บทที่ 37 ปล่อยให้ใจนำพา

37 ปล่อยให้ใจนำพา

@เช้าวันถัดมา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องนอนที่เงียบสงบ อนาคินลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากทุกวัน เขานอนตะแคงมองร่างบางที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเขา

พันทิวายังคงหลับใหล ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยร่องรอยของความทุกข์ระทม บัดนี้กลับดูผ่อนคลายและหลั...