บทที่ 13 เอาชีวิตอิณราไป
13 เอาชีวิตอิณราไป
@สามชั่วโมงผ่านไป
ร่างเล็กถูกมัดติดกับเสาท่ามกลางแดดจัดเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ตอนนี้ระดับน้ำเพิ่มสูงขึ้นจนแตะปลายคาง อิณราพยายามแกะมือออกจากเชือกแต่ก็ไม่เป็นผล หนำซ้ำยังทำให้เกิดแผลจากการเสียดสี
เธอทั้งโกรธ ทั้งเกลียดผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่นิสัยขัดกับหน้าตา เขาคือเทพบุตรในคราบซาตาน จิตใจโหดเหี้ยม รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ
“คนเลว! ฉันอยากใช้มีดเฉือนหัวใจของคุณดูจริงๆว่าทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้เลวยิ่งกว่าสัตว์นรก!”
อิณราร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตา แสงแดดแผดเผาจนใบหน้าขึ้นเธอเริ่มแดงเห่อ ลำคอแห้งผากจนแทบไม่มีน้ำลาย
ต้องหนีจากที่นี่ให้ได้ เขาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป
กรามเล็กขบแน่นเข้าหากัน แรงโทสะทำให้เธอพยายามใช้เชือกถูกับเหลี่ยมของเสาจนข้อมือเป็นแผลเหวอะหวะ แม้จะเจ็บแค่ไหนแต่เธอก็ต้องทำ เพราะระดับน้ำเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนปริ่มปลายจมูกเข้าไปทุกที
“นายครับ! ตอนนี้ระดับน้ำเพิ่มสูงแล้วนะครับ จะปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นตายจริงๆหรอ” ภาคินที่เริ่มไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเจ้านาย รีบแย้งขึ้น เมื่อเห็นร่างเล็กพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด
“ตายไปซะได้ก็ดี กูจะได้แก้แค้นให้เวนิตา และกูจะทำให้พวกมันตายทั้งเป็น” แววตาดุดันทอประกายโหดเหี้ยม “พวกมันคงอกแตกตาย ถ้ารู้ว่าลูกสาวคนเล็กจมน้ำตาย”
“แต่นั่นไม่ใช่ทางออกที่ดีเลยนะครับ เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึ่งที่ดูไม่มีพิษภัยอะไร ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอกครับ มันเป็นอุบัติเหตุ”
“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง มึงไม่ได้เสียลูกเสียเมียเหมือนกู จะไปเข้าใจอะไร!”
“เพราะสิ่งที่นายกำลังทำ มันโหดเหี้ยมยิ่งกว่าอีกนะครับ ไม่มีใครพอใจหรอกที่เห็นคนรักไปมีอะไรกับคนอื่น” ประโยคนั้นทำให้ราฟาเอลนิ่งงัน “คุณเวนิตาเพิ่งเสียไปได้แค่อาทิตย์เดียว แต่นายกลับไปมีอะไรกับคนอื่น แบบนี้ก็เท่ากับว่ากำลังนอกใจคนที่นายบอกว่ารักนะครับ”
“ก็กูทำไปแล้ว กูจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นท้อง และก็ทำให้เธอแท้ง เหมือนที่กูเสียลูกไป”
“แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นท้องจริงๆ นั่นก็แปลว่าเด็กคนนั้นก็คือลูกของนายนะครับ”
“กูไม่เอา! ลูกที่เกิดมาท่ามกลางความแค้นกูไม่เก็บมันไว้หรอก และกูไม่ได้มองว่ามันเป็นลูกด้วยซ้ำ ก็แค่มารหัวขนที่กำลังจะเกิดมาให้กูสนองแค้น เพราะผู้หญิงที่กูจะมีลูกด้วย ก็คือผู้หญิงที่กูรักเท่านั้น!” ราฟาเอลไม่ฟังใคร ความอาฆาตแค้นกำเริบทุกครั้งเมื่อนึกถึงเวนิตากับลูก
เอาชีวิตของอิณราไป แล้วเอาเมียกับลูกของเขาคืนมา!
มือหนาชื้นเหงื่อกำเข้าหากันจนเจ็บแปล๊บเพราะเศษแก้วที่แตกคามือทิ่มแทงจนเลือดไหลอาบ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกอะไร ปล่อยให้เลือดหยดลงมาบนพื้นทราย ร่างกายด้านชาไร้ความรู้สึกตรงข้ามกับหัวใจที่เจ็บปวดทุกครั้งเมื่อนึกถึงคนรัก
ดวงตาแดงก่ำประดุจมัจุราชฉายแววเจิดจ้าน่ากลัว และรายต่อไปก็คือไอ้อิทธิกร!
“กูไม่ปล่อยให้พวกมึงอยู่อย่างมีความสุขแน่นอน!”
น้ำเสียงทุ่มกล่าวออกมาแล้วสลัดเศษแก้วที่แตกคามือทิ้ง ก่อนจะหยัดกายลุกจากเก้าอี้ เดินกลับบ้านพักตากอากาศโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร
ทางด้านอิณราเริ่มใกล้ความหวังเข้าทุกที ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระตุกเชือกออกจากกัน และในที่สุดเธอก็สามารถแก้มัดให้ตัวเองได้สำเร็จ หากแต่ร่างอ่อนแรงที่เพิ่งหายป่วยค่อยๆจ่มดิ่งลงเรื่อยๆ
หญิงสาวพยายามตะเกี่ยตะกายเอาชีวิตรอดแต่ก็ถูกกระแสน้ำพัดออกไปไกลเรื่อยๆ
“ชะ…ช่วยด้วย! ฉันว่ายน้ำไม่เป็น…เฮือกก!!” อิณราพยายามเอื้อมมือไปคว้าเสาแต่ก็ไม่ถึง ทำให้ร่างของเธอค่อยๆจมดิ่งลงสู่ก้นทะเล
แต่ก่อนที่สติจะวูบดับไป ก็ได้ยินเสียงคนกระโดดลงมาจากสะพาน เงามืดนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆแล้วเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
...หากตายไปซะก็คงดี ไม่ต้องตื่นขึ้นมาพบเจอกับโลกอันแสนโหดร้าย
@คฤหาสน์กฤติไกรสน
นางขวัญฤทัย หรือ ป้าขวัญ แม่นมวัยหกสิบกว่ารู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อไม่เห็นอิณรากลับบ้านมาเกือบสองอาทิตย์ และดูเหมือนว่าคนในบ้านไม่ได้ใส่ใจอะไรกับการหายตัวไปของลูกสาวคนเล็ก
นางเลี้ยงอิณรามาตั้งแต่เด็กๆ ทำให้รู้สึกรักและผูกพันธ์ราวกับคลอดออกมาเอง อิณราค่อนข้างน่าสงสารเพราะมารดาคลอดเธอทิ้งไว้แล้วก็หายไป ทำให้คุณผู้ชายของบ้านโกรธจนไม่ยอมแตะต้องตัวอิณราทั้งๆที่เธอก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเหมือนกัน
อิณราไม่เคยได้รับความสนใจจากบิดาแท้ๆ และเธอมักจะมาทีหลังพี่ๆตลอด นางรู้ว่าอิณาน้อยใจพ่อเลยพยายามทำงานหนักเพื่อให้พ่อมองเห็นความดี ต่างจากลูกชายกับลูกสาวอีกสองคน อิทธิกรไม่เอาไหน แถมยังหาเรื่องมาให้ที่บ้านปวดหัวเป็นประจำ ส่วนอารียา...รายนี้ชอบเที่ยวกลางคืนแถมยังชอบควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า บางครั้งก็หายไปกับผู้ชายเดือนๆโดยไม่สนใจงานในบริษัททั้งๆที่ตัวเองได้ตำแหน่งสูงกว่าอิณราด้วยซ้ำ
หน้าที่ทุกอย่างจึงตกมาอยู่ที่อิณราเพียงคนเดียว เพราะถ้าเธอไม่ทำ บริษัทอาจจะเจ๊งไปนานแล้วก็ได้
“คุณผู้ชายคะ ป้ามีเรื่องอยากจะถามค่ะ” นางเดินเข้าไปถามปทีปที่เพิ่งลงจากรถตู้ ใบหน้าดูเหนื่อยล้าเพราะช่วงนี้ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าทุกวัน
“ว่าไงครับป้าขวัญ”
“หนูอินไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว คุณผู้ชายไม่ไปตามเธอกลับหน่อยเหรอคะ บางทีเธออาจจะรอคุณอยู่ก็ได้”
“ตอนนี้ผมยังอารมณ์ไม่ดี ยังไม่อยากเจอหน้าอิณรา”
“แต่หนูอินก็เป็นลูกของคุณผู้ชายเหมือนกันนะคะ คุณโกรธที่แม่ของเธอหนีตามผู้ชายไป แต่ก็ไม่ควรไปลงกับลูก เพราะหนูอินไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”
“มันก็คงจะร่านไม่ต่างจากแม่ของมันหรอก อีกเดี๋ยวก็คงหนีตามผู้ชายไปเหมือนแม่มัน” ปทีปตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ลึกๆแล้วกำลังโกรธเคืองลูกสาวคนเล็กที่ทิ้งงานไว้ให้เขาทำแค่คนเดียวจนไม่ได้หลับได้นอน
“อย่าโทษแค่หนูอินกับแม่ฝ่ายเดียวสิคะ อย่าลืมนะว่าคุณผู้ชายเองก็มีส่วนผิดเหมือนกันที่แอบไปมีอะไรกับคนรับใช้ หนูอินคงไม่เกิดมา ถ้าคุณไม่ลดตัวลงไปยุ่งกับแม่ของเธอ”
“อิณราไม่เข้าบริษัทมาเป็นอาทิตย์แล้วครับ ทิ้งให้ผมทำงานคนเดียวจนแทบไม่ได้หลับได้นอน แล้วแบบนี้จะให้ผมทำยังไงครับ” ปทีปเริ่มมีน้ำโห
“ตายจริง!! ต้องเกิดอะไรขึ้นกับหนูอินแน่ๆเลย ป้าเชื่อว่าคนอย่างเธอไม่มีทางทิ้งงานเด็ดขาด!”
“ป้าเลี้ยงมันได้แค่ตัว แต่เลี้ยงจิตใจมันไม่ได้หรอก” เขาถอนหายใจยาวพรืด ตอนนี้เหนื่อยอยากพักผ่อน ไม่มีแรงมาเถียงกับใครทั้งนั้น “เดี๋ยวก็ท้องโย่กลับมา”
“หนูอินไม่ใช่คนแบบนั้น ป้ารู้จักนิสัยเธอดี”
“งั้นก็รอดูละกัน เมื่อไหร่ที่มันท้องไม่มีพ่อขึ้นมาล่ะก็....ผมไล่มันไปทำแท้งแน่!”
นางขวัญฤทัยถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความสงสารอิณราสุดหัวใจ นี่สินะคนรักลูกไม่เท่ากัน ทีสองคนนั้นไม่เคยช่วยการช่วยงานอะไรเลยกลับเชิดหน้าชูตา พาออกงานด้วยตลอด ต่างจากอิณราที่ไม่เคยมีภาพของเธออยู่ในสื่อเลย
หากนางเป็นอิณราก็คงน้อยใจแย่ ทำดีแทบตาย แต่สุดท้ายไม่มีใครเห็นค่า
“หนูอินหายไปไหน ป้าเป็นห่วงหนูเหลือเกิน เมื่อไหร่จะกลับบ้าน.…”
-------------
