บทที่ 133 สุขใจ

“เฮ้อ,กว่าจะหลุดมาได้” หนิงขึ้นมานั่งบนรถได้ก็ถอนหายใจเธออุ้มหลานอยู่นานจนปวดหลังแต่ไม่กล้าพาหลานน้อยเดินออกมาก

“รู้อย่างนี้น่านเอารถเข็นไปดีกว่าค่ะ” วีรินทร์ยิ้มขำน้าสาวเพราะเธอก็ปวดหลังเหมือนกันจะไม้ให้พวกเขาถ่ายรูปก็กลัวจะถูกว่ายิ่งยุคนี้เป็นยุคที่โซเซียลมาแรงสามารถตัดสินชีวิตคนๆหนึ่งให้อนาค...