บทที่ 17 วันไนท์สแตนด์

“เดี๋ยวคนก็แห่มาเต็มบ้านหรอกคุณ” นวพรรษยกมือปิดริมฝีปากอิ่มบวมแดงเจ่อแทบไม่ทันก่อนจะมองใบหน้าเรียวที่ทำให้ในอกเขาแทบระเบิดเมื่อคนตรงหน้าดูเด็กน่าจะยังไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ พราะเจ้าเขาทำอะไรลงไปชายหนุ่มครางในคอในหัวอื้ออึงด้วยคำถามมากมายและมองเห็นอนาคตของตัวเองรำไรว่าหมดสิ้นทุกอย่างแน่

“อ่อยอั้นอิ...