บทที่ 17 .

“ขอบคุณค่ะ”

เธอเอ่ยคำขอบคุณขณะนั่งก้มหน้า

“หึ ... ดี”

เลอสรรกระตุกยิ้มร้ายออกมาก่อนจะเดินขึ้นรถออกจากห้องพักไป สงสัยคืนนี้คงจะต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากนังกำไลไปเป็นน้ำฟ้านางบำเรอผู้ปรนนิบัติอย่างถึงพริกถึงขิงดีกว่า

........

"ป่ะ ไปนอนได้แล้ว" ป้าแววเดินมาตบไหล่มนเบาๆ

"ป้า .ฉัน"

"มึงไม่ต้องมาใส่ใจกูหรอก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ