บทที่ 21 ผู้ชายห้องข้างๆ

ปัง ปัง ปัง!!!

ฝ่ามือเล็กตบไปที่ประตูห้องอย่างแรง ราวกับที่ฝ่ามือกระทบไปนั้นไม่ใช่ไม้เนื้อแข็ง ใบหน้าหวานสีซีดราวกับคนไข้ แต่ขอบตาเริ่มแดงเรื่อขึ้นอย่างคนพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ยังไร้วี่แววจากเสียงภายในห้อง เธอฟาดฝ่ามือลงที่ประตูไม้อีกชุด จนคนที่เดินแกมวิ่งตามมามีสีหน้าตกใจไม่น้อย

"เฮ้ยพี่ปราง ทำอะไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ