บทที่ 63 อ้อมกอดสุดท้าย

63 อ้อมกอดสุดท้าย

…นานเท่าไหร่ไม่รู้

พันทิวายืนอยู่ที่ไหนสักแห่ง รอบตัวของเธอรายล้อมไปด้วยปุยเมฆสีขาว เธอหันไปมองซ้ายมองขวาแต่ไม่เจอผู้ใดเลย จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงคนนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้

แผ่นหลังนั้นช่างคุ้นตาเหลือเกิน

“แม่คะ แม่!” เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าจนแทบเป็นเสียงกระซิบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ