บทที่ 6 ตอนที่ 5 เตยหอมอีกคน
ตอนที่ 5 เตยหอมอีกคน
กลางดึก
23.50 นาฬิกา
กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลดึกพอสมควร ส่วนปิ่นเขาเรียกตัวกลับไปทำงานตั้งแต่ก่อนร้านเปิดแล้ว ส่วนหนึ่งเพราะกลัวคนสองคนจะเข้าขากันได้ดี จนแตกหักมากกว่า
ห้อง 609
โฬมดันประตูห้องเข้าไป บนเตียงว่างเปล่า มีเพียงเสียงน้ำไหลในห้องน้ำ เขาเลยเดินไปนั่งรอที่โซฟาแทนการรบกวนคนอาบน้ำ ก่อนจะได้ยินเสียงคล้ายของหล่นดังขึ้นถี่ ๆ เหมือนตั้งใจมากกว่าจะหล่นเอง ตามด้วยเสียงร้องไห้กระซิก ๆ
ร่างสูงเลยรีบดันประตูห้องน้ำเข้าไปทันที
ภาพที่เห็น เตยหอมนั่งอยู่ใต้สายน้ำตัวเปียกโชก เสาน้ำเกลืออยู่อีกทาง หลังมือเธอมีน้ำไหลผ่านเลือดเลยไหลไปกับสายน้ำ ตาคมสวยบวมช้ำราวกับร้องไห้อย่างหนัก ข้าวของในห้องน้ำพังเสียหาย ม่านห้องอาบน้ำขาดกระจาย โฬมมองภาพตรงหน้าอย่างคนพูดไม่ออก จนเตยหอมหันไปปิดน้ำ ยืนขึ้นเช็ดน้ำตา เดินมาตรงที่เขายืน ก่อนพูดเตยลูบหน้าเช็ดหยดน้ำและน้ำตา
"นายเข้ามาทำไม ออกไปรอข้างนอก เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จตามไป"
"เป็นอะไร?" ถามเตยด้วยคำถามสั้น ๆ ตั้งแต่คบกันจนเลิกกันเขาเห็นเธอสภาพนี้ไม่กี่ครั้ง เหมือนเธอโกรธ โมโห จนระงับสติอารมณ์ไม่อยู่จนต้องหาที่ระบาย แล้ววันนี้เป็นอะไร ใครทำ? คำถามไร้ซึ่งคำตอบ เตยหอมยิ้มมองเขา ส่ายหน้าเชื่องช้า
"ไม่มีอะไรหรอก" ตอบชายหนุ่มทั้งที่ไฟโทสะลุกโชน ยิ่งเห็นสีหน้า แววตา เขาเป็นคนที่สองที่เธออยากจะตบให้ตายตามอีนั่นไป
เตยหอมทำเขาสับสนมาก วันนี้มีหลายเหตุการณ์เกิดขึ้นกับเธอ ทั้งที่เราเพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมง ไม่กี่ชั่วโมงจริง ๆ
มองเห็นความฉิบหายตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยสัดเอ๊ย!
"ไม่น่าเลยกู" ไม่น่าให้กินกุ้ง ไม่น่าให้เจอปิ่น กูน่าจะจับขังในห้องนอนซะ จะได้จบ ๆ
"ปวดหัวว่ะ" บ่นพึมพำ นวดคลึงขมับพลางระหว่างรอเตยออกมา
แก๊ก!
เตยหอมเดินนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมา หน้าสด ผมเปียก กวาดตามองรอบห้อง รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วกลับขึ้นเตียงผู้ป่วยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกการกระทำอยู่ในสายตาโฬมแทบทั้งหมด
"เป็นไร? โมโหไร"
"เปล่า ฉันอาการดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนะ"
"หึงเหรอ หวงใช่ไหม"
"นายกลับไปพักเถอะ ทำงานมาเหนื่อย ๆ"
"ปกติเธอไม่ได้หัวรุนแรงขนาดนั้น"
"อย่าใส่ใจ"
"ใครทำให้เธอหลุดขนาดนั้น?"
"ฉันง่วง" เหมือนเราคุยกันคนละเรื่อง ใช่ เธอนี่แหละ คุยคนละเรื่อง
"ปิ่นใช่ไหม?"
"นายออกไปก่อน เดี๋ยวฉันจะให้พยาบาลมาเจาะใส่สายน้ำเกลือใหม่"
"พูดมาก่อน"
"ขอบคุณนะ"
"ขอบคุณบ้าอะไร คุยคนละเรื่องแล้วเตย"
"ออกไปรอฉันข้างนอกเถอะ"
"ไม่ จะอยู่ตรงนี้แหละ ถ้าไม่ตอบก็ถามแม่งทั้งคืนแหละ"
"ฉันแค่ป่วย ไม่มีอะไร"
"ป่วยเป็นอะไร?"
"ช่างเถอะ แค่นี้ก็ติดหนี้นายเยอะจะแย่"
"พูดมา!"
"ฉันจะรีบหาเงินมาคืนนายนะ อาจจะช้าหน่อย แต่ฉันจะพยายามหางานเสริมทำเยอะ ๆ จะได้มีเงินมาคืนนาย หรือถ้านายมีงานอะไรให้ฉันทำนอกเหนือจากเอากันก็บอกได้ ตอนนี้ร้อนเงิน งานอะไรก็คงต้องทำ"
"เป็นอะไรกันแน่ ขี้กุ้งขึ้นสมองเหรอ"
"ขอบคุณที่ช่วยนะ แล้วก็ขอโทษจริง ๆ ที่มารบกวน"
"เธออย่าทำมึนแบบนี้ได้ปะ แม่ง! กูจะไม่ไหวแล้วนะ" วางมวยกับเมียเก่าเสียเงินกี่บาทวะ ไอ้เหี้ย กูไม่ไหวละ คุยไม่รู้เรื่องเลย อยากใช้กำลัง
"มึงกูเลยเหรอ"
"เออ!"
"เรื่องของมึงสิ" เตยหอมตอบพลางคลี่ยิ้มไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีบันดาลโทสะของอีกฝ่าย โฬมเป็นแบบนี้แหละ เป็นแบบนี้มาตลอด พอเธอพูดมึงกูบ้าง เขาก็ถอนหายใจ เสยผมลวก ๆ จนหัวฟู
"อยู่สงบ ๆ มาสิบปี เธอมาวันเดียวประสาทจะแดกเลยรู้ปะ"
"อ้าว แล้วต้องทำยังไง" แสร้งถามราวกับว่าตัวเองไม่ใช่ต้นเหตุ ทั้งที่เธอนี่แหละ ตัวดี
"นี่ไม่ได้เป็นผัวเมียกันนะ ลืมเหรอถึงทำนิสัยแบบนี้?"
"ไม่ลืมหรอก แค่ไม่ได้จำ"
"เออ!" ประสาทจะแดกอยู่แล้วกู เจอป๋าไม่พอมาเจอเตยอีก เออดี ทำไปเลย ทำเข้าไป เอาให้ประสาทแดกไปเลย
สองเราต่างก็สงบปากนานกว่าหนึ่งชั่วโมง เมื่อเห็นว่าต่างฝ่ายต่างใจเย็นบ้างแล้ว เตยหอมเลยชวนคุยเรื่องข้อตกลง..
"คุยเรื่องข้อตกลงกันไหม?"
"ไม่คุย คิดไม่ออก" สมองจะระเบิด แค่เจอเธอกูก็จะเป็นบ้าแล้ว ให้คิดให้คุยตอนนี้ ไม่ไหวหรอก ฉีดยานอนหลับให้กูเถอะ! เตยเห็นท่าทีไม่ค่อยพอใจของเขา แทนที่จะขอโทษ ขอคุยกันดี ๆ แต่กลับหัวเราะชอบใจ คืออะไร?
"ฉันขอมีแฟนได้ไหม"
"อะไรอีก" พูดอะไรอีก
"ระหว่างเราแค่วันไนต์ไม่ใช่เหรอ ฉันขอมีแฟนได้ไหม"
"แฟนเธอรับได้เหรอที่เธอมานอนอ้าขาให้ฉันเอา"
"จะหาคนที่รับได้"
"เดี๋ยวกูเย็บให้ตาย!" กัดฟันชี้หน้าบอกเตย เธอหัวเราะชอบใจเหมือนเดิม อีกแล้ว?
"ถ้าไม่ให้มีแฟน ขอเอากับคนอื่นได้ไหม"
"..." คำถามส้นตีนอะไร ถ้ายังไม่หยุด โรงพยาบาลก็โรงพยาบาลเถอะ โดนกูแน่ ทนฟังไม่ไหวละ คันหู!
"นี่ เราคุยกันแบบแฟร์ ๆ นายมีฉันมี"
"ทำได้?"
"กะจะรอให้ชินกับขนาดของนายก่อน หลับ ๆ ตาลูบคลำเอา"
"ถ้ากล้าวันไนต์ทำไมไม่ขายไปเลย ได้เงินได้เสียว" ไหนบอกว่ากลัว?
"ขอลองวันไนต์ก่อน ถ้าสนุกก็คงขาย"
"ตลก" พูดเหมือนตลกเลย คนหวงตัวอย่างเธอนี่นะจะยอมให้คนอื่นแตะเนื้อต้องตัว ไม่มีทาง เราสองคนคบกันตั้งนานกว่าจะได้เย็บกัน อย่าคิดว่ากูจำไม่ได้ อีกนิดจะลงแดงตายแล้วตอนนั้นอะ
"ลูกน้องนายหล่อดี"
"..." กูไม่ไหวละ
"ฉันจะพยายามจินตนาการว่าเขาเป็นนาย ว่าแต่ชื่ออะไรเหรอ จะได้ซ้อมครางชื่อถูก"
คนโมโหเลือดขึ้นหน้าไม่ตอบกลับ เขาสาวเท้าไปทางประตู ทำให้ร่างเล็กบนเตียงตะโกนถาม
"อ้าว จะไปไหน โฬม โฬม!" เรียกตามหลังเสียงดัง จนได้ยินเสียงแก๊ก คล้ายว่าไปล็อกประตูมากกว่าจะออกจากห้อง ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจ เขายังเป็นเขาอยู่วันยังค่ำ พอโฬมหันกลับมาสบตา เตยหอมเลยยิ้มแฉ่งมองร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
"เมื่อกี้พูดว่าอะไร"
"นายชอบเอาไปทั่ว ฉันเลยจะลดตัวไปมั่วให้เท่านายไง ไม่ดีเหรอ"
"ทำไมปากดีจังวะ!"
"ฉันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่ นายจำนิสัยเมียเก่าคนนี้ไม่ได้เหรอ แย่มาก แย่ แย่"
"ทำไมเมื่อกลางวันเธอไม่เป็นแบบนี้วะ! ถ้าเป็นแบบนี้กูไม่ช่วยแม่งหลอก"
"ยกหนี้ให้ไหม? แบบ..รำคาญอีเตย ปล่อยแม่งไปเถอะ แบบนี้ได้ไหม? ดีนะ นายจะได้อยู่แบบสงบ ๆ อีกไง"
"เธอนี่แม่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ"
"อือ"
"อยากรู้ ใครมันกระตุ้นเธอคนนี้ออกมา" อยู่กินมาหลายปี เดาใจไม่ถูกเลยสักครั้ง
"คู่นอนนายไง พี่ปิ่น ~ พี่ปิ่นคะ" เตยหอมแสร้งพูดเสียงสองเสียงสามจนคนฟังอดถอนหายใจ ส่ายหน้าไม่ได้ เธอรู้ เขากำลังหนักใจ นี่แหละ ที่ต้องการ
ในเมื่อเธอยอมทนเจ็บทนทรมานให้เขากับคนของเขามาดูถูกกันแล้ว ต่อไปนี้ก็เตรียมตัวปวดหัวปวดประสาทกับเธอบ้างแล้วกัน เก่งกันมากเหรอ ได้สิ เดี๋ยวจะแสดงเป็นผู้ถูกกระทำให้เอง แล้วอย่ามาร้องไห้อ้อนวอนทีหลังแล้วกัน
หยดน้ำตาที่เสียไป เตยหอมเอาคืนทุกหยด!
"รับมือไม่ไหวว่ะ ปวดหัว" ยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม เธอจะทำอะไรกับใครก็ทำไป แต่อย่ามาทำใส่กู เดี๋ยวจะบ้าเอา
"ไปบอกคนของนายเถอะ อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันมันคนไม่ปกติ" เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวก็เป็นบ้า
"เก่งมากก็จัดการเอง"
"ไม่เก่งหรอก ก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ"
"ปากดีแบบนี้เอาได้แล้วใช่ปะ เก่งแล้วนี่"
"มีถุงไหม ไม่มีอด" ยิ้มเยาะ มั่นใจมากว่าสถานการณ์แบบนี้เขาคงไม่พกติดตัว
"ไม่มี"
"งั้นก็อด"
"อดทำไม อย่างเธอมันต้องกระแทกแรง ๆ แล้วแตกในถึงจะสะใจ"
"!!!" นั่นปากเหรอ!
