บทที่ 15 .

หลังจากช่วยเก็บข้าวโพดจวนใกล้ค่ำสมศรีเดินขาอ่อนขาลากเคียงข้างนายใบ้และป้าแววกลับห้องพัก ทั้งเหนื่อยและร้อนจนเหงื่อท่วมตัวอยากจะถอดผ้าคลุมก็ทำไม่ได้ ได้แต่เดินทำหน้ามุ่ยอยู่อย่างนั้น

“ทำไม? มองอะไรใบ้”

“แบ๊ะๆ”

“เชอะ ก็เห็นอยู่ ว่ามองอย่างสงสัย ฉันอบผิวกลัวหน้าดำหรอกย่ะ”

พอนายใบ้ชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ