่นโทรศัพท์มาฉันรีบกดเบอร์ให้พร้อมแอดเพื่อน ฉันอยากเดินกลับโต๊ะจะแย่ ถ้าไม่ติดว่าอยากเอาชนะฉันคงไม่เดินมายืนอยู่ตรงหน้าพี่ริว

"ลูกอมเพิ่มช่องทางติดต่อให้แล้วนะคะ งั้นลูกอมขอตัวไปกินข้าวกับเพื่อนนะคะ"

ฉันหันหลังทันทีที่พูดจบและกำลังจะเดินไปหาเพื่อน ก่อนเดินไปที่โต๊ะฉันหันไปมองพี่ตาต้าที่มีท่าทางหงุดหงิด ครั้งนี้พี่ตาต้าแพ้แล้ว ฉันสามารถลบคำสบประมาทของพี่ตาต้าที่เคยพูดไว้ว่าผู้หญิงอย่างฉันไม่มีผู้ชายคนไหนสนใจฉัน  ฉันยิ้มหยันสะใจเป็นบ้าจะได้เลิกดูถูกฉันสักที กำลังจะเดินหนีอยู่แล้วเชียว

"เดี๋ยวสิครับ มานั่งทานข้าวกับพี่ที่โต๊ะก็ได้นะครับ"

พี่ริวพยายามรั้งฉันไว้

"ไม่ดีกว่าค่ะเพื่อนรออยู่ที่โต๊ะขอตัวนะคะ"

ฉันหันกลับมาตอบพี่ริว ฉันอยากรีบๆออกไปจากตรงนี้ไม่จำเป็นต้องสนใจพี่ริว

"เดี๋ยวคืนนี้พี่โทรหาได้ไหมครับ"

ฉันไม่ตอบรับพี่ริวอยากโทรก็เรื่องของพี่เขา แต่จะรับหรือเปล่ามันก็อีกเรื่องหนึ่ง ฉันเดินดุ่มๆกลับมาหาเพื่อนโดยไม่สนใจคำพูดของพี่ริว

"แกรู้จักกับพี่เขาหรือไงถึงได้เดินเข้าไปทัก"

พอฉันนั่งลงกินข้าวกันยามันก็ถามถึงเรื่องที่ฉันเดินไปโต๊ะพี่ริว

"พี่เขาชวนฉันคุยตอนไปกินข้าวรู้จักกันไว้ไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง"

ฉันตอบคำถามกันยาและก้มกินข้าวต่อ เพื่อนๆฉันแต่ละคนนี่ยังไงกันมองไปที่โต๊ะพี่รุจตลอดเวลาจนกระทั่งกินข้าวเสร็จ และกลับไปเรียนภาคบ่าย จนถึงเวลารับน้องเสร็จเราก็แยกย้ายกลับเสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้น

"ค่ะม้า มีอะไรกับลูกอมหรือเปล่าคะ ค่ะเดี๋ยวลูกอมเข้าไปดูให้นะคะ เรียนเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวลูกอมออกไปตอนนี้เลย"

พอรับน้องเสร็จม้าฉันโทรหาบอกที่ร้านมีปัญหานิดหน่อยให้เข้าไปช่วยดูฉันจึงรับปากม้าไปและขับรถตรงไปที่ห้างที่มีร้านทองสาขาหนึ่งอยู่ในนั้น  สินค้ามีปัญหาลูกค้าไม่พอใจม้าอยากให้ฉันไปเจรจากับลูกค้า ซึ่งงานนี้ฉันจัดการได้สบายเพราะเคยช่วยงานป๊าม้าดูแลร้านทองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาหลายสาขาตั้งแต่เรียนมัธยมแล้ว

พอมาถึงห้างฉันตรงเข้าร้าน และเคลียร์กับลูกค้าจนเรียบร้อยท้องมันเรียกร้องอีกครั้ง  ตั้งแต่เรียนจนรับน้องเสร็จฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยแวะหาของกินที่ห้างก่อนค่อยกลับคอนโด ขณะที่กำลังเดินหาของกินอยู่นั้นฉันเจอหญิงชายคู่หนึ่งกำลังเดินควงกันหน้าระรื่นเห็นแล้วหมั่นไส้ไม่ใช่คนเดิมด้วยคู่ควงเยอะเหลือเกิน

"พี่ตาต้าคะ อีนี่มันเป็นใครคะ"

มีผู้หญิงคนหนึ่งตรงเข้าไปหาพี่ตาต้ากับคู่ควงของเขา ผู้หญิงคนนั้นมีเรื่องกับฉันตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ฉันจึงหยุดยืนดูเหตุการณ์

"แล้วแกเป็นใครล่ะ ถึงมาเรียกฉันว่าอีนี่"

ผู้หญิงอีกคนที่พี่ตาต้าควงมาด้วยโต้กลับ ชักสนุกแล้วสิ

"ฉันเป็นคนโปรดของพี่ตาต้าแกอย่ามาสะเอาะยุ่งคนของฉัน"

ยัยนี่น่าหมั่นไส้เหลือเกินคราวที่แล้วกล่าวหาว่าฉันเป็นคู่ขา  แล้ววันนี้ยังมาหาเรื่องคนอื่นทั้งที่พี่ตาต้าบอกไปชัดเจนแล้วว่าไม่คิดอะไรด้วยและห้ามเข้ามาหาอีก ยัยนี่ร้ายไม่เบาคราวที่แล้วรีบ ไปเรียนฉันเลยไม่ได้เอาคืนยัยประสาทแดกนั่น วันนี้มันถึงคราวนี้ฉันต้องไม่พลาดทำอะไรสนุกๆ

"แล้วทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ล่ะพี่ตาต้าโทรเรียกและไปหาฉันประจำ ฉันน่าจะเป็นคนโปรดมากกว่าแก เพราะพี่ตาต้าอยู่กับฉันเกือบทุกวัน"

ยัยคนใหม่ก็มั่นหน้าเหลือเกิน พี่ตาต้าก็ปล่อยให้ผู้หญิงสองคนนั้นทะเลาะกันอยู่ได้  โดยไม่คิดจะทำอะไรแหมพ่อหล่อเลือกได้ดูภูมิใจตัวเองเหลือเกินที่มีผู้หญิงมาแย่ง  ฉันจะเอาคืนทั้งพี่ตาต้าและยัยนั่นเอาให้วงแตกจนหาคู่ขาไม่ได้  คราวที่แล้วก็กันซีนฉันไปทีหนึ่งนึกแล้วชักเริ่มสนุกขึ้นค้นมาได้หาอะไรทำขำๆ

"ที่รักคะ… มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ ลูกอมหิ๊ว หิว ไหนนัดกันที่ร้านแล้วทำไมมาอยู่ตรงนี้คะ"

ฉันเดินเข้าไปเบียดแทรกตรงกลางระหว่างยัยคนที่พี่ตาต้าควงมาวันนี้แล้วไปเกาะแขนแทน จนยัยนั่นหันมามองหน้าฉัน ตาขวาง ถ้าฉันไม่ได้ตาฝาดใบหน้าของพี่ตาต้าผุดรอยยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก

"พี่ตาต้าแล้วยัยนี่เป็นใครอีกล่ะไหนวันนี้บอกว่านัดอิงอิงแค่คนเดียวทำไมถึงโผล่มาสองคนได้คะ"

ยัยนี่อีกคนเรียกฉันไม่ดีอีกแล้วใครร้ายมาฉันร้ายกลับ

"ที่รักขาบอกไปสิคะ"

พี่ตาต้ายังคงยืนนิ่งไม่ยอมช่วยฉันคงกะจะทำให้ฉันหน้าแตกต่อหน้ายัยสองคนนี้  ไม่มีทางแพ้ลงทุนขนาดนี้ต้องทำให้สองคนนี้แตกพ่าย และทำให้สาวๆพี่ตาต้าหายไปด้วย ความที่ปากมันไวกว่าสมองฉันเขย่งเท้าขึ้นไปหอมแก้มพี่ตาต้าอย่างเร็ว และหันไปมองปฏิกิริยาของสองคนนั้น

"ว๊ายแกอีหน้าหน้าด้าน"

แค่เห็นหน้ายัยสองคนนั้นตกใจความสะใจของฉันก็มา โดยไม่ได้คิดว่าจะเกิดขึ้นอะไรตามมาทีหลัง

"เห็นขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องถามว่าฉันเป็นอะไร และฉันไม่ได้หน้าด้าน พวกเธอสองคนควรจะไปกันได้แล้ว จะมาอยู่ขัดขวางฉันกับพี่ตาต้าทำไม"

ฉันลอยหน้าลอยตาตอบสองคนนั้นออกไปด้วยความสะใจ

"ฉันไม่เชื่อแกหรอกพี่ตาต้าไม่มีทางชอบแก คราวที่แล้วพี่ตาต้ายังว่าแกอยู่เลย"

ฉันอยากเอาชนะขั้นสุดยัยนี่หาเรื่องฉันบ่อย คราวนี้จะได้รู้กันไปว่าฉันแน่กว่าเธอ  ฉันหันหน้าไปหาพี่ตาต้าที่ยังยืนนิ่งมองเฉยๆ ฉันเอามือสองข้างไปประกบแก้มสองข้างของพี่ตาต้าเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี และโน้มใบหน้าพี่ตาต้าเข้าหาใบหน้าของฉันแล้วประทับริมฝีปากฉันกับพี่ตาต้าทันที โดยไม่ได้แทรกลิ้นเข้าไป พี่ตาต้าเหมือนจะช็อกค้างไปแล้ว  ส่วนฉันเองก็ช็อกไม่รู้ว่าคิดวิธีนี้ได้ยังไงฉันต้องสติไม่ดีแน่ๆที่ทำอย่างนี้  พอคิดได้เท่านั้นแหละฉันกำลังจะเอาปากออกจากพี่ตาต้าแต่ไม่ทัน  เพราะพี่ตาต้าเอามือสองข้างมาประกบมือฉันไว้แล้วจูบตอบแบบที่ไม่ใช่แค่ประกบ

"อืม"

ฉันกำลังจะดิ้นขัดขืน

"อย่าทำตัวมีพิรุธและห้ามแว๊ดด้วยล่ะ  ไม่อย่างนั้นสองคนนั้นจะรู้ว่าเธอเล่นละครจะแพ้เอาง่ายๆ ไหนๆก็กล้าจูบพี่แล้วเราต้องทำให้สมจริงไปเลย"

พี่ตาต้าเอาปากออกจากฉันแล้วกะซิบข้างใบหูบอกให้ฉันอย่าทำตัวมีพิรุธ ฉันนึกว่ามันจะจบแล้วแต่พี่ตาต้ากลับก้มมาจูบฉันต่อ ฉันผู้สติหลุดลอยไปแล้วได้ยินแค่เสียงวี๊ดๆของสองคนนั้น พอได้สติกลับมาฉันรีบดันหน้าพี่ตาต้าออก

"ไปได้แล้วครับทั้งสองคน หรือจะดูพี่จู๋จี๋กันอีกรอบครับ ได้นะพี่ไม่ขัด"

ฉันกำลังช็อกกับเหตุการณ์ไม่ทันจะได้ดูสองคนนั้นทำหน้ายังไงตอนเดินออกไป

"ถึงกับเคลิ้มเลยเหรอครับแค่โดนจูบแค่นี้เอง ถ้าโดนลิ้นไปด้วยไม่ละลายไปเลยเหรอ"

พอได้ยินแบบนี้สติกลับมาทันทีมันจะมากไปแล้วนะพี่ตาต้า พี่ตาต้าทำหน้าล้อเลียนฉันได้อย่างน่าหมั่นไส้ ฉันกำลังโมโหมาก ที่เผลอทำแบบนั้น และโดนฉวยโอกาสเอาคืน

"ไอ้พี่ตาต้า"