บทที่ 7 ตอนที่ 6 อยาก (มักง่าย)
ตอนที่ 6 อยาก (มักง่าย)
อยากกระแทกเธอแทบแย่ แต่พยาบาลดันมาเคาะประตูขอวัดไข้ วัดความดัน เออดี ดีจริง ๆ มาวัดตอนตีหนึ่งเหมือนรู้กูจะซั่มคนป่วยเลย จะบ้า!
"จะมาวัดอีกทีกี่โมงครับ?" ชายหนุ่มยืนกอดอกถาม แม้จะมีครับตามหลังแต่สีหน้าน้ำเสียงที่ถามดูไม่เป็นมิตรเลยสักนิด มีก็แต่เตยที่นอนส่ายหน้าหัวเราะบนเตียง
ผู้หญิงอย่างเธอสมควรโดนกระแทกแรง ๆ จริง ๆ
"ถ้าไม่มีไข้แบบนี้ พยาบาลมาอีกครั้งหกโมงเช้าค่ะ"
"รบกวนมาตรงต่อเวลา หรือไม่ก็ช้าหน่อย แต่ห้ามมาก่อนเวลา เพราะผมต้องการพักผ่อน ขอบคุณ" โฬมผายมือเชิญพยาบาลสาว ใจจริงอยากจะลากออกจากห้องไปเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าใส่ชุดพยาบาลเขาลากออกไปโยนหน้าห้องแล้ว โทษฐานที่มารบกวนเวลาคนเงี่.ยน
"อยากพักเหรอ กลับไปนอนที่ห้องนายเถอะ ที่นี่นอนไม่สบายหรอก มีแต่โซฟา"
"ใครจะนอน?"
"ก็นายพูดเมื่อกี้"
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลานอน นอนไม่หลับ"
"งั้นก็กลับไปได้แล้ว คนปกติจะพักผ่อน"
"ไหนบอกไม่ปกติ"
"เมื่อกี้ไม่ได้ยินพยาบาลบอกเหรอ ไม่มีไข้แล้วนะคะ แสดงว่าฉันหายป่วยแล้วไง" เตยหอมหลับตาตอบ วันนี้ล้ามาทั้งวัน เธออยากนอนพักแล้วจริง ๆ
"หายป่วยแล้วก็ดี จะได้ไม่ต้องสงสาร"
"สงสารเถอะ เด็กตาดำ ๆ"
"เด็กบ้าอะไร เธอนี่ชอบปั่นหัวคนอื่นไปทั่วจริง ๆ"
"ฉันมีเหตุผลของฉันแล้วกัน" ไม่อย่างนั้นจะรู้เหรอ โฬมมั่วขนาดไหน เขาน่ะรู้บ้างหรือเปล่า ตั้งแต่เราแยกย้าย เธอยังไม่เคยมีแฟนใหม่เลยสักคน ไอ้ส่วนที่เขาหวงแหนเธอก็ดูแลรักษามันอย่างดี ไม่ใช่เพราะเขาที่คอยบอกชอบมันนักหนาเหรอ เธอถึงได้ดูแลตัวเองอย่างดีแบบนี้
"เหตุผลอะไร ชอบโดนเรียกน้อง?"
"น่ารักดี"
"เหอะ!" เหอะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ยิ่งได้ยินปิ่นเรียกเตยว่าน้องยิ่งไม่ชอบใจ
ครืด ครืด
Ad.Pin : คุณโฬมอยู่ที่ห้องไหมคะ
Rome : มีอะไร?
Ad.Pin : จะส่งเด็กไปให้ค่ะ
Rome : วันนี้ไม่เงี่.ยน ไว้วันหลัง
Ad.Pin : น้องเตยสำคัญใช่ไหมคะ
Rome : ไม่สำคัญ แล้วก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
Rome : อย่ายุ่งกับเรื่องส่วนตัวฉันอีก อย่าหาว่าไม่เตือน
"ว้า คนโปรดโดนดุซะแล้ว ~ แย่จัง" หญิงสาวกลอกตาไปมาแสร้งไม่มองข้อความที่คนตรงหน้าหันให้ดู เขาถอนหายใจอีกครั้ง โยนโทรศัพท์ไปที่โซฟา สาวเท้าไปล็อกประตู
"เวลาเอาไม่เคยมีคนโปรด" พูดขณะเดินมาเตียงผู้ป่วย
"ไม่มีเลยเหรอ"
"ไม่ชอบเอารูเดิมซ้ำ ๆ น่าเบื่อ"
"ฉันโดนเกือบสี่ปีแน่ะ เป็นบุญจัง"
"หลังจากนี้จะนรก เพราะเธอกลับมาให้ฉันเย็บเอง"
"ไหนบอกไม่ชอบรูเดิม"
"มันเกี่ยวอะไรกับเธอ"
"อย่าเอาบ่อย เผื่อฉันใช้หนี้หมดจะได้มีช่วงล่างฟิต ๆ ไปใช้กับคนอื่นบ้าง"
"ก่อนจะคิดถึงคนอื่น คิดถึงเอ็นฉันก่อนไหม?"
"ไม่อะ ใช้งานจนเขียวม่วงหมดแล้วมั้ง แหวะ"
"ถึงฉันจะใช้งานมันทุกวัน ฉันก็บำรุงนะเว้ย ชมพูตลอดนั่นแหละ จะอมไหม"
"ให้ตายก็ไม่อม นายมันคนสกปรก!"
"วันนี้ฉันเสียเวลากับเธอทั้งวัน ไม่ได้เหี้ยอะไรเลย เสียเงินอย่างเดียว คิดว่าฉันควรจัดเธอกี่น้ำดี?"
"น้ำเดียวพอ อย่าโลภ"
"หึ น้ำเดียวทั้งคืนสินะที่เธอชอบ"
"เคยชอบ ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว"
"ลองก่อน เดี๋ยวค่อยตอบก็ได้"
"ครั้งเดียวก็พอ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน อยากพัก"
"นี่ฉันต้องเห็นใจเหรอ ฝันกลางวันหรือเปล่า?" พูดพลางปลดกระดุมเสื้อ จนเมื่อเผลอสบตา เธอก็พยักหน้ามองท่าทางกวน ๆ เป็นแบบนี้จะให้สงสารได้ยังไง?
หญิงสาวมองเรือนร่างคนรักเก่าที่ดูแน่นขึ้นทุกสัดส่วนด้วยความคิดถึง เธอพยายามมองและจดจำเรือนร่างเขาเผื่อว่าวันหนึ่งที่แยกย้าย จะได้ไม่ลืมเลือน เหมือนโฬมจะรู้ว่าเธอมอง เขาถอดเสื้อผ้าหมดเลย ไม่เหลือแม้แต่อันเดอร์แวร์ กลายเป็นว่าแท่งร้อนปลายหัวบานชมพูมันโด่ชี้หน้าเธอ โฬมดูชอบใจ ผงกหัวบานเล่นใหญ่ ลามกจริง ๆ
"อาบน้ำก่อน" เห็นเขาจะขึ้นเตียง เธอเลยชี้ไปทางห้องน้ำ โฬมส่ายหน้า ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจเขาหมายถึงอะไร จะไม่อาบน้ำ ไม่ไป ไม่ต้องยุ่งหรืออะไรกันแน่
"ไม่"
"ไม่อะไร จะมาเห็นแก่ตัวไม่ทำตามที่ตกลงวันแรกสองข้อเลยเดี๋ยวฉันฟ้องเมียนายนะ"
"เมียคนไหน? ถ้าเธอคิดว่าผู้หญิงที่นอนกับฉันเป็นเมีย ก็น่าจะทั้งเลิฟเอกซ์อะ"
"เดี๋ยวพี่ปิ่นรู้อกแตกตายนะ"
"เธอน่าเย็บกว่า"
"ทุเรศ"
"เปลี่ยนจากเย็บทุกคืนเป็นวันละสองเวลา ตื่นนอนกับก่อนนอนได้ปะ"
"ยังไม่ได้ลองสักครั้งส่อแววจะติดใจแล้วเหรอ แสดงว่าหุ่นฉันมันเกินต้านจริง ๆ สินะ"
"อือ เอาอีกสักคนไหมล่ะ?" โฬมขึ้นคร่อมร่างเล็กที่สวมชุดคนป่วย โน้มหน้ากระซิบถามเธอข้างใบหูขาว ทำมือเรียวเล็กที่กำลังดันอกแกร่งชะงัก เตยหอมนิ่งก่อนจะเอียงคอให้ซุกไซ้ คงกำลังคิดอะไรอยู่แน่นอน
"ฉันขอค่ายาคุมด้วย ฉันจะฉีด จะใส่ห่วง"
"แสดงว่าเตรียมตัวให้ฉันเย็บสดใช่ไหม ทำไมน่ารักจัง"
"อย่าสดเถอะ ฉันกลัวโรค นายยิ่งมั่ว ๆ อยู่ด้วย"
"ถึงฉันจะมั่ว ฉันก็รู้ตัว"
"รู้อะไร อยากจนหน้ามืดจะเอาสดกับฉัน อันนี้คือรู้เหรอ"
"อยากเอา"
"ตอบง่าย"
"เป็นคนง่าย ๆ อยู่แล้ว"
"คนมักง่ายเถอะ"
"แล้วแต่จะคิด" ไม่สนใจเธอจะพูดอะไร สุดท้ายเราก็มีอะไรกันอยู่ดี อีกอย่างตอนนี้ไม่ใช่เวลาถกเถียง เขายังสลัดภาพเธอแก้ผ้าถ่างขากว้างจนเห็นรูร่องแดง ๆ ออกจากหัวไม่ได้เลย เธอแม่ง..มีของดีจริง ๆ คนได้ยินถึงกับเบะปาก
เตยหอมนอนนิ่งบนเตียงผู้ป่วยให้คนสบายดีขึ้นมาซุกไซ้ เขาค่อย ๆ คลายปมเชือกชุดที่สวมอยู่ออก เหมือนอยากจะถอดให้แต่คงกลัวติดสายน้ำเกลือที่มือขวาของเธอ ดวงตาคู่เดิมที่เคยหลงรักเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วกำลังไล่มองผิวเนียนนุ่มตั้งแต่ลำคอจนไปถึง..
"ตั้งแต่เลิกกันโดนบ้างยัง?"
"โดน" เธอเลือกโกหกแทนที่จะบอกความจริง
"กี่คน ล่าสุดเมื่อไหร่"
"สอง นานแล้ว หลายปี"
"ทำไมให้พวกมันง่าย?" หมายถึงทำไมยอมมีอะไรกับคนอื่นง่าย ๆ ตอนเราคบกันกว่าเขาจะได้จูบได้ล้วง แทบลงแดง คบกันตั้งหลายเดือน พากันกินเที่ยวเล่นเรียน กว่าจะมีโอกาส อันที่จริงโอกาสมีเสมอ ติดที่เตยไม่สมยอมเลยไม่ได้สักที กว่าจะได้ ไข่กูแข็งเป็นตะคริวตั้งหลายเดือน เขาไม่ได้คำตอบจากเธอ มีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ เท่านั้น
"ถาม" โฬมเลิกคิ้วขึ้นถาม ฝ่ามือร้อนลูบไล้ก้อนเนื้อขนาดใหญ่เกินตัวของคนนอน ฟอนเฟ้นจนเนื้อขาวปลิ้นตามง่ามนิ้ว
"เพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้วมั้ง"
"งั้นไม่เลียแล้ว เธอก็สกปรกเหมือนกัน"
"ทุเรศ" แม้ปากด่าว่าเขาทุเรศแต่มือข้างซ้ายกลับวางบนแก้มตอบ เธอสัมผัสผิวเนียนบนหน้าแก้มเขาแผ่วเบา ลูบสันจมูกที่โด่งจนสะดุดตาพลางคลี่ยิ้ม
"หึ" เจ้าของใบหน้าหล่อหัวเราะ โน้มหน้าลงจูบปากเรียวเล็กที่เถียงเขาฉอด ๆ ไม่เกรงกลัว
จริง ๆ เราสองคนผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งมากมาย เกือบตายคู่ก็มี เขาคิดว่าเธอนี่แหละ จะเป็นรักแรกและรักสุดท้าย เป็นเมียเป็นแม่ของลูก แต่ไหงเธอทิ้งเขาให้อยู่คนเดียวก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งที่ยื่นคำขาดขนาดนั้น โคตรเสียดายที่เราไม่ได้ไปต่อ แต่ไม่เคยเสียดายที่ครั้งหนึ่งเคยได้รักและเทิดทูนเธอ
สัมผัสเดิมหวนให้นึกถึงวันวานที่สองเราต่างก็ปรารถนากันและกัน เธอเคยต้องการเขามาก เขาก็เคยต้องการเธอมากเหมือนกัน ยิ่งจูบยิ่งสัมผัส อดีตที่อยากจะลืมเลือนก็ยิ่งเด่นชัด ฉายซ้ำ ถึงวันที่เรายังรักกัน
แม้ไม่ได้สัมผัสริมฝีปากเธอคนเดิมมาหลายปี ทว่าจังหวะรับรุกยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน แค่เขาสอดลิ้นในโพรงปาก เตยก็พร้อมจะช่วงชิงลมหายใจด้วยการดูดปลายลิ้น กระดกลิ้นเกี่ยวพันทุกเมื่อ
