บทที่ 11 11

ตอนนี้วนิษาพยายามรวบรวมสติให้กลับคืนมาร้อยเปอร์เซ็นต์ จากวันธรรมดากลายเป็นคืนที่แสนวุ่นวาย เจ็บตัวแถมกระเป๋ายังโดนขโมยไปอีก ถ้าไม่ได้กระเป๋าคืนแล้วเธอจะทำยังไง

“คุณชาลีทำงานเสริมที่นี่เหรอคะ” เพราะตกอยู่ในห้วงความคิดตัวเอง กว่าจะรู้ตัวก็เดินมาถึงสถานที่ที่ดูเหมือนจะดูเป็นคลับ

แปลกดีเหมือนกันมีทั้งสนามแข่งรถมีทั้งคลับอยู่ในสถานที่เดียวกันแบบนี้

“อ่า...จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ”

ชาลีลอบยิ้มกับคำว่างานเสริม ซึ่งมันก็ไม่ไกลจากความจริงเท่าไรนัก จะเรียกแบบนั้นคงไม่ผิด

วนิษาพยักหน้ารับไม่ลืมส่งข้อความรวมถึงโลเคชันให้เมวิกา การที่ยอมเดินตามชาลีมาแบบนั้นไม่ใช่ว่าเธอไว้ใจเขา แต่ลองชั่งใจดูแล้วตอนนี้น่าจะมีแต่ชายหนุ่มที่พอจะช่วยหากระเป๋าให้เธอได้

ท่าทางชาลีจะมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าคนดูแลที่นี่เพราะเธอสามารถเดินผ่านทางเข้าได้ง่ายๆ โดยที่ไม่ต้องตรวจอะไร ชายหนุ่มพาเดินแยกไปชั้นบนคนละส่วนกับบาร์ด้านล่าง

เหมือนจะเป็นที่นั่งชั้นลอยที่มองเห็นบรรยากาศด้านล่างได้อย่างชัดเจน ทว่าเบื้องหน้าเธอมีป้ายห้อยไว้ว่าโซนนี้ปิดให้บริการชั่วคราว

“คุณมีนรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปขอดูกล้องวงจรปิดให้ ห้องนั้นเข้าได้เฉพาะพนักงานถ้าเป็นคนนอกต้องมีใบแจ้งความ”

“ขอบคุณค่ะ”

ตอนนี้เหมือนเธอตกกระไดพลอยโจนจนต้องร้องขอความช่วยเหลือแบบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอแค่ได้กุญแจรถกลับมาก็พอ

เธอพร้อมพุ่งกลับบ้านทันที

มีคนเคยบอกว่าอะไรที่เกิดมาเพื่อเป็นของเรามันย่อมเป็นของเราวันยังค่ำ

แต่สำหรับ ‘ของแรร์’ ที่ใครๆ ต่างจับจ้องตาเป็นมันแบบนั้น ถ้ามัวแต่นั่งเฉยรอให้เขาเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาหาอย่างเดียวก็นับว่าเป็นคนโง่เต็มที

ในเมื่อเคยมีโอกาสได้ลิ้มรส เรื่องอะไรเธอจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ

นิษฐาเผลอเลียริมฝีปากล่างยามที่สายตาเลื่อนต่ำมองต้นขาหนั่นแน่นที่กำลังก้าวเข้ามา

เธอคิดถึงการแลกเปลี่ยนลมหายใจ โหยหาหยาดเหงื่อของอีกฝ่ายที่กระทบผิวกายตัวเองยามที่เขาเคลื่อนไหวร่างกายอย่างดุดัน

ยอมรับเลยว่าผู้ชายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไม่มีใครสู้คนตรงหน้าได้สักคน ภายนอกปรินทร์ดูเป็นคนเข้าถึงง่าย ออกแนวเฟรนด์ลีกับทุกคนที่เข้าหา

แต่แท้จริงแล้วเขากลับขีดเส้นตัวเองอย่างชัดเจน บอกตามตรงว่าเธออยากก้าวข้ามเส้นนั้น

“ไม่คิดว่าคุณจะมา” ปรินทร์ส่งยิ้มให้เจ้าของร่างบางที่เคยคลุกคลีกันระยะหนึ่ง

“พอรู้ว่าคุณอยู่ที่คลับ เสร็จจากงานเนย์ก็รีบบึ่งมาที่นี่เลย”

หญิงสาวลุกจากที่นั่งตัวเอง ย้ายไปนั่งโซฟาตัวเดียวกับชายหนุ่ม

“ถ้าเพื่อนเนย์ไม่บอกว่าเจอคุณที่นี่ เนย์ก็คงไม่มีทางได้เจอกันใช่ไหมคะ เนย์รอสายจากคุณตั้งหลายวัน”

“ช่วงนี้ผมยุ่งๆ น่ะ”

“เนย์โทรหาชาลีทีไร...หมอนั่นก็ไม่ค่อยรับสาย”

เจ้าของริมฝีปากหยักได้รูปกระตุกยิ้ม ชาลีเป็นคนทำงานดีย่อมรู้ว่าเขาต้องการหรือไม่ต้องการอะไร

“คุณปรินทร์ไม่คิดจะบอกกันบ้างเหรอ เนย์คิดถึงคุณนะคะ” เธอว่าเสียงออดอ้อน แม้จะขัดใจเรื่องที่ปรินทร์ให้เบอร์ติดต่อของคนสนิทแทนที่จะเป็นเบอร์ส่วนตัว

เคยลองอ้อนขอแล้ว แต่เขากลับให้เหตุผลว่าเบอร์นั้นมีไว้คุยเฉพาะเรื่องงาน

“มีไม่กี่ที่ที่ผมจะอยู่ เดาว่าคุณก็น่าจะรู้อยู่แล้ว”

เขาใช้หัวแม่มือคลึงไหล่บอบบาง นัยน์ตาคมเข้มสบเข้ากับดวงตาเรียวรีที่จงใจมองกันอย่างมีจริต

ปรินทร์กับนิษฐาเคยคลุกคลีกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะห่างๆ กัน กระทั่งหญิงสาวมีข่าวคบหากับดาราคู่จิ้นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ได้อะไรเพราะข้อตกลงระหว่างเรามีแค่ความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้น

“พูดแล้วก็ยังเคืองที่คืนนั้นคุณก็หนีกลับก่อน” นิษฐาย่นหน้าใส่คนตัวโต

ปรินทร์ไม่รู้หรอกว่าเธอดีใจแค่ไหนที่คืนนั้นรู้ว่าเขามาร่วมงานด้วย ยิ่งกลับมาเจอกันความรู้สึกอยากครอบครองยิ่งกระพืออยู่ในอก

“คืนนั้นมีเรื่องนิดหน่อย ต้องรีบกลับไปเคลียร์” ปรินทร์นึกถึงเรื่องในคืนนั้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ

‘ก็ไม่ได้ติดใจอะไรขนาดนั้น’

คำปฏิเสธที่โต้กลับทันทีรวมถึงน้ำเสียงที่ขึ้นจมูกเล็กน้อยยังดังอยู่ในหู เขายอมรับว่ารู้สึกสนใจวนิษามากกว่าเดิมหลังจากที่ได้ยินบทสนทนาที่เธอคุยกับเพื่อน

ไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าตัวฉีกนามบัตรเขาทิ้งไปหรือยัง

“อย่างนั้นคืนนี้ให้เนย์อยู่ฟังเพลงกับคุณนะคะ” ดาราสาววางมือบนต้นขาแกร่งก่อนลูบไล้ไปยังด้านใน

และการที่ปรินทร์ไม่ปฏิเสธยิ่งทำให้หญิงสาวร้อนผ่าวไปทั้งตัว ขนาดเธอขยับกายแนบชิดชายหนุ่มที่ยังมีกะจิตกะใจคว้าวิสกี้ขึ้นมาจิบเหมือนกำลังผ่อนคลาย

ปรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อโดนรุกแรงเมื่อหญิงสาวพาร่างตัวเองขึ้นนั่งบนตัก ริมฝีปากหนาหยัดยิ้มก่อนจูบตอบกลับไปเมื่ออีกฝ่ายแนบปากลงมา

นิษฐาไม่อายที่ต้องเป็นฝ่ายรุกเอง สมองจินตนาการภาพอันร้อนแรงระหว่างเราที่เคยเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง

ทว่าปรินทร์กลับเป็นคนถอนจูบออกก่อน แล้วยกวิสกี้ขึ้นมาจิบอีกรอบ

“เนย์ขับรถมาตั้งไกล คุณปรินทร์ไม่คิดจะให้รางวัลกันหน่อยเหรอ แค่จูบเดียวมันไม่พอหรอกนะคะ” เธอซบลงกับบ่าแกร่ง จำได้ดีว่าชั้นบนคือที่พักของปรินทร์และเธอก็เคยค้างอยู่บ่อยครั้ง “คืนนี้ให้เนย์ค้างที่นี่กับคุณได้ไหม”