บทที่ 5 อย่ามายุ่งกับแฟนฉัน

ปากรณ์ก็หันไปทางผู้หญิงที่พนักงานทำมือชี้ไป แล้วก็สบตากับหล่อนเข้าพอดี แล้วมันก็เหมือนกับไฟฟ้าช๊อตเขา เพราะผู้หญิงตัวเล็กตาโต หน้าตาจิ้มลิ้มแบบใสๆ กำลังนั่งมองเขาอยู่ พอเธอเห็นเขาก็ยิ้มออกมาแบบเป็นมิตร จนเขามองไปอย่างเพลินสายตา และพูดได้คำเดียวเลยว่า “สวย” สวยแบบใสๆจนเด่นกว่าสาวๆที่นั่งอยู่ในร้านนี้ซะอีก

“เขามองเราทำไมเนี่ย แม่ง ยิ้มอ่อยไปก่อนละกัน” นรินดาเห็นหนุ่มหล่อหันมามองที่เธอ เธอก็ยิ้มส่งให้เขาไปแบบอ่อยสุดฤทธิ์

“อ่อยเกินเบอร์ไปแล้วเม่คุณ” ปากรณ์พูดในใจไปก็รีบหันกลับมาพูดกับพนักงานต่อ เพราะเธอเล่นส่งยิ้มมาให้เขาแบบอ่อยสุดๆ จนเขาเองที่ต้องเขินที่ถูกมองแบบนั้น ทั้งที่กับผู้หญิงคนอื่นเขายังไม่เคยเขินอายแบบนี้เลย

“อะไรอ่ะ คนอุตส่าห์อ่อย ไม่สนใจเลยหรือไงเนี่ย” นรินดาคิดไปแบบเสียดาย ก็เลยทำหน้าทำตามองไปที่หนุ่มหล่อแบบถอนหายใจแรงๆ เพราะนานๆจะเจอคนถูกใจ แต่เขากับเล่นตัวซะนี่ แต่ก็อย่างว่าแหละ หล่อๆ ไม่เล่นหูเล่นตาสาวๆก็คงจะมีแฟนแล้วนั่นแหละ

“งั้นเอาอะไรมาก็ได้ครับสักสี่อย่าง” ปากรณ์พูดบอกไปก็พยายามไม่หันไปมองเธอ ไม่งั้นคงได้ปล่อยไก่ที่นี่แน่ๆ สาวๆคนอื่นก็มองเขาแล้วอ่อยเหมือนกับเธอ แต่ทำไมสายตาของเขาถึงรู้สึกสนใจเธอนักนะ ทั้งที่เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง

“ได้ค่ะ คุณลูกค้าชื่ออะไรคะ” พนักงานถามไปเพราะต้องเขียนชื่อติดแก้วที่เขาสั่งน้ำดื่มให้ไป

“ปาร์คครับ” ปากรณ์พูดบอกไปก็จ่ายเงินให้กับพนักงาน แล้วเขาก็เดินไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง แต่เขาก็ยังหนีไม่พ้นสายตาของสาวๆที่มองอยู่ดี ส่วนสาวสวยคนนั้นเขาก็มองไม่เห็นเธอแล้ว เพราะมีเสาบังอยู่

“คุณไวน์คะ ของครบแล้วค่ะ ” พนักงานก็เอ่ยเรียกชื่นรินดาออกไป เธอก็รีบลุกไปทันที ก่อนจะเดินไปที่พนักงานด้วยรอยยิ้มสดใสแบบเป็นกันเอง

“ตัวก็น่ารัก ชื่อก็น่าชิม หึๆ ของจริงจะอร่อยไหมนะ” ปากรณ์คิดไปก็แอบคิดลามกอยู่ในใจ ว่าถ้าเขาได้ลองชิมเธอจริงๆมันจะอร่อยเหมือนกับชื่อของเธอไหมนะ “ไวน์” เป็นชื่อที่ฟังแล้วเข้าหูจริงๆ

“ขอบคุณค่ะพี่ ไว้มาอุดหนุนใหม่นะคะ อ่อพี่คะ ช่วยเอาขนมนี่ใส่ถุงให้ผู้ชายคนนั้นด้วยนะคะ แบ่งๆกันเห็นเขาเองก็อยากกิน” นรินดาพูดกระซิบกับพนักงานที่เธอพูดคุยด้วยเป็นประจำไป ก็เอากล่องขนมออกให้กับพนักงานสองกล่อง

“แม๋น้องไวน์เห็นเขาอยากกิน หรือว่าเห็นเขาหล่อกันแน่คะ อิอิ” พนักงานพูดแซวไปแบบขำๆ แบบสนิทสนม

“ฮ่าๆ รู้ดีนะพี่เนี่ย ไวน์ไปแล้วค่ะ ฝากด้วยนะคะ” นรินดาพูดบอกไปก็ยิ้มอย่างน่ารัก ก่อนจะเดินถือกาแฟและชาพร้อมกับขนมออกไป ก่อนจะใช้สายตาแลมองหนุ่มหล่ออีกครั้งก่อนจะออกไป ขอมองให้ชื่นใจทีเถอะ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก

ปากรณ์ก็แลสายตามองเธอตั้งแต่เธอเดินไปแล้วเห็นเธอพูดกับพนักงานแบบสนิทสนมแล้ว เขาก็เห็นเลยว่าผู้หญิงคนนี้มีความน่ารักและความสดใสอยู่ในตัว แถมรอยยิ้มที่ยิ้มออกมาก็ยังน่ารักมากด้วย ปากรณ์คิดไปแบบเผลอๆ จนสายตาของเขาและเธอประสานกันตอนที่เธอกำลังจะออกจากร้านไป พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้เขา

“คุณปาร์คคะ ของได้แล้วค่ะ” พนักงานพูดขึ้นแทรกความคิดของเขาพอดี ปากรณ์จึงรีบลุกขึ้นไปรับของ แล้วก็ขมวดคิ้วเมื่อเห็นกล่องขนมไทยอยู่ในถุงขนมของเขาด้วย

“เมื่อกี้คุณบอกว่าขนมนี่หมดแล้วไม่ใช่เหรอ” ปากรณ์ถามไปก็มองดูขนมในถุงไป เพราะก่อนหน้าพนักงานบอกว่าผู้หญิงที่ออกไปก่อนหน้านี้เหมาไปหมดแล้ว

“ใช่ค่ะ แต่พอดีน้องคนเมื่อกี้เขาฝากให้คุณน่ะค่ะ เขาบอกว่าแบ่งๆกัน” พนักงานเอ่ยบอกไปก็ยิ้ม แล้วมองหนุ่มตรงหน้าแบบชื่นชอบ

“อ่อ ขอบคุณครับ” ปากรณ์บอกไปก็รีบเดินออกมาจากร้าน แล้วมองหาผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเห็นเธอขึ้นไปที่รถคันสีขาว แล้วขับออกไป เขาจึงรีบไปที่รถแล้วรีบขับตามไปทันที เพราะเขาไม่ชอบติดค้างอะไรใคร อย่างน้อยเธอให้ของเขามา เธอก็น่าจะเอาเงินไป

จากนั้นปากรณ์ก็ขับรถตามเธอมาจนถึงคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ แต่เธอก็ดันจอดรถแล้วเดินเข้าไปในคณะของเธอแล้ว เขาเองก็ช่างใจอยู่ว่าจะเอายังไงต่อ

“เอาวะ ไหนๆก็มาแล้ว เอาให้สุด” ปากรณ์พูดไปแบบคิดหนัก เพราะเขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน ปกติสาวๆเอาของมาให้เขาก็ไม่ได้สนใจจะตามมาคืนแบบนี้ แต่กับคนนี้เขาคิดว่าเขาเอามาคืนเธอจะดีกว่า คิดได้ดังนั้นปากรณ์ก็เลยดับเครื่องยนต์แล้วลงจากรถไปตามหาผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อว่า “ไวน์”

ด้านนรินดาที่ซื้อของไปฝากให้กับพี่รหัสก็เอาไปลงชื่อไว้แล้วฝากไว้กับพวกรุ่นพี่ที่จะเอาของไปให้กันเอง แล้วเธอก็ไปรวมตัวกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม แล้วก็พูดเม้าท์กันแบบสนุกสนานจนกระทั่งเบญจาเข้ามาหาเรื่อง

“แก แก้งค์นางมารมานู้นละ เตรียมจ้ะ” นาราพูดบอกเพื่อนสาวที่นั่งตรงข้ามเธอให้เตรียมรับมือ เพราะยัยเบญจาอะไรนี่มาหาเรื่องได้ทุกวี่ทุกวัน ตั้งแต่ที่เพื่อนของเธอถูกรุ่นพี่ขอให้ลงประกวดดาวเดือนของคณะ

“นี่ยัยภูธร ถ้าเธอจะลงประกวดแข่งกับฉัน ฉันก็ไม่ว่านะ เพราะยังไงความสวยบ้านนอกๆแบบนี้ มันก็ต้องแพ้ความสวยของสาวเมืองกรุงอย่างฉันอยู่แล้ว” เบญจาที่มาพร้อมกับพวกเพื่อนๆเอ่ยพูดแซะนรินดาออกไป เพราะยัยนี่คือตัวเกร็งที่รุ่นพี่พยายามจะผลักดันส่งมาแข่งดาวคณะกับเธอ

“ฮ่าๆ นี่ตื่นรึยังจ้ะ ฝันไปรึเปล่า เธอน่ะสวยก็จริงนะ แต่ทั้งหน้าน่ะของปลอมทั้งนั้น ไม่ต้องมาอวดหรอก ฉันไม่ได้อิจฉาความสวยปลอมๆของเธอขนาดนั้น” นรินดาลุกขึ้นพูดแบบไม่ยอม เพราะเธอกับยัยนี่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่รับน้องแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมแต่ยัยนี่ก็ชอบเข้ามาหาเรื่องและว่าพวกเธอตลอด

“แก อีชะนีภูธร แกรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร กล้าดียังไงมาว่าฉันแบบนี้” เบญจาพูดด้วยเสียงโมโหอย่างไม่พอใจ

“จะไปรู้เหรอ พ่อเธอนิ ถ้าลืมก็เขียนติดไว้ที่หน้าก็ได้นะ ทีหลังฉันจะได้รู้ว่าเธอน่ะลูกใคร” นรินดาพูดตอกกลับไปแบบเจ็บแสบ ก่อนจะยิ้มมุมปากใส่พวกนั้นไป

“อุ๊ปส์ หนึ่งดอกเบาๆจ้า” สายหมอกพูดไปก็ยิ้มสะใจ สมน้ำหน้าชอบมาหาเรื่องดีนัก  ไม่รู้ซะแล้วว่าพวกเธอน่ะเป็นสาวภูธรนักสู้ ไม่กลัวยัยนี้เหมือนกับคนอื่นๆเขา

“ตบมันเบียร์ แกจะยอมให้มันว่าแกเหรอ ” เคธี่เพื่อนสนิทของเบญจาเอ่ยเสริมเพื่อนสาวทันที เพราะเธอเองก็ไม่ชอบยัยภูธรนี่เหมือนกัน มันทำตัวเด่นตั้งแต่รับน้องวันแรกแล้ว

“อย่ามาหาเรื่องกันดีกว่า อยู่ใครอยู่มันไม่ได้หรือไงวะ” โดนัทพูดบอกไปแบบรำคาญ เพราะทนไม่ได้ที่เพื่อนสาวถูกหาเรื่อง

“นี่ไอ้โด ฉันเป็นเพื่อนนายมาก่อนยัยพวกนี้นะ ทำไมต้องปกป้องพวกมันด้วย อะไรที่ทำให้นายตาต่ำไปคบคนพวกนี้ห้ะ” เคธี่พูดไปแบบไม่พอใจ เพราะโดนัทเคยอยู่ในกลุ่มเดียวกับพวกเธอ แต่พอมาเข้ามหาวิทยาลัย เขากลับทำตัวห่างออกไป ไม่มาอยู่กลุ่มเดียวกับพวกเธอ

“จะสูงจะต่ำมันไม่ได้วัดกันที่ความรวยหรือความจนหรอกนะเคธี่ แต่มันวัดกันที่ใจต่างหาก ถ้าพวกเธอรวยแต่ทำตัวระรานคนอื่นไปทั่ว มันก็ไม่ต่างจากคนต่ำๆที่พวกเธอพูดถึงหรอก แล้วต่อไปอย่ามายุ่งกับเพื่อนของฉันอีก ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” โดนัทพูดบอกไปแบบไม่แคร์ เพราะเขาทนไม่ไหวแล้วหลังจากที่ถูกกลุ่มเบญจาและเคธี่ระรานมาตลอด เขาก็พยายามจะนิ่ง แต่ครั้งนี้มันสุดๆจริง

“ดี งั้นนายก็ช่วยเตือนเพื่อนนายให้รู้ด้วยนะ ว่าอย่ามายุ่งกับของของฉัน เพราะฉันจะไม่มีทางปล่อยมันไปแน่” เบญจาเข้ามาใกล้โดนัท แล้วเธอก็พูดเสียงรอดไรฟันไปแบบจงใจให้ได้ยินกันสองคน เพราะทุกคนยังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอและธีรภัทรเป็นแฟนกัน แต่ช่วงรับน้องธีรภัทรของให้เธอปิดไว้ เพื่อไม่ให้รุ่นน้องมาว่าเขาว่าลำเอียงเอาได้ เธอก็เลยอดทน แต่พอเห็นแฟนตัวเองไปสนิทกับยัยภูธรนี่เธอก็อดที่จะหวงเขาไม่จริงๆ

“ก็ไปบอกผัวเธอให้มันเลิกยุ่งกับเพื่อนฉันสิ เพราะฉันเห็นมีแต่มันที่เข้ามาหาเพื่อนฉัน” โดนัทพูดกลับไปแบบเบาๆเพราะไม่ต้องการให้เพื่อนสาวได้ยิน เพราะเขารู้ว่าเบญจาและธีรภัทรคบกันก่อนที่พวกเขาจะจบมัธยมปลาย

แต่ที่ผ่านมาธีรภัทรก็เป็นคนเข้าหานรินดามาโดยตลอด ถึงเขาจะมองออกว่านรินดาแอบชอบธีรภัทร แต่เธอก็ไม่เคยทำอะไรเสียหายมาก่อน แต่ถ้าเธอรู้ว่าธีรภัทรและเบญจาเป็นอะไรกัน เธอก็คงจะเสียใจ แต่เขาก็บอกเธอตอนนี้ไม่ได้ ทำได้เพียงแค่คอยกันไม่ให้มันเกินเลยไปมากกว่านี้เท่านั้น และคนที่ผิดคือธีรภัทรนู้นที่อ่อยแล้วก็เล่นกับความรู้สึกของสาวๆไปทั่วเพราะความเฟรนลี่ของมัน