บทที่ 2 ตอนที่ 1 ให้ผัวเก่าดู
ตอนที่ 1 ให้ผัวเก่าดู
โฬมมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อเธอคนที่เป็นฝันร้าย ยิ่งช่วงหลังมานี้ไอ้แบร์เพื่อนสนิทวางมือไปเลี้ยงลูก เขาก็ยิ่งฝันถึงเธอบ่อยขึ้น ทั้งฝันทั้งละเมอเพ้อหา..
ฝันร้ายที่สุดคงเป็นตอนที่รู้ว่ารักท้อง หลังจากนั้นก็ฝันถึง นึกถึงมาตลอด มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรือเปล่า?
ชายหนุ่มไม่ได้รีบออกไป เขาส่งลูกน้องคนสนิทให้ไปดูลาดเลาแทน ทันทีที่ไอ้ชินพ้นประตูห้อง โฬมรีบเดินไปนั่งโต๊ะทำงาน เปิดกล้องวงจรปิดนับไม่ถ้วนขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาเลือกกล้องตัวที่เห็นคนมาเยือนชัดที่สุด ทว่ามันชัดไม่มากพอจะยืนยันว่าเป็นเธอที่เขาเพิ่งฝันถึง
ชื่อเตยหอมมีเป็นสิบเป็นร้อย หวยไม่น่ามาออกที่กูวันนี้ตอนนี้หรอก ใช่ไหมล่ะ? ยิ่งวันนี้มีนัดเช็กช่วงล่างพนักงานใหม่สามคน นมโคตรโต เขาไม่อยากพลาด แล้วก็ไม่อยากหงุดหงิดเพียงเพราะเจอคนชื่อเหมือนเธอ
2 ข้อความใหม่
Chincha : ส่งรูปภาพ
Chincha : ผู้หญิงชื่อเตยหอมเธออ้างว่ารู้จักนายครับ
โฬมมองภาพแล้วตาพร่าเลยทันที อยู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกคล้ายภาพจะตัด เธอหายไปสิบปี กลับมาอีกทีหน้าตาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน วันนี้เธอดูสวยขึ้น นมใหญ่ขึ้น ต่อให้ใส่เสื้อผ้ามิดชิดก็ปิดนมที่ใหญ่เกินตัวไม่มิด
ชายหนุ่มอ่านข้อความ ไม่ได้ตอบกลับ เพราะมัวแต่ซูมรูปที่ลูกน้องส่งมา จนมันส่งข้อความมาอีกครั้ง
Chincha : ให้ผมไล่เธอไปเลยไหมครับ
Chincha : ดูมีพิษภัยมากเกินไป
อ่านข้อความไอ้ชินแล้วหัวร้อนเลย ตัวร้อนปรอทแทบแตก มันคงไม่รู้ผู้หญิงที่มันกำลังต่อว่าเคยมีอิทธิพลต่อหัวใจเขามากแค่ไหน
แน่นอน เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ เขาไม่เคยพูด มีก็แต่พ่อแม่กับไอ้พี่เวรอีกคน
Rome : บอกให้เธอรอ ตอนนี้กูติดธุระ
Chincha : นายมีงานด่วนเหรอครับ
Chincha : ให้ผมจัดการให้ไหมครับ
Rome : กูจะอาบน้ำ มึงจะขึ้นมาถูกระโปกกูไหมล่ะ?
Chincha : ถูของตัวเองก็พอแล้วครับ เกรงใจ
Rome : บอกให้นั่งรอตรงนั้นแหละ จับตาดูไว้ดี ๆ
Chincha : คนสำคัญเหรอครับ
Rome : อาจจะมีประโยชน์
สำหรับชีวิตกูนี่แหละ ไม่ใช่ประโยชน์ต่อร้านหรือส่วนรวมหรอก อย่างน้อย ๆ กลับมาเจอกันในรอบสิบปี เตยต้องประทับใจในตัวกูบ้างแหละ ไม่หน้าตาก็อะไรสักอย่าง มันต้องมี!
โฬม อายุ 37 ปี ลูกชายคนเล็กของท่านกรุงกับคุณหญิงลัดดา พี่ชายคนโตชื่อ ลม อายุ 40 ปี
เมื่อครั้งวัยเยาว์ที่ท่านกรุงกับคุณหญิงต้องการจะแยกย้าย ไอ้ลมเลือกอยู่กับแม่ มันเลือกทำธุรกิจสีขาวสะอาดอยู่กับท่าน ต่างจากเขาที่ไม่ได้เลือก ไม่มีทางได้เลือก พ่อสั่งอะไรก็ต้องทำ ไม่ทำก็เจ็บตัว ไม่เจ็บตัวก็คนที่รักฉิบหาย มีอยู่แค่สองอย่าง
ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในวงการสีเทาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะเหรอ จำไม่ได้ แต่ถ้าถามก้าวเข้ามาเต็มตัวเมื่อไหร่ เรื่องนี้จำได้ดี ตอนนั้นอายุประมาณ 27 ปีเศษ เป็นช่วงอายุที่เสียศูนย์ไปพักใหญ่
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
โฬมอาบน้ำขัดผิวตัวหอมฉุย เหลือก็แต่หนวดที่ขึ้นตอเล็ก ๆ มาให้เห็นประปราย
ไม่รู้เผลอคิดเพลินไปหน่อยหรือมัวแต่คิดถึงรูปเตยที่ไอ้ชินส่งมา มีดโกนถึงได้บาดปลายคางจนเลือดอาบ
"สัด!" สบถคำหยาบคายพลางโน้มหน้าล้างเลือดสีสด หมดกันความหล่อเหลาที่กำลังสร้าง โกนหนวดมาครึ่งชีวิต เสือกมาบาดคางวันนี้ เจริญ! แค่รูปยังทำกูเหม่อได้ขนาดนี้ ถ้าเตยขอคืนดีกูไม่ช็อกตายเลยเหรอ เออ! หัวใจแม่งเจ็บไม่จำ
กว่าหนึ่งชั่วโมงที่โฬมวุ่นอยู่กับตัวเอง อีกทั้งยังเลือกเสื้อผ้าจนชุดกระจัดกระจาย เลือกน้ำหอมเกรดพรีเมียม กลิ่นหอมติดทนที่คาดว่าคนเจอจะต้องทัก ไหนจะข้าวของเครื่องประดับ ยัดไปให้เต็มที่ เตยจะได้รู้ หลังแยกย้ายกันไป ชีวิตกูดีมาก! ดีเหี้ย ๆ
ห้องVvip
ทำดีมากไอ้ชิน! แทนที่จะเลือกห้องนั่งคุยดี ๆ มึงเลือกห้องนี้กะให้กูคุยเสร็จแล้วจัดเธอต่อเลยสินะ ไอ้เวรเอ๊ย!
ร่างสูงดันประตูห้องวีวีไอพีเข้าไปหยุดมองลูกน้องคนสนิท ก่อนจะส่งสายตาให้มันออกไปรอข้างนอก ไม่วายย้ำ กระทั่งคนฟังพยักหน้า
"ไกล ไกล ๆ"
"ครับ" ตอบรับคำสั่งนายแล้วไสหัวออกมายืนถัดจากห้องที่นายอยู่สามห้อง เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉินจะได้เข้าชาร์จทัน
ประโยคแรกที่เตยหอมทักทายคงไม่แคล้วแสดงออกถึงความห่วงใยเขาเหมือนสิบกว่าปีที่แล้ว..
"คางโดนอะไรมาเหรอ" หญิงสาวถามน้ำเสียงห่วงใย มองร่างสูงที่ดูสง่ามากกว่าก่อนตาไม่กะพริบ จนเขานั่งโซฟาตรงข้าม ยกขาไขว่ห้าง หยิบบุหรี่กับซิปโป้บนโต๊ะจุดสูบ สีหน้าเขาเย็นชาราวกับไร้ความรู้สึก ประโยคที่ถามไม่ต่างจากธาตุอากาศ เธอใจเย็นรอจนเขาสูบบุหรี่หมดมวน
"ที่มามีธุระอะไร?" โฬมถามไม่สบตา หรี่ตามองปลายจมูกลงไปยังเท้า มองค้างที่รองเท้า วนกลับขึ้นมาที่หน้าอกขนาดใหญ่เด่นสะดุดตา
"..." มองใบหน้าหล่อของโฬมนิ่ง แม้เขาจะไม่เงยหน้าสบตาเธอเลยสักวินาทีก็ตาม กระทั่งเขาย้ำ
"ถ้าจะมานั่งเงียบก็กลับไปเถอะ เสียเวลา แต่ถ้าจะมาสมัครงานก็ลงไปกรอกใบสมัครด้านล่าง"
"ไม่ ไม่ ไม่ใช่"
"แล้วมีอะไร? จะบอกว่ามาหาฉันเหรอ?"
"อืม"
"เพื่ออะไร" ยังคงไม่เข้าใจเจตนาของฝ่ายตรงข้าม ดูจากสีหน้า เธอคงเดือดเนื้อร้อนใจอยู่ไม่น้อย แต่มันไม่ใช่กงการอะไรของเขา เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว
"นายเห็นผู้ชายด้านนอกไหม ที่มาวนเวียน"
"อ่า"
"คนพวกนั้นตามฉันมา"
"ถ้าเธอจะมาเพื่อพูดทีละประโยคให้ฉันคิดตาม รีบไสหัวออกไปเถอะ รำคาญ" อ้อมแอ้มอยู่ได้ มีอะไรก็ไม่พูด ไม่พูดแล้วกูจะตรัสรู้ได้ด้วยตัวเองเหรอ คิดว่าไอ้โฬมตอนนี้เหมือนเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วเหรอ ฝันไปเถอะ
ท่าทางไม่แยแสของชายหนุ่มทำร่างเล็กแสดงสีหน้าลำบากใจ มือเล็กขยับกุมกันไม่รู้ตัว บรรยากาศโดยรอบดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
"ฉันอยากมาขอยืมเงินนายหน่อยน่ะ"
"เธอรวยกว่าฉันอีก ลืมเหรอ" ยิ่งตอนเป็นผัวเมีย มีเท่าไหร่ให้เธอหมด สิบปีผ่านไปใช้หมดแล้วเหรอ ไวเกินไป แต่แล้วความคิดก็ผิดกับความเป็นจริงเพราะเธอที่ส่ายหน้า
"ไม่ ไม่เคยลืม แต่ที่มาเพราะเงินฉันไม่พอ แล้วฉันก็ไม่รู้จะไปพึ่งใคร"
"เลยมาพึ่งคนแปลกหน้าอย่างฉันเหรอ ตลกว่ะ"
"พ่อโดนหลอกให้ลงทุน พอขาดทุนก็แอบเอาที่ดินกับบ้านไปจำนอง ฉันไม่มีเงินมากพอจะไถ่คืน ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงินจะคืนให้คนพวกนั้นด้วยซ้ำ"
"ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่ นั่นมันความเดือดร้อนของเธอเตยหอม" นอกจากปฏิเสธไม่ช่วยทางอ้อม เขายังตอกย้ำว่าเรื่องของเธอไม่สำคัญกับเขาอีกต่อไปตั้งแต่ที่เธอตัดสินใจไปวันนั้น เตยหอมกลืนน้ำลายเหนียวหนืดอย่างยากลำบาก เธอรู้อยู่แก่ใจ แต่เพราะมีเขาคนเดียวที่ช่วยได้ เลยต้องจำใจเสนอหน้ากลับมาหาเขาแบบนี้
เตยหอมพยายามจะพูดเหตุผลทุกอย่างออกไป ทว่าปากก็หนักเกินกว่าจะร้องขอให้เขาเมตตากัน
"เจ้าหนี้ให้เวลาฉันสามวัน วันนี้วันที่สาม ฉันยังหาเงินไม่ได้ ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริง ๆ หลายวันมานี้พยายามดักรอเจอนาย แต่มันไม่มีโอกาสเหมาะ ๆ สักที"
"ก็เป็นปัญหาของเธออยู่ดี" คนตัวสูงตอบไม่สะทกสะท้าน เหยียดตัวลุกขึ้นยืนล้วงกระเป๋ากางเกง
คราวนี้เขากล้าสบตาเธอแล้ว
สบตาให้รู้กำลังดูถูก เหยียดหยาม เธอจะได้เจ็บเหมือนที่เขาเคยเจ็บ
เตยหอมสบตานัยน์ตาสั่นระริก เนื้อตัวเริ่มสั่นเทิ้มหวาดกลัว เธอมีโฬมเป็นความหวังเดียว ยิ่งเขามีท่าทีปฏิเสธก็ยิ่งกลัว สภาพเธอตอนนี้ไม่ต่างจากหมาจนตรอก ให้ทำอะไรก็ยอม จะให้กราบตีนก็ได้ ขอแค่ไม่ต้องกลับไปกับคนพวกนั้นอีกก็พอ
"ฬะ โฬม โฬมช่วยเตยสักครั้งได้ไหม.." มือเล็กสั่นเทาพนมขึ้นไหว้คนตรงหน้าที่กำลังเหยียดยิ้มมองไม่แยแส เขาส่ายหน้าเป็นคำตอบ สาวเท้าไปทางประตู เธอเลยขยับตัวลงจากโซฟา คุกเข่าไหว้อ้อนวอนขอร้องเสียงสั่นเทา
"ถะ เถอะ เถอะนะ โฬม" น้ำเสียงเริ่มติดขัด หยดน้ำใสหล่นกระทบเข่ามนซ้ำ ๆ แต่โฬมกลับหัวเราะชอบใจไม่เจือแววตาสงสาร เขาก้าวขาไปทางประตู มือจับคันโยก เธอเลยกลั้นใจพรั่งพรูความกลัวออกไปจนคนฟังชะงัก
"พะพ่อจะขายฉัน ขายฉัน จะขายฉัน ฉันรู้พ่อไม่มีทางหาเงินมาคืนได้แน่ ๆ เลยเสนอให้ฉันไปขัดดอก แต่มันไม่พอ มันจะเอาฉันไปขายซ่อง ฉันไม่อยากทำ ไม่อยากทำ..T-T"
"ฉะฉันไม่อยากทำ ไม่อยากเป็นแบบนั้น" เธอสะอื้นไห้อธิบายให้เขาฟัง โฬมฟังและเดินย้อนกลับมาเชยปลายคางเธอที่ก้มหน้าน้ำตาไหลรินขึ้นสบตา
"ถอดเสื้อผ้าออก แล้วขึ้นไปนั่งถ่างขากว้าง ๆ บนโซฟาต่อหน้าฉัน เธอทำได้ไหมเตยหอม" ประโยคของชายหนุ่มทำคนฟังชะงักราวกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ แต่เขาไม่สน ตอนนี้สนแค่อยากจะทำให้เธอเจ็บเหมือนที่เขาเคยเจ็บบ้าง เตยหอมนั่งนิ่งสบตาไม่กะพริบ คงกำลังคิดไตร่ตรอง เข้าใจได้ เธอไม่ได้โง่ แค่ตอนนี้เป็นรองเขาอยู่ก็เท่านั้น
คำถามไร้ซึ่งคำตอบ เลยต้องกระตุ้น..
"ถ้าไม่กล้าแก้ผ้าถ่างขาให้ฉันดูก็ออกไปทำงานในซ่อง หาเงินคืนพวกมันเองแล้วกัน หึ" โฬมหัวเราะเย้ยหยัน ด้วยที่เหนือกว่าทุกอย่าง ขนาดสบตากันยังต้องเป็นเขาที่ก้มหน้าไปสบตาเธอเลย
ร่างเล็กพยักหน้าหลับตาปี๋ ธารน้ำใสไหลทางหางตา เป็นอันเข้าใจ
"ไม่ยากหรอก แค่แก้ผ้า ขึ้นไปนั่งถ่างขาให้ผัวเก่าอย่างฉันดูเอง หึหึ"
