บทที่ 5 ตอนที่ 4 ผู้หญิงของโฬม
ตอนที่ 4 ผู้หญิงของโฬม
ร้อยวันพันปีไม่เคยเรียกตัว วันนี้วันเหี้ยอะไร เสียทั้งเงิน เสียทั้งความรู้สึก ตอนกระทืบกิ๊กรักยังไม่รู้สึกแย่เหมือนตอนเห็นเตยภาพตัดแบบนี้เลย ปวดหัวฉิบหาย!
โฬมกลับมาถึงเลิฟเอกซ์โดยที่ป๋ามารออยู่ก่อนแล้ว แต่เขาไม่สน
ห้องทำงาน
แก๊ก!
แค่เปิดประตูเสียงประชดประชันดังขึ้นทันทีจนเผลอถอนหายใจไม่รู้ตัว ทำให้เจ้าของเสียงประชดยิ่งไม่พอใจ
"กว่าจะโผล่หัวมาได้"
"ทำไม! กูมาหามึงไม่ได้เลยใช่ไหม?"
โฬมหันไปสบตาผู้เป็นพ่อแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ผายมือให้ป๋าพูดธุระวันนี้มา
"กูอยากให้มึงไปหาคุณหญิง"
"ไม่ไป" ชายหนุ่มตอบไม่ลังเล หลับตาลง เอนหลังพิงโซฟาท่าทางสบาย ๆ ต่างจากผู้เป็นพ่อที่ตบโต๊ะเสียงดัง ปึง! ไม่พอใจลูกชายที่ฝากความหวังไว้แต่ดันใช้ไม่ได้เรื่องแบบนี้
"กูสั่งให้มึงไป!" น้ำเสียงทรงพลังเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยเสียงฝีเท้าผู้คนด้านนอกนับสิบที่กรูมาหยุดอยู่หน้าห้อง เตรียมแยกพ่อกับลูกที่กำลังจะมีปากเสียงกันอีกตามเคย ทว่าลูกชายตัวดียังคงรั้น ยืนยันคำเดิม
"ผม ไม่ ไป ป๋าอยากไปก็ไปเอง ผมไม่ไป"
"มึงต้องไป! มึงมีสิทธิ์จะได้เงินเหมือนกัน"
"ถ้าผมได้เงินมาก็ต้องแบ่งให้ป๋าไปเลี้ยงเมียน้อยอะดิ นั่นมันเงินของแม่ ไม่ใช่ของผม"
"มึงอย่าปากดี!"
"มีเมียเยอะก็เหนื่อยหน่อยนะครับ"
"ไอ้โฬม!"
"คงต้องเลี้ยงให้ทั่วถึง ทั้งรถ ทั้งช็อปปิ้ง น่าอิจฉา รู้งี้เกิดมามีหอยดีกว่า หึ!" แค่นหัวเราะทิ้งท้ายเดินหนีเข้าห้องนอน ปิดประตูเสียงดังปึง! ปล่อยให้ป๋าด่าตามหลัง โวยวายพังข้าวของในห้องทำงานลำพัง เดี๋ยวเหนื่อยก็หยุดเอง ส่วนไอ้ของที่พังค่อยหักจากเงินที่ต้องส่งให้ป๋าทุก ๆ เดือนแล้วกัน
ช่วยไม่ได้ มาทำของกูทำไมล่ะ ใช่ไหม?
ขณะที่เสียงโวยวายด้านนอกดังโครมคราม เจ้าของห้องกลับล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกอย่างใจเย็น
Rome : หมอว่าไง?
Ad.Pin : ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ หมอให้ยาแก้แพ้ น้องเตยอาการดีขึ้นแล้ว
คำว่าน้องเตยที่ปิ่นพิมพ์มาทำคนอ่านหลุดหัวเราะ อย่างเตยนี่น่ะจะเป็นน้อง เตยรุ่นเดียวกับเขาต่างหาก แค่เธอดูแลตัวเองดี หน้าอ่อนกว่าวัย เป็นแบบนี้ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว
เคยมีครั้งหนึ่งไปเที่ยวผับด้วยกัน การ์ดกันเตยไม่ให้เข้า ให้เหตุผลว่าเธอยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ พอให้ดูบัตรประชาชนเสือกบอกว่าบัตรปลอม กูขำแทบฟันร่วง ปลอมอะไร ไม่มีปลอม แท้ทั้งตัว กูเช็กมาแล้ว
Rome : น้อง?
Ad.Pin : น้องเตยบอกปิ่นอายุ 27 ค่ะ คุณโฬมมีอะไรหรือเปล่าคะ
Rome : ไม่มี
Rome : มีอะไรคืบหน้ารีบรายงาน อย่าให้ฉันต้องถามอีก มันน่ารำคาญ
Ad.Pin : มีคนสวย ๆ มาสมัครงานเยอะเลยค่ะ คุณโฬมอย่าลืมเช็กของแล้วแจ้งราคาให้ปิ่นนะ
Rome : รู้
Ad.Pin : ขอบคุณค่ะ
เช็กของห่าอะไร แค่เห็นหน้าป๋าไข่กูก็หดเหลือเท่าเห็ดเข็มทองละ อนาถฉิบหาย
แล้วเตยเป็นอะไร? บอกปิ่นอายุยี่สิบเจ็ด ตลก ตลกเกินไป ชอบให้เด็กเล่นหัวมากมั้ง! เลิกกับกูไปก็สิบปี หักลบอายุยี่สิบเจ็ด ตอนเลิกกันเธอคงสิบเจ็ด เป็นผัวเมียอีกสี่ปี ถ้าตอนนี้เธอยี่สิบเจ็ดจริง กูไม่ไอดังคุกเหรอ?
สภาพ ตอนนั้นกูคบเด็กสิบสามเหรอ? เด็กสิบสามห่าอะไรจะนมโตเท่าหัวเด็ก เด็กสิบสามห่าอะไรจะเรียนมหา'ลัย ตลกว่ะ ตลกเกินไป พูดอะไรไม่คิดเลย
โรงพยาบาล
"คุณโฬมดูเป็นห่วงน้องเตยมาก มีทักมาถามด้วย"
"ค่ะ"
"ว่าแต่มาสมัครงานหรือมาทำอะไร ทำไมพี่ไม่คุ้นหน้าเลย"
"สมัครงานค่ะ"
"คุณโฬมพาขึ้นห้องเหรอ? เขาให้เท่าไหร่ ให้หรือยัง ถ้ายังเดี๋ยวพี่เคลียร์ให้"
"คะ?" งง งงมาก คนตรงหน้าหมายถึงอะไร แล้วที่บอกเดี๋ยวเคลียร์ให้ เคลียร์ให้ได้มากแค่ไหน สองคนนี้เป็นอะไรกัน?
หญิงสาวแสดงสีหน้างุนงง จนอีกฝ่ายอมยิ้ม ลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงผู้ป่วย คว้ามือเธอมาจับเบา ๆ แล้วอธิบาย..
"งงใช่ไหม เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง"
ใช่ เธองง งงมากด้วย เลยกดหน้ารับรอฟัง
"เลิฟเอกซ์เป็นสถานบริการ มีขายบริการด้วย ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ราคาดี ๆ คุณโฬมเป็นคนให้ราคาน่ะ พี่เลยถามว่าน้องเตยได้เท่าไหร่"
"คุณโฬมให้ราคาจากอะไรเหรอคะ?" เตยหอมแสร้งไหลตามน้ำ หลายปีมานี้เธอสอดส่องชีวิตเขาก็จริง แต่คงไม่รู้ลึกเท่าคนใกล้ตัวเขา เพราะฉะนั้น ตอนนี้มีโอกาส เธออยากคว้าโอกาส เธออยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวเขา บางสิ่งบางอย่างถ้าพอทำใจยอมรับได้ก็จะทำ หรือถ้าไม่ได้จริง ๆ..ก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเอง
แค่กลับมาเจอกันวันแรกก็โดนหามเข้าห้องฉุกเฉินแล้ว อนาคตไม่อยากคิด..
สีหน้างุนงงของเตยหอมทำปิ่นหัวเราะเบา ๆ มองว่าน้องไร้เดียงสา คงตามคุณโฬมไม่ทัน เธอเลยตั้งใจบอกคร่าว ๆ ให้รู้จะได้ปรับตัว
"ให้ราคาจากความฟิต"
"ฟิต?"
"ถามแบบนี้แสดงว่ายังไม่ได้นอนกับคุณโฬมสินะ"
"ยังค่ะ"
"พี่พูดง่าย ๆ เลยนะ พนักงานที่นี่ ก่อนทำงานต้องผ่านคุณโฬมก่อน"
"ผ่าน..ทุกคนเลยเหรอคะ?"
"แค่ที่ขายบริการน่ะ พนักงานเสิร์ฟก็มีบ้าง มีค่าขนมให้"
"แล้วพี่.." เตยหอมชี้ที่ปิ่น ปิ่นที่ดูเป็นคนสนิทของโฬม ในใจภาวนาให้ปิ่นไม่เคยนอนกับโฬม ขอให้ไม่เคย ไม่เคย เธอไม่อยากรับรู้ว่าเขานอนกับใคร มีอะไรกับใครบ้าง ทำใจไม่ได้จริง ๆ ปิ่นกดหน้ายิ้มตอบอือเสียงอยู่ในลำคอ แทบไม่ต้องอธิบาย เธอรู้ได้โดยสัญชาตญาณ
"พี่หนักหน่อย คุณโฬมถ่ายคลิปไว้ด้วย เป็นหลักประกันว่าพี่จะไม่โกง ไม่หักหลัง เพราะพี่ดูแลเกี่ยวกับเงิน" ในใจลึก ๆ พยายามย้ำให้คนตรงหน้ารู้ว่าเธอน่ะสำคัญกับคุณโฬมมากแค่ไหน
"..." อึ้ง
"ประมาณว่าวันไนต์นั่นแหละ แต่คุณเขาไม่ค่อยว่างหรอก วันหนึ่งก็หลายครั้ง หลายคน ข้อเสียคงเป็นเซ็กซ์จัด ข้อดีก็..ใหญ่ยาว ลีลาดี ดีมาก เตยต้องได้ลอง ถ้าเปรียบคุณโฬมเป็นอาหาร พี่บอกเลย เกรดพรีเมียม สุด ๆ"
"..." เตยหอมสบตาปิ่นที่กำลังชมคนรักเก่าของเธอไม่ขาดปากตาไม่กะพริบ พยายามไม่แสดงท่าทีไม่พอใจให้อีกฝ่ายได้รู้ ถึงแม้จะอยากลงจากเตียงไปจิกหัวคนตรงหน้ามาตบ ตบ ๆ ให้ปากแตกก็เถอะ
กล้ามากที่มาชมผู้ชายของเธอให้เธอฟัง กล้ามากที่พูดถึงโฬมแบบนั้น กล้ามากที่มาทำใจเตยหอมเจ็บแปลบ หน่วงจนแทบจะแหลกลาญอีกรอบทั้งที่รอยเก่าก็ยังไม่หายดี
เหมือนเธอจะโกรธมากเกินไป โกรธจนน้ำตาไหลไม่รู้ตัว ปิ่นรีบหากระดาษทิชชูมาซับให้ สีหน้าไม่สู้ดี
"ทะทำไม ร้องไห้ทำไม กลัวเหรอ ถ้ากลัว ไม่ต้องกลัวเลย คุณโฬมใจดี"
"..." ยังพูดไม่จบอีกเหรอ?
"พี่รับรอง คุณโฬมจะทำให้เตยมีความสุขมากจนโหยหาเขาอีกแน่นอน"
เตยหอมกัดฟันข่มความเจ็บปวดจากทุกคำพูดของอีกฝ่าย ยิ่งเธอเงียบ ปิ่นก็ยิ่งขยี้แผลตกสะเก็ดให้อักเสบซ้ำอีกรอบ เธอรู้แล้วโฬมไม่เหมือนเดิม รู้แล้วว่าเขามีอะไรกับใครไปทั่ว แต่ที่ไม่รู้คือผู้หญิงที่เขาส่งมาดูแลเธอตอนนี้ก็เคยนอนอยู่ใต้ร่างเขาเหมือนกัน คงจะนอนบ่อย คงมีหลายคลิปเพราะอยู่ใกล้ตัว
ถ้ารู้ก่อนว่ากลับมาแล้วจะทรมานขนาดนี้ เธอยอมตายดีกว่า จะได้ไม่ต้องหายใจเข้าออกให้ปวดร้าวไปทั้งทรวงอกแบบนี้
ตอนนี้แค่สบตาปิ่น เตยหอมก็อยากจะลากอีกฝ่ายไปตบให้ตายคามือ แต่คงทำได้แค่คิด เธอไม่มีสิทธิ์มากขนาดนั้น น้ำหน้าอย่างเธอตอนนี้โกรธก็ต้องทน ไม่ไหวก็คงต้องร้องไห้ ทำได้แค่นี้จริง ๆ
"ตาแดงจัง เป็นอะไร กลัวใช่ไหม อย่ากลัวเลย เดี๋ยวพี่ช่วยคุยกับคุณโฬมให้"
"เขาฟังพี่ด้วยเหรอ?" อย่างโฬมนี่น่ะเหรอจะฟังใคร น้ำเสียงสีหน้าที่ถามปิ่นเปลี่ยนจากเดิมไปมากหากฉลาดมากพอคงรู้เธอกำลังไม่พอใจ
โทนเสียงคนบนเตียงทำปิ่นชะงัก ไม่ผิดจากที่คิด ก่อนจะส่ายหน้า เหยียดยิ้มเย้ยหยัน มองตั้งแต่หัวจรดเท้าพูด..
"คุณโฬมเขาไม่ฟังพี่หรอก แต่พี่มาก่อนเธอ รู้จักเขาก่อน รู้จักเขาดีกว่าทุกคน เธอควรเคารพพี่ให้มากกว่านี้นะเตย หรือถ้าเธออยู่ไม่เป็นก็รีบไสหัวไปเถอะ พี่ไม่อยากรังแกเด็กไม่มีทางสู้อย่างเธอ" ปิ่นพูดทิ้งท้าย มองด้วยแววตาขบขันเดินหัวเราะออกจากห้อง ปล่อยให้คนแพ้กุ้งใกล้ตายนอนในห้องคนเดียว
หลังประตูห้องปิดสนิท มือเล็กกำแน่นจนสั่นเทา น้ำตาสีใสไหลพราก
เธอเจ็บ เธอโกรธ ทั้งโกรธเกลียดตัวเองตอนนี้ที่ทำอะไรไม่ได้ แค่อยากจะปกป้องความรู้สึกตัวเองก็ยังทำไม่ได้
