บทที่ 14 สร้างตราบาป

14 สร้างตราบาป

"กรี๊ดดดด!!! อย่าทำ!!"

ชายหนุ่มผลักเธอล้มลงบนที่นอนแล้วรีบขึ้นคร่อมทับร่างบางพร้อมตึงข้อมือเล็กไว้เหนือหัว เสียงหัวเราะเยาะเหมือนกำลังสะใจทำให้พันทิวาเริ่มรู้สึกหวาดกลัว

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้อนาคินกล้าทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำ!

“ทำเป็นเล่นตัวเรียกร้องความสนใจ ทั้งที่ความเป็นจริงอยากได้ฉันจนตัวสั่น"

"ฮึก! ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ได้โปรด~" พันทิวาที่กำลังเจ็บระบมไปทั้งร่างรู้ตัวดีว่าสู้แรงของชายหนุ่มไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือปล่อยให้น้ำตาไหลรินหวังให้เขาเห็นใจ แต่ดูเหมือนว่าความสงสารจะส่งไปไม่ถึงจิตใจดำมืด เพราะยิ่งร้องไห้เท่าไหร่เขาก็ยิ่งหัวเราะเยาะด้วยความสะใจเท่านั้น

“เธอรู้อะไรหรือเปล่า สโรชาขายเธอให้ฉัน…แลกกับการยกหนี้ให้” เขาหัวเราะเย้ยหยันดูถูก “แต่ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอ ฉันว่าแค่พันห้าก็ถือว่าแพงไป พวกมันคิดยังไงถึงกล้าเอาเธอมาแลกกับเงินพันล้าน"

"ฉันขอล่ะ ให้ฉันไหว้ก็ได้..ฮึก...อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ฉันถูกพวกเขาหลอกมา ฮื้อๆๆ"

“ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะโดนพวกนั้นหลอกมาหรือเปล่า ตอนนี้เธอรู้ความลับของฉันแล้ว ดังนั้น…ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอเด็ดขาด”

หญิงสาวส่ายหน้าแรงๆทั้งน้ำตา ขอร้องวิงวอนให้เขาเห็นใจ เพราะตอนนี้รู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่ายกายจนแทบขยับตัวไม่ได้ อีกทั้งยังรู้สึกปวดตึบๆจากบาดแผลที่บริเวณศีรษะ

"ไม่...ฮึก...ถือว่าสงสารฉันเถอะนะ อย่างน้อยๆเราสองคนก็ไม่เคยมีปัญหากัน"

"ใช่! เธอไม่เคยมีปัญหากับฉัน" ฝ่ามือใหญ่แข็งปานคีมเหล็กตะปบเข้าที่แก้มใสพร้อมออกแรงบีบ บังคับให้เธอสบตา หญิงสาวประท้วง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด แต่ชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดแรง “แต่เธอรู้ความลับของฉัน แล้วจะให้ฉันทำยังไง ปล่อยให้เธอปากโป้งไปบอกพวกมันงั้นหรอ"

หัวใจของพันทิวากระตุกรัวด้วยความหวาดกลัวจนน้ำตาทะลักเหมือนเขื่อนแตก หญิงสาวร้องไห้สะอื้น พยายามดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต

อนาคินอาศัยจังหวะที่หญิงสาวร้องไห้ กระชากอาภรณ์ของเธอออก พันทิวากรีดร้องน่าสงสารพยายามปัดป่ายปกป้องตัวเอง แต่ด้วยความที่เธอไม่ค่อยสบายอีกทั้งแรงยังเท่ามด ไม่อาจสู้แรงมหาศาลของชายหนุ่มได้ สุดท้ายพันทิวาก็ตกเป็นรอง 

ใบหน้าหล่อสลักฝังเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่น ซุกไซ้อย่างรุนแรงและมอบสัมผัสแสนป่าเถื่อนให้พันทิวาจนเธอเจ็บแสบไปทั่วทั้งร่าง อีกทั้งฝ่ามือใหญ่ก็เคลื่อนลงไปที่หน้าอกบีบเค้นจนสองเต้าอวบแทบแหลกละเอียดคามือ อนาคินร้องซี๊ดในลำคอกับความใหญ่จนล้นฝ่ามือ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะมีสัดส่วนที่งดงามขนาดนี้ รูปร่างผอมเพรียวแต่ทว่าบางสิ่งบางอย่างกลับใหญ่โตเกินตัว ยิ่งทำให้เขาอยากลิ้มลองรสชาติของผู้หญิงชั้นต่ำว่ามันจะอร่อยแค่ไหน

อนาคินถอดเสื้อผ้าของตนออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้เรือนร่างกักขังพันทิวาเอาไว้ไม่ให้เธอดิ้นหลุดไปไหน เสื้อผ้าของพันทิวาถูกกระชากออกด้วยฝีมือของซาตาน เรือนร่างขาวเนียนประจักษ์แก่สายตา งดงามจนทำให้เลือดในร่างกายเดือดพล่านขึ้นมาทันที หน้าอกอวบใหญ่ทั้งสองข้างกระตุ้นอารมณ์ชายจนเตลิดเปิดเปิงทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ กระชากแพนตี้ตัวน้อยทิ้งท่ามกลางเสียงกรีดร้องเหมือนใจจะขาด

"กรี๊ดด!!! ไม่!!" พันทิวาพยายามยกมือปิดบังเรือนร่างแต่ก็ถูกเขากระชากมือไว้ข้างลำตัวแล้วใช้เข่ากดเอาไว้

“เธอคิดเท่าไหร่ พันห้าหรือสามร้อย"

"ไม่! ฮึก! ฉันไม่ได้ขายตัว อย่าทำฉัน!” หญิงสาวส่ายหน้าไปมาจนผมกระจายเต็มหมอน เหมือนรู้อนาคตของตัวเองว่าคืนนี้กำลังจะกลายเป็นของปีศาจร้าย “ได้โปรดอย่าทำอะไรฉันเลย คุณเมาอยู่นะ ฮื้อๆๆ"

“ฉันรู้ว่ามันไม่ควร แต่ฉันห้ามตัวเองไม่ไหวแล้ว ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจ ฉันจะไม่ส่งเธอไปให้ลูกน้อง" อนาคินก้มลงสูดดมกลิ่นกายสาว เพียงเท่านั้นมันก็ทำให้ร่างกายของเขาแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

เขาก้มหน้าลงแนบก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นทั้งสองข้าง ดูดดื่มอย่างหิวกระหาย พันทิวาหอมหวานไปทั้งตัว...หวานจนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

"ยะ...อย่าทำ...ฮึก! อย่าทำฉันเลย ได้โปรด...” สัมผัสไร้ซึ่งความอ่อนโยนกำลังทำให้พันทิวารู้สึกกลัว เขารุนแรงและป่าเถื่อนจนไม่เหลือคราบชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนเดิม

ไร้ซึ่งการปลุกเร้า ยังไม่ได้รอให้หญิงสาวพร้อม เขามอบรสสวาทอันแสนป่าเถื่อนให้เธอ ยัดเยียดความเจ็บปวดให้ทั้งๆที่พันทิวาไม่ได้เต็มใจ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ชายหนุ่มหยุดชะงักก่อนจะก้มลงมองท่อนเอ็นแล้วเอื้อมมือไปสัมผัสคราบน้ำขึ้นมาดม มันคือกลิ่นเลือดแห่งความบริสุทธิ์! พันทิวายังบริสุทธิ์! เป็นไปได้ยังไง!

ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตนี้จะเจอผู้หญิงบริสุทธิ์ ตอนแรกคิดว่าพันทิวาคงผ่านผู้ชายมาแล้วซะอีก

ด้านพันทิวาเจ็บปวดจนน้ำตาไหลเหมือนร่างกายแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่เสียงร้องขอความปราณีก็ไม่ได้ทำให้ซาตานร้ายหยุดกระทำ เขามอบบทรักแสนหยาบโลนให้เธอ สะโพกสอบกระตุกซ้ำๆ กระแทกกระทั้นสอดแทรกความเป็นชายเข้ามาจนสุดลำทำให้พันทิวาทั้งจุกและเจ็บจนแทบอยากกลั้นใจตาย ร่างของเธอชาหนึบไปทั้งตัว ครั้งแรก...มันไม่มีความสุขอย่างที่คิด มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความป่าเถื่อน เขาจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าเธอไม่เคยเรื่องอย่างว่า

ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนได้สัมผัสร่างกาย แม้กระทั่งหอมแก้มก็ยังไม่เคย แต่เขาดันพรากสิ่งที่เธอหวงแหนไป!

"อืมม...อร้า....แน่นเป็นบ้าเลย" 

ชายหนุ่มร้องครางด้วยความสุขสมพร้อมกระแทกหน้าขาเข้าไปหนักๆ พันทิวาซึ่งตอนนี้ร้องไห้จนเสียงแหบแห้งไปแล้ว ปล่อยให้เรือนร่างถูกทรมานอยู่อย่างนั้นเพราะตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะสู้...สู้ไปก็พ่ายแพ้ให้แก่ซาตานร้ายเหมือนเดิม

สำหรับอนาคินแล้วเขาคงมองผู้หญิเป็นเพียงที่บำบัดความใคร่ เป็นเพียงสิ่งของที่จะหยิบมาใช้เมื่อไหร่ก็ได้

แต่เธอไม่ใช่คนแบบนั้น เธอไม่ใช่สิ่งของ เธอมีความรู้สึก มีหัวใจดวงเดียวเหมือนกัน แล้วทำไมเขาถึงกล้าทำแบบนี้ทั้งๆที่เธอไม่เคยไปทำอะไรให้ 

คนไม่รู้จักกัน...กล้าทำร้ายกันได้ถึงขนาดนี้เชียวหรอ แล้วหลังจากนี้เธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงในเมื่อเขาได้สร้างตราบาปอันแสนเจ็บปวดไว้บนร่างกายโดยที่เธอไม่ได้ยินยอม!

————————-