บทที่ 8 บรีส ที่ไม่ใช่ผงซักฟอก
“เฮีย..ไปเยาวราชกัน” เสียงฟาบริซกระตือรือร้นเอ่ยปากชวนพี่ชาย
“ยัยเกรซจะไป”
“เพียงไปเยาวราชไหม” เขาไม่ตอบฟาบริซ แต่หันมาถามคนนอนห่มผ้าที่โผล่ออกมาแค่หัว พอคำว่าเยาวราชคนอ่อนเพลียเตรียมจะนอนก็ตาใสแป๋วเป็นประกายขึ้นมาทันที
“เออไป” เพียงใจยังไม่ทันเอ่ยอะไร เขาก็จัดแจงตอบกลับฟาบริซ ก็ดูตาเธอสิเป็นประกายวาวซะขนาดนั้น แล้วไหนจะการถูกลงโทษเมื่ออีก เธอคงจะหิวข้าวแล้วได้ออกไปเที่ยวบ้าง เพราะเขาเองนอกจากโรงพยาบาล ผับ ก็ยังแทบจะไม่ได้พาเธอไปเที่ยวไหนเลย
“เดินไหวหรือ”
“หมอ” ตุลย์ถามด้วยความหวังดี แต่กลับถูกมือน้อยๆ ฟาดใส่แขน
หมอตุลย์กำลังอาบน้ำแต่อยู่ๆ ก็ต้องตกใจกับเสียงเรียกของเพียงใจ
“หมอ หมอมาดูฝีมือหมอเลย เพียงจะไปยังไงชุดขาดหมดแล้ว แถมยังเป็นชุดเดรสอีก” หมอตุลย์ต้องหยุดการอาบน้ำ เขาใช้ผ้าขนหนูพันเอวหลวมๆ หมิ่นเหม่จนเห็นขนอ่อนรำไรใต้สะดือ แถมเส้นเลือดนั้นที่เกิดจากคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
หมอตุลย์ยกหูโทรศัพท์หาน้องชาย
“ยืมชุดลำลองยัยเกรซให้ชุดนึง เอามาให้ที่ห้องสี่เก้าศูนย์สอง” เขากรอกเสียงสั่งลงไปเพราะรู้ว่าเกรซพักอยู่ที่โรงแรมนี้
สักพักเสียงโทรศัพท์ของหมอตุลย์ก็ดังขึ้น
“เฮีย แขวนอยู่หน้าห้องนะ” ฟาบริซมีมารยาทพอที่เขาไม่ควรจะเข้ามาภายในห้อง ถึงแม้เขาจะห่ามและกะล่อนไปบ้างบางที
เมื่อหมอตุลย์หยิบชุดของยัยเกรซออกมาเป็นต้องขมวดคิ้วมุ่น ให้มันเรียบร้อยกว่านี้ไม่ได้หรือไง
Let's go
ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปถนนเยาวราช ยามค่ำคืนร้านอาหารมากมายพากันเปิดไฟหลากสีสัน ไชน่าทาวน์แห่งนี้นับเป็นสีสันของกรุงเทพฯ โดนเฉพาะนักเที่ยวสายกิน หรือจะเป็นการพาครอบครัวมารับประทานอาหารจีนภายในภัตตาคาร
ทั้งสี่คนเลือกที่จะเดินดูอาหารที่ขายตามข้างทาง เกรซและเพียง รีบดึงแขนสองหนุ่มให้รีบเดินเมื่อเห็นรถเข็นที่ขายเกาลัดคั่วกลิ่นหอมโชย พวกเขาเข้าร้านนั้นแวะร้านนี้ เมื่อเดินจนเมื่อยก็พากันขึ้นรถตุ๊กๆ เกรซแทบจะเป็นตากล้องตลอดทริปนี้ ถ่ายทุกอย่าง ทุกที่ ทุกอิริยาบถ เมื่อแขนยาวของนางแบบสาวไม่พอที่จะเก็บวิวทิวทัศน์ด้านหลังคนเซลฟี่ก็ใช้ฟาบริซมาเป็นตากล้องแทน ท่าโพสของเกรซไม่ทำให้เสียชื่อนางแบบดังเลย เมื่อคนโพสท่าเบื่อรูปเดี่ยวก็หันไปดึงนางแบบจำเป็นมาร่วมเฟรมด้วย
หมอตุลย์ยังเผลอเก็บภาพน่ารักๆ ของเพียงใจเสียหลายรูปขณะเธอกำลังตั้งใจเรียนแบบท่าโพสที่นางแบบมืออาชีพสอน
“เพอร์เฟคมากเพียง” เสียงเกรซเอ่ยชมเมื่อเธอทำท่าให้เป็นที่พอใจกับครูสาว
เสียงหัวเราะของฟาบริซอย่างไม่เกรงใจคนหัดโพส ที่ครูบอกว่าเพอร์เฟค แต่เขามองยังไงมันก็ดูตลกด้วยร่างกายที่แข็งๆ ไม่บิดไม่แอ่นของเธอ หมอตุลย์ยิ้มขำในหน้า ออกเสียงหัวเราะเพียงเบาๆ
“นายบรีส...” เสียงแหวของคนที่คิดว่าโพสสวยแล้วเชียว เธอเลยใช้เสียงเรียกและสรรพนามตามหมอตุลย์
“โถ่เจ้ เฮียยังขำเลย” เสียงโอดครวญของคนได้ชื่อใหม่
“หมอเขา หัวเราะแบบมีมารยาทย่ะ” พี่สะใภ้โวย
เกรซเลยต้องรีบห้ามทัพ “ทำไมเรียกบรีสล่ะ”
“เรียกตามหมอ” เพียงใจตอบคำถามเกรซด้วยสายตาพราว สะใจ
“เด็กๆ มันสกปรก แล้วบรีสเป็นชื่อยี่ห้อของผงซักฟอกไง” หมอตุลย์เฉลยให้ คนถูกเรียกสกปรกทำหน้างอทุกคนเลยพากันหัวเราะ
“เฮีย อย่าให้เหลา” คนถูกแฉเริ่มแฉกลับบ้าง ตุลย์ทำตาเขียวมองใส่ เพียงใจรีบไปเกาะแขนฟาบริซ “เล่าซิ”
“ไม่ เดี๋ยวเจ้ทำใจไม่ได้ ผมไม่อยากสร้างความร้าวฉานให้ใคร”
“ไอ้บรีส ที่แกพูดอยู่นี่แหละ ความร้าวฉาน” คนจะแฉหัวเราะร่วน
“ตอนนั้นเฮียเพิ่งอายุสิบห้ามั้ง เขาเคยโดนหมาไล่กัดก้น ไปจีบสาวบ้านข้างๆ แล้วหมามันไล่” กลายเป็นเพียงใจที่หัวเราะร่า
“แล้วจีบติดไหมสาวอ่ะ” เธอถามด้วยความสนใจ
“ติดอะไรล่ะ อายสาวแทบตายเลยไม่กล้าโผล่หน้าไปหาสาวอีกเลย” ฟาบริซยังแฉต่อ เฮียเลยประเคนแข้งใส่ก้นเขาไปหนึ่งที พลางรีบวิ่งหนีไปแอบข้างหลังเกรซ
“เดือนหน้า เกรซไปเดินแบบที่สมุย เฮียไปด้วยกันไหมคะ” เกรซเอ่ยชวนตุลย์ แต่คนเกาะแขนเขาแหงนมองหน้าตาเป็นประกาย
“งดชุดว่ายน้ำ” เขาเอ่ยสั่งเพียงใจที่ยังส่งสายตาอ้อนวอน
“จะใส่ชุดมนุษย์กบค่ะ สัญญา” คนสัญญาพร้อมทำท่าชูชามนิ้ว
พาเธอไปเที่ยวบ้างก็ดี เพราะช่วงนี้เพียงใจช่วยเขาดูแลทั้งงานบ้าน ทั้งงานที่ผับ ซึ่งเขาเองก็ยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาพาเธอไปเที่ยวไหน ถือซะว่าพักร้อน
กลับมาถึงโรงแรมอีกครั้งหมอตุลย์บอกเพียงใจว่า นอนที่นี่แหละคืนนี้ เดี๋ยวไม่คุ้ม
ทางด้านเกรซก็โพสรูปรัวๆ ทั้งรูปที่ไปเที่ยวเยาวราชและรูปที่เดินแฟชั่นวันนี้
ในรูปที่เกรซใส่ชุดว่ายน้ำสีขาวเว้าขาสูงนั่น เธอก็ต้องสะดุดกับคอมเมนต์ของใค
รบางคน
Grace_D👙👙👙👙
Fabrice 😠😠😠
