บทที่ 120 รอได้ตลอดชีวิต

“ผมรอน่านได้ตลอดชีวิตครับ ตอนนี้ผมขอชิมอาหารของลูกนิดหนึ่งนะครับ” ชายหนุ่มร้องขอแม่ของลูกเบาๆ

“ไม่ได้นะคะ” เสียงหวานสั่นพร่าห้ามพ่อของลูกและคิดว่าเขาคงลืมไปแล้ว

“นิดเดียวครับ นะครับน่าน” เสียงห้าวแหบพร่าดังข้างใบหูเล็กและขมเม้มเบาๆก่อนจะตวัดปลายลิ้นสากเลียแผ่วเบา

“คุณจุล ฮืมม..” วีรินทร์ย่นคอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ