บทที่ 67 .

ทั้งสองยืนนิ่งงัน จนได้ยินเสียงนก ดวงตาหวานปนเศร้าหันไปตามเสียงนั้น

...นกกระจอก...

...เห้อ เธออาจจะเป็นเหมือนนกกระจอกสินะ ไล่อย่างไรก็ไม่ไป และไม่เคยจำ.....

“ยืนบื้ออะไร ไปเก็บเสื้อผ้ารีบกลับไปกับกูเดี๋ยวนี้เลยมึง”

ป้าแววด่าทอเธอทั้งน้ำตาพร้อมเอื้อมมือไปบิดต้นแขนกรวลัยด้วยความโมโห

“โอ๊ยป้า หนูเจ็บ ฮ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ